Rechtbank Amsterdam, 1 juli 2026

De rechtbank heeft kennisgenomen van de stukken, waaronder:

De rechtbank houdt tevens rekening met het proces-verbaal van de mondelinge behandeling van 4 december 2025. De zaak is toen pro forma aangehouden voor overleg tussen partijen.

De zaak is vervolgens behandeld tijdens de mondelinge behandeling achter gesloten deuren op 27 mei 2026. Gehoord zijn:

De zaak is na de mondelinge behandeling van 27 mei 2026 opnieuw aangehouden voor onderling overleg tussen partijen. Uit berichtgeving van 17 juni 2026 blijkt dat het partijen niet is gelukt om tot overeenstemming te komen.

Partijen zijn met elkaar gehuwd te [plaats] (Brazilië) op 14 oktober 2017.

Partijen hebben de Braziliaanse nationaliteit. De vrouw beschikt daarnaast over de Italiaanse nationaliteit.

Op de stellingen van partijen wordt hierna nader ingegaan.

De man stelt dat de vrouw niet kan worden ontvangen in haar verzoek om een voorlopige voorziening te treffen omdat de echtscheiding al, onherroepelijk, door de Braziliaanse rechter is uitgesproken en aldaar is ingeschreven in de registers. De man heeft ter onderbouwing een echtscheidingsbeschikking van 1 december 2025 overgelegd en een stuk waarin staat dat de echtscheiding op 26 januari 2026 is ingeschreven in het burgerlijk register van natuurlijke personen in Brazilië. Er kan volgens de man nu geen voorlopige voorziening meer worden getroffen.

De vrouw betwist dat de echtscheiding al onherroepelijk in Brazilië is uitgesproken. De vrouw voert aan dat zij nooit op de hoogte is gesteld van een echtscheidingsverzoek in Brazilië en dat een dergelijk verzoek en beslissing ook nooit aan haar is betekend. Dat moet wel op grond van Braziliaans recht. De vrouw kan niet verifiëren of de door de man overgelegde stukken echt zijn. De echtscheidingsprocedure in Brazilië is niet conform de regels daar verlopen en de echtscheidingsbeslissing is dus aantastbaar. Een eventuele echtscheidingsbeslissing kan wegens strijd met de regels van een eerlijk proces ook niet erkend worden in Nederland. Zolang er geen sprake is van een echtscheiding, kunnen partijen een voorlopige voorzieningenprocedure starten en kunnen voorlopige voorzieningen getroffen worden.

De rechtbank stelt voorop dat de vrouw op 5 november 2025 (datum verzoekschrift) om een voorlopige voorziening kon verzoeken. De vrouw is dus ontvankelijk in haar verzoek. Nadat de vrouw het verzoekschrift voorlopige voorzieningen heeft ingediend, is de man, blijkens de hem overgelegde stukken, op 24 november 2025 een echtscheidingsprocedure in Brazilië gestart. De vrouw heeft gemotiveerd betwist dat de echtscheiding in Brazilië onherroepelijk is uitgesproken. De rechtbank is van oordeel dat het de reikwijdte van deze voorlopige voorzieningenprocedure te buiten gaat om dit te beoordelen. Een dergelijk onderzoek en beoordeling is aan de bodemrechter in het kader van de (door de vrouw te starten) echtscheidingsprocedure.

De rechtbank beslist dat de man een bedrag van € 3.275,- per maand aan de vrouw moet betalen, vanaf 5 november 2025. De rechtbank legt hierna uit waarom zij deze beslissing neemt. De berekeningen die de rechtbank heeft gemaakt, zijn als bijlagen aan deze beschikking toegevoegd. Bij de berekeningen rondt de rechtbank af op hele euro’s.

De rechtbank acht het redelijk om de voorlopige partneralimentatie in te laten gaan op 5 november 2025, de datum van het verzoekschrift.

De huwelijksgerelateerde behoefte van de vrouw is niet in geschil, zodat de rechtbank uitgaat van € 4.592,- netto per maand in 2025.

Van behoeftigheid is sprake als de vrouw niet voldoende inkomsten heeft om in haar eigen levensonderhoud te voorzien en zich die in redelijkheid ook niet kan verwerven.

De vrouw stelt dat zij behoeftig is. In november 2025 was zij werkzaam bij [bedrijf 1]. Daar werkte zij 24 uur per week. Per 1 maart 2026 is de vrouw gestart met een onbetaalde stage bij het [organisatie]. De vrouw probeert met deze onbetaalde stage aan haar arbeidsmarktpositie te werken. In de internationale wereld is dat noodzakelijk om te doen als je een betaalde baan wilt.

De man voert primair aan dat de vrouw volledig in haar eigen behoefte kan voorzien. Haar verdiencapaciteit dient namelijk aangewend te worden. Zij was advocaat in Brazilië en zou dit weer kunnen oppakken. De man vermoedt ook dat de vrouw nog steeds als advocaat werkzaam is en geld verdient. De vrouw moet in ieder geval in staat worden geacht om meer dan 24 uur per week te werken. Subsidiair voert de man aan dat aan de zijde van de vrouw gerekend moet worden met het salaris dat zij in februari 2025 bij [bedrijf 2] ontving, te weten € 2.799,- bruto per maand en meer subsidiair met het salaris bij [bedrijf 1].

Bij een huwelijksgerelateerde behoefte van € 4.592,- netto per maand en een NBI van de vrouw van € 1.673,-, resteert een aanvullende behoefte van (4.592 -/- 1.673 =) € 2.919,- netto per maand. Als de man partneralimentatie betaalt, dan moet de vrouw daarover nog belasting afdragen. De rechtbank berekent dat de vrouw daarom een bedrag van € 5.607,- bruto per maand nodig heeft om in haar huwelijksgerelateerde behoefte te kunnen voorzien.

Vervolgens wordt onderzocht in hoeverre de man die bijdrage kan betalen. Dat wordt de ‘draagkracht’ genoemd.

De vrouw stelt dat de financiële stukken van de man gebruikt dienen te worden voor het berekenen van zijn draagkracht. Daarbij moet ook rekening worden gehouden met de belastingvoordelen die de man geniet (30% regeling).

De man voert aan dat hij onvoldoende draagkracht heeft om een bijdrage te leveren in de kosten van het levensonderhoud van de vrouw. Zijn functie die hij ten tijde van indiening van het verzoekschrift had, is per 16 februari 2026 komen te vervallen. De man is inmiddels werkloos en terug naar Brazilië gegaan. De man voert subsidiair aan dat met de door hem ingediende financiële stukken gerekend dient te worden, inclusief de 30% regeling.

De rechtbank overweegt als volgt. Ook aan de zijde van de man zal de rechtbank aansluiten bij de feitelijke situatie in de periode van november 2025. Voor het inkomen van de man houdt de rechtbank rekening met een bruto maandsalaris van € 7.167,- en 8% vakantiegeld waarvan 30% netto wordt uitgekeerd vanwege de 30%-regeling waar de man recht op had. Verder wordt rekening gehouden met een gemiddelde jaarlijkse bonus van € 13.477,- en € 55,- bruto per maand aan bijdrage in de ziektekosten. Daarnaast houdt de rechtbank rekening met de algemene heffingskorting en de arbeidskorting voor werkenden. Het NBI van de man is dan € 6.747,- per maand.

Als de man partneralimentatie betaalt, dan mag hij de betaalde partneralimentatie als aftrekpost opvoeren in de belastingaangifte. Daardoor betaalt de man minder belasting, zodat hij meer ruimte heeft voor het betalen van partneralimentatie. De rechtbank telt daarom dat belastingvoordeel op bij de draagkracht. Daarmee komt de draagkracht van de man op een bedrag van € 3.275,- bruto per maand.

De rechtbank ziet geen aanleiding om vanaf april 2026 van een lagere draagkracht bij de man uit te gaan. Uit de vaststelllingsovereenkomst die de man met zijn werkgever heeft gesloten volgt dat het dienstverband van de man per 1 april 2026 is geëindigd. Uit de overeenkomst blijkt ook dat de man een ontslagvergoeding van ruim 37.000,- bruto heeft ontvangen. De man heeft voorlopig dan ook voldoende draagkracht om de voorlopige partneralimentatie te betalen. Daarbij is de man op zoek naar ander/nieuw werk.

Gelet op hetgeen hiervoor is overwogen, is de rechtbank van oordeel dat de man geacht kan worden met een bedrag van € 3.275,- bruto per maand bij te dragen in de kosten van levensonderhoud van de vrouw.

Uit artikel 826 lid 1 onder c Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering vloeit voort dat een beschikking houdende voorlopige voorzieningen partneralimentatie zijn gelding houdt totdat de beslissing op de verzochte nevenvoorziening partneralimentatie in kracht van gewijsde gaat.

De rechtbank zal beslissen dat partijen allebei hun eigen proceskosten moeten betalen, omdat zij elkaars ex-partners zijn.

Het voorgaande leidt tot de volgende beslissing.

bepaalt dat de man vanaf 5 november 2025 € 3.275,- per maand zal betalen aan de vrouw als uitkering tot haar levensonderhoud;

bepaalt dat iedere partij de eigen proceskosten draagt;

verklaart deze beschikking uitvoerbaar bij voorraad;

wijst het meer of anders verzochte af.