Uitspraak · Materieel strafrecht
Rechtbank Amsterdam, 12 november 2026 – Verdachte is veroordeeld voor medeplichtigheid aan een poging
ECLI:NL:RBAMS:2026:11264Zaaknummer 13.212365.26
- Instantie
- Rechtbank Amsterdam
- Datum uitspraak
- 12 november 2026
- Publicatiedatum
- 18 november 2026
- Zaaknummer
- 13.212365.26
- Rechtsgebied
- Strafrecht, Materieel strafrecht
- Procedure
- Eerste aanleg - meervoudig
- Hoofdwetsartikel
- Artikel 49 Sr
- Zittingsplaats
- Amsterdam
- Soort
- Uitspraak
Inhoudsindicatie
Verdachte is veroordeeld voor medeplichtigheid aan een poging tot doodslag. Overwegingen over scherp schieten, voorbedachten rade, opzet, medeplegen en medeplichtigheid. De rechtbank legt een gevangenisstraf van twee jaren op met aftrek.
9 Beslissing
De rechtbank komt op grond van het voorgaande tot de volgende beslissing.
Verklaart bewezen dat verdachte het ten laste gelegde heeft begaan zoals hiervoor in rubriek 5. is vermeld.
Verklaart niet bewezen hetgeen aan verdachte meer of anders is ten laste gelegd dan hiervoor is bewezen verklaard en spreekt verdachte daarvan vrij.
Het bewezen verklaarde levert op:
medeplichtigheid aan een poging tot doodslag
Verklaart het bewezene strafbaar.
Verklaart verdachte daarvoor strafbaar.
Veroordeelt verdachte tot een gevangenisstraf van twee (2) jaren.
Beveelt dat de tijd die door veroordeelde voor de tenuitvoerlegging van deze uitspraak in verzekering en in voorlopige hechtenis is doorgebracht, bij de tenuitvoerlegging van die straf
in mindering gebracht zal worden.
Dit vonnis is gewezen door
mr. D.A. Segbedzi, voorzitter,
mrs. H.H.J. Zevenhuijzen en J. Higler-Huisman, rechters,
in tegenwoordigheid van L.E. Poel en mr. D.F.A. Reuvekamp, griffiers,
en uitgesproken op de openbare terechtzitting van deze rechtbank van 12 november 2026.
[…]
Volledige tekst
Inhoud van de uitspraak
vonnis
RECHTBANK AMSTERDAM
Afdeling Publiekrecht
Teams Strafrecht
Parketnummer: 13.212365.26
Datum uitspraak: 12 november 2026
Vonnis van de rechtbank Amsterdam, meervoudige kamer voor de behandeling van strafzaken, in de zaak tegen:
[verdachte] ,
geboren te [geboorteplaats] op [geboortedag] 2005,
zonder vaste woon- of verblijfplaats in Nederland,
thans gedetineerd te: [detentieadres] ,
hierna: verdachte.
1 Het onderzoek ter terechtzitting
Dit vonnis is gewezen naar aanleiding van het onderzoek op de terechtzitting van 29 oktober 2026.
De rechtbank heeft kennisgenomen van de vordering van de officier van justitie, mr. L. Bertels, en van wat verdachte en zijn raadsman, mr. G. Roethof, naar voren hebben gebracht.
De zaak werd gelijktijdig – maar niet gevoegd – behandeld met de zaak tegen medeverdachte [medeverdachte] (hierna: [medeverdachte] ).
2 Tenlastelegging
Aan verdachte is – kort gezegd – ten laste gelegd dat hij zich op 24 juli 2026 te Amsterdam schuldig heeft gemaakt aan
primair
het medeplegen van een poging tot moord, althans (impliciet subsidiair) doodslag, van [slachtoffer] ,
subsidiair
medeplichtigheid bij/tot het medeplegen van een poging tot moord, althans (impliciet subsidiair) doodslag, van [slachtoffer] ,
meer subsidiair
medeplegen van een poging tot zware mishandeling ( met voorbedachten rade) van [slachtoffer] .
meest subsidiair
medeplichtigheid bij/tot het medeplegen van een poging tot zware mishandeling (met voorbedachten rade) van [slachtoffer] .
De volledige tenlastelegging is opgenomen in bijlage I die aan dit vonnis is gehecht en geldt als hier ingevoegd.
Voor zover in de tenlastelegging taal- en/of schrijffouten voorkomen, zijn deze verbeterd. Verdachte is hierdoor niet in de verdediging geschaad.
3 Voorvragen
De dagvaarding is geldig, deze rechtbank is bevoegd tot kennisneming van het ten laste gelegde en de officier van justitie is ontvankelijk. Er zijn geen redenen voor schorsing van de vervolging.
4 Waardering van het bewijs
Het standpunt van de officier van justitie
De officier van justitie heeft zich op het standpunt gesteld dat verdachte zich schuldig heeft gemaakt aan het medeplegen van een poging moord op [slachtoffer] (hierna: [slachtoffer] ) doordat medeverdachte [medeverdachte] met een scherp schietend vuurwapen op hem heeft geschoten. Dat met scherp is geschoten blijkt onder andere uit het technisch onderzoek van foto’s in de telefoon van verdachte, de in het huis van verdachte aangetroffen scherpe munitie, de berichtgeving tussen verdachte en anderen na het feit en het feit dat verdachte het vuurwapen in het water zou hebben gegooid. Voorts had de medeverdachte opzet op de dood van het slachtoffer. Het op korte afstand met een vuurwapen gericht op iemand schieten kan naar de uiterlijke verschijningsvorm, zonder contra-indicaties, niet anders worden begrepen.
In dit geval was sprake van voorbedachten rade aangezien verdachte en medeverdachte planmatig en doelgericht hebben gehandeld met een duidelijke intentie. Daarbij was sprake van medeplegen aangezien er een nauwe en bewuste samenwerking tussen [medeverdachte] en [verdachte] was. Hiermee heeft verdachte zich schuldig gemaakt aan het primair ten laste gelegde feit.
Het standpunt van de verdediging
De verdediging heeft zich op het standpunt gesteld dat op basis van dit dossier niet buiten redelijke twijfel vastgesteld kan worden dat [medeverdachte] met scherp heeft geschoten. Verdachte [medeverdachte] stelt een alarmpistool te hebben gebruikt. Er zijn geen hulzen gevonden, niemand is gewond geraakt en er zijn nergens kogelinslagen waargenomen. Er zijn geen gesprekken van de medeverdachte expliciet over schieten met een echt vuurwapen en er is bij hem een alarmpistool thuis gevonden. De aangetroffen sporen, of het gebrek daaraan, zeggen niets over het gebruik van een echt vuurwapen. Verdachte dient dan ook vrijgesproken te worden. Subsidiair was geen sprake van medeplegen omdat niet vastgesteld kan worden dat sprake was van een nauwe en bewuste samenwerking, noch van dubbel opzet. Ten slotte is niet gebleken dat sprake was van voorbedachten rade aangezien niet duidelijk is wanneer medeverdachte [medeverdachte] het besluit nam om te schieten.
Het oordeel van de rechtbank
Feiten en omstandigheden
De rechtbank gaat op basis van de stukken in het dossier uit van de volgende feiten en omstandigheden.
Kort na middernacht op 24 juli 2026 belt [medeverdachte] naar afhaalrestaurant [restaurant] op de [adres] te Amsterdam. Een discussie over een bestelling mondt uit in ruzie. [medeverdachte] begeeft zich kort hierna naar de [adres] om verhaal te halen. Daar vindt in het bedrijfspand van het afhaalrestaurant een vechtpartij plaats tussen medewerkers van het afhaalrestaurant en [medeverdachte] , waarna [medeverdachte] weer naar huis gaat. Op een gegeven moment besluit hij een wapen op te halen bij het huis van zijn moeder in Amsterdam-Noord. [verdachte] rijdt hen daar heen en zij rijden vervolgens door naar de [adres] . [verdachte] zet de auto vlak voor de deur van het gebouw stil en [medeverdachte] , [verdachte] en de onbekend gebleven NN3 stappen de auto uit. Er bevinden zich een aantal mensen voor de deur van het gebouw, waaronder [slachtoffer] . [medeverdachte] haalt vervolgens een vuurwapengelijkend voorwerp uit zijn rechterjaszak en richt dit op [slachtoffer] . De mensen die zich voor het gebouw bevinden, inclusief [slachtoffer] , rennen weg richting de zijkant van het gebouw als zij het wapen zien. [medeverdachte] , [verdachte] en NN3 rennen achter hen aan en op een moment gedurende deze beweging lost [medeverdachte] (in ieder geval) twee schoten richting [slachtoffer] . Vervolgens draaien [medeverdachte] , [verdachte] en NN3 zich om, stappen zij aan de voorzijde van het gebouw de auto weer in en rijden zij weg.
Is er met een scherp schietend wapen geschoten?
De rechtbank is van oordeel dat op basis van de in bijlage II opgenomen bewijsmiddelen buiten redelijke twijfel vastgesteld kan worden dat [medeverdachte] met een scherp schietend vuurwapen richting [slachtoffer] heeft geschoten.
Uit technisch onderzoek blijkt dat het wapen op foto’s op de telefoon van [medeverdachte] een omgebouwd alarmpistool betreft en scherp zou schieten. In het huis van [medeverdachte] is bij zijn aanhouding bijpassende (omgebouwde) scherpe munitie aangetroffen. De laatste foto van het vuurwapen op de telefoon van [medeverdachte] is minder dan 12 uur voor het feit genomen. Dit terwijl [medeverdachte] vlak na het feit in chats aan zijn vriendin en een ander schrijft net ‘gepept’ te hebben en zeker te weten dat hij niemand heeft geraakt. De rechtbank acht het onaannemelijk dat medeverdachte dergelijke berichten zou versturen als hij een alarmpistool had gebruikt. Het zou hem immers bekend zijn dat hij met een alarmpistool niemand kon raken. Daarnaast schrijft [verdachte] in een gesprek met zijn broer ook dat [medeverdachte] net ‘gepopt’ heeft, hetgeen past bij het gebruik van een echt vuurwapen. [medeverdachte] heeft zich eerder beroepen op zijn zwijgrecht. Ter terechtzitting verklaart hij voor het eerst een alarmpistool te hebben gebruikt bij het feit. De in een laat stadium afgelegde verklaring van medeverdachte [medeverdachte] over het alarmpistool is niet voldoende om voornoemde inhoud van het dossier te weerspreken. Hij heeft uiteraard het recht te zwijgen. Dat neemt niet weg dat hij zijn verklaring eerst na kennisneming van het volledige dossier heeft afgelegd.
Gelet op al het voornoemde is de rechtbank van oordeel dat [medeverdachte] met een scherp schietend vuurwapen richting [slachtoffer] heeft geschoten. Het verweer van de verdediging wordt dan ook verworpen.
Voorbedachten rade
De rechtbank stelt voorop dat voor een bewezenverklaring van het bestanddeel ‘voorbedachten rade’ moet komen vast te staan, dat de verdachte zich gedurende enige tijd heeft kunnen beraden op het te nemen of het genomen besluit en dat hij niet heeft gehandeld in een ogenblikkelijke gemoedsopwelling, zodat hij de gelegenheid heeft gehad na te denken over de betekenis en de gevolgen van zijn voorgenomen daad en zich daarvan rekenschap te geven.
Verdachte en medeverdachte verklaren beiden dat [medeverdachte] huilde en zich vernederd voelde door het conflict aan de telefoon en in het bedrijfspand. Op enig moment heeft [medeverdachte] besloten een wapen op te halen bij het huis van zijn moeder in Amsterdam-Noord. [verdachte] heeft hem vervolgens naar Amsterdam-Noord gebracht, waar [medeverdachte] het wapen heeft opgehaald en toen zijn zij (weer) richting [restaurant] gereden. Vervolgens speelt zich het hiervoor beschreven incident af.
Het is de rechtbank duidelijk dat [medeverdachte] het wapen heeft opgehaald en terug is gegaan naar het bedrijfspand met de gedachte dat daar een geweldsescalatie zou kunnen plaatsvinden. Uit de hiervoor vastgestelde feiten en omstandigheden volgt echter niet dat de [medeverdachte] voorafgaand aan zijn tweede aankomst bij [restaurant] een plan had beraamd om [slachtoffer] van het leven te beroven. De door de officier van justitie benoemde chatberichten wijzen weliswaar op het mogelijk uitoefenen van geweld, maar niet op een plan gericht op het doden van [slachtoffer] . De emotie en ook de chatberichten waaruit de emotie van verdachte blijkt wijzen voorts eerder op een ogenblikkelijke gemoedsopwelling (een plotselinge hevige drift).
Hoewel in het dossier aanwijzingen zouden kunnen worden gevonden voor enig vooropgezet plan, acht de rechtbank niet wettig bewezen dat verdachten van tevoren daadwerkelijk het plan hadden opgevat om het slachtoffer van het leven te beroven. Dit betekent dat niet bewezen kan worden verklaard dat met voorbedachten rade is gehandeld, zodat verdachte moet worden vrijgesproken van de tenlastegelegde moord.
Poging tot doodslag
Voor een bewezenverklaring van een poging tot doodslag moet sprake zijn van (voorwaardelijk) opzet op de dood van aangever.
De rechtbank is van oordeel dat [medeverdachte] met vol opzet heeft gehandeld en overweegt daartoe het volgende.
[medeverdachte] heeft op korte afstand, als ongeoefend schutter, met een vuurwapen gericht op het bovenlichaam van [slachtoffer] geschoten. Dit alles deed hij terwijl hij achter [slachtoffer] en de overige personen aan rende. Het is een feit van algemene bekendheid dat zich in de borst- en buikstreek vitale organen bevinden. De kans dat schieten op deze kwetsbare onderdelen van het lichaam de dood tot gevolg heeft is – naar algemene ervaringsregels – aanmerkelijk. De handelwijze van verdachte is naar zijn uiterlijke verschijningsvorm derhalve zo zeer gericht op de dood dat dit moet worden uitgelegd als een bewust handelen gericht op het om het leven brengen van iemand.
Uit het handelen van medeverdachte leidt de rechtbank derhalve af dat bij [medeverdachte] bij het verlaten van de auto opzet bestond om [slachtoffer] te doden.
[medeverdachte] heeft zich hiermee schuldig gemaakt aan een poging tot doodslag. De rechtbank gaat hierna in op het medeplegen ofwel de medeplichtigheid van verdachte.
Medeplegen
De rechtbank stelt voorop dat de betrokkenheid aan een strafbaar feit als medeplegen kan worden bewezenverklaard wanneer is komen vast te staan dat bij het begaan daarvan sprake is geweest van een voldoende nauwe en bewuste samenwerking.
Ook wanneer het tenlastegelegde medeplegen in de kern niet bestaat uit een gezamenlijke uitvoering tijdens het begaan van het strafbare feit kan sprake zijn van de voor medeplegen vereiste nauwe en bewuste samenwerking. De materiële en/of intellectuele bijdrage van de verdachte aan het strafbare feit zal dan van voldoende gewicht moeten zijn. Bij de beoordeling of daaraan is voldaan, kan rekening worden gehouden met onder meer de intensiteit van de samenwerking, de onderlinge taakverdeling, de rol in de voorbereiding, de uitvoering of de afhandeling van het delict en het belang van de rol van de verdachte, diens aanwezigheid op belangrijke momenten en het zich niet terugtrekken op een daartoe geëigend tijdstip.
De rechtbank is van oordeel dat, hoewel [verdachte] de auto heeft bestuurd waarmee [medeverdachte] zich naar Amsterdam-Noord en naar het restaurant op de [adres] is gegaan, niet vastgesteld kan worden dat verdachte voorafgaand aan hun aankomst bij het restaurant kennis had van het feit dat [medeverdachte] een vuurwapen heeft opgehaald. Evenminis gebleken dat verdachte een essentiële bijdrage heeft geleverd bij het feit. [medeverdachte] heeft immers verklaard de eerste keer zelf naar het restaurant te zijn gereden in de auto en hij had dit de tweede keer ook kunnen doen. De rol van verdachte was daarmee inwisselbaar.
Hoewel [verdachte] aanwezig was bij de uitvoering van het feit is de rechtbank van oordeel dat de voor medeplegen vereiste voldoende nauwe en bewuste samenwerking tussen verdachte en de medeverdachte niet is komen vast te staan. Daarom zal verdachte worden vrijgesproken van het tenlastegelegde medeplegen.
Medeplichtigheid
De rechtbank stelt voorop dat voor de bewezenverklaring van medeplichtigheid aan een misdrijf is vereist dat niet alleen wordt bewezen dat het opzet van de verdachte was gericht op zijn handelingen als medeplichtige als bedoeld in artikel 48, aanhef en onder 1º of 2º van het Wetboek van Strafrecht (Sr), maar ook dat zijn opzet, al dan niet in voorwaardelijke vorm, was gericht op het door de dader gepleegde misdrijf (het gronddelict). Bij de bewezenverklaring en kwalificatie van de medeplichtigheid moet worden uitgegaan van de door de dader verrichte handelingen, ook als het opzet van de medeplichtige slechts was gericht op een deel daarvan. Het opzet van de medeplichtige behoeft niet te zijn gericht op de precieze wijze waarop het gronddelict wordt begaan. Onder die precieze wijze waarop het gronddelict wordt begaan, is ook begrepen of het gronddelict al dan niet in deelneming wordt begaan; op die deelnemingsvorm behoeft het opzet van de medeplichtige dus niet te zijn gericht.
Als het (voorwaardelijk) opzet van de medeplichtige niet (volledig) is gericht op het gronddelict, moet het misdrijf waarop het opzet van de medeplichtige wel was gericht, voldoende verband houden met het gronddelict. Of van zo'n voldoende verband sprake is, hangt af van de concrete omstandigheden van het geval. In de regel zal echter kunnen worden aangenomen dat dit verband bestaat als het misdrijf waarop het (voorwaardelijk) opzet van de medeplichtige was gericht, een onderdeel vormt van het gronddelict, bijvoorbeeld bij een misdrijf dat is begaan onder strafverzwarende omstandigheden. Ook in andere gevallen kan sprake zijn van voldoende verband met het gronddelict. Daarbij zijn de aard van het gronddelict, de aard van de gedraging van de medeplichtige en de overige omstandigheden van het geval van belang.
[verdachte] heeft [medeverdachte] naar het huis van zijn moeder gereden om het wapen op te halen en vervolgens naar de plaats waar het feit zich heeft afgespeeld. Ondertussen heeft [verdachte] zijn broer [broer verdachte] berichten gestuurd om weg te gaan van het afhaalrestaurant omdat zij daarheen onderweg zijn. Daarbij noemt hij meermalen dat ‘bolle’ (de rechtbank begrijpt: [medeverdachte] ) boos is en dat ze gaan ‘ruwinerwn’ (de rechtbank begrijpt: ruïneren). Niet is gebleken dat hij kennis had van het feit dat [medeverdachte] een wapen heeft opgehaald, noch dat hij kennis heeft genomen van het vol opzet van [medeverdachte] om op het moment dat zij aankwamen dodelijk letsel te veroorzaken bij [slachtoffer] . [medeverdachte] heeft bij de aanval wellicht ernstiger geweld gepleegd dan door [verdachte] verwacht werd. Op grond hiervan en al het voorgaande stelt de rechtbank vast dat de verdachte weliswaar opzet heeft gehad op behulpzaam zijn, maar dat zijn opzet niet was gericht op het gronddelict (poging doodslag).
Aangezien echter uit het voornoemde blijkt dat verdachte wist dat er een vorm van geweld zou plaatsvinden toen hij [medeverdachte] naar het restaurant bracht is de rechtbank van oordeel dat het door de verdachte beoogde misdrijf, te weten (ten minste) mishandeling, voldoende verband houdt met het gronddelict.
De rechtbank komt daarmee tot een bewezenverklaring van de subsidiair tenlastegelegde medeplichtigheid aan een poging tot doodslag.
5 De bewezenverklaring
De rechtbank acht bewezen dat verdachte
[medeverdachte] op 24 juli 2026 te Amsterdam, ter uitvoering van het door [medeverdachte] voorgenomen misdrijf om opzettelijk [slachtoffer] van het leven te beroven al rennend meermalen met een vuurwapen in de richting van die [slachtoffer] heeft geschoten, terwijl de uitvoering van dat voorgenomen misdrijf niet is voltooid,
bij welk feit verdachte op 24 juli 2026 te Amsterdam opzettelijk behulpzaam is geweest door:
- een voertuig (met kenteken [kenteken] ) te besturen en met dat voertuig die [medeverdachte] naar de plaats des misdrijf te brengen en
- bij aankomst op de plaats des misdrijf achter die [medeverdachte] aan te lopen en te rennen in de richting van die [slachtoffer] , en
- in voornoemd voertuig te wachten tot die [medeverdachte] was ingestapt, en
- die [medeverdachte] met dat voertuig weg te brengen van de plaats des misdrijf.
6 De strafbaarheid van het feit en de strafbaarheid van verdachte
Het bewezen geachte feit is volgens de wet strafbaar. Het bestaan van een rechtvaardigingsgrond is niet aannemelijk geworden.
Er is geen omstandigheid aannemelijk geworden die de strafbaarheid van verdachte uitsluit. Verdachte is dan ook strafbaar.
7 Motivering van de straf
De eis van de officier van justitie en het strafmaatverweer van de verdediging
De officier van justitie heeft gevorderd dat verdachte ter zake van het door hem primair bewezen geachte feit zal worden veroordeeld tot een gevangenisstraf van 6 jaren, met aftrek van voorarrest.
De verdediging heeft zich – indien de rechtbank tot een bewezenverklaring komt – op het standpunt gesteld dat de eis van de officier van justitie exorbitant is gelet op de omstandigheden van het feit en de persoonlijke omstandigheden van verdachte.
Het oordeel van de rechtbank
De hierna te noemen strafoplegging is in overeenstemming met de ernst van het bewezen geachte, de omstandigheden waaronder dit is begaan en de persoon van verdachte, zoals van een en ander ter terechtzitting is gebleken.
De rechtbank heeft bij de keuze tot het opleggen van een vrijheidsbenemende straf en bij de vaststelling van de duur daarvan in het bijzonder het volgende laten meewegen.
Ernst van het feit
Verdachte heeft zich schuldig gemaakt aan medeplichtigheid bij een poging tot doodslag. Medeverdachte [medeverdachte] heeft naar aanleiding van een ruzie over een afhaalbestelling een wapen opgehaald en bij het afhaalrestaurant meermalen in de richting van [slachtoffer] geschoten. Dit gebeurde op een berekenende wijze en het is dan ook niet aan verdachte en medeverdachte te danken dat [slachtoffer] geen dodelijk letsel heeft opgelopen. Verdachte was de bestuurder van de auto waarmee [medeverdachte] het wapen heeft opgehaald en naar de locatie van het delict is gegaan. De rechtbank vindt het zorgelijk dat verdachte zijn medeverdachte naar de locatie heeft gebracht waar zich al eerder een conflict afspeelde en waar, zeker gezien de bij hem bekende gemoedstoestand van [medeverdachte] , een groot risico bestond op escalatie. Hij wist op voorhand dat er een geweldsescalatie zou plaatsvinden en hij waarschuwde zelfs zijn broer om het pand te verlaten. Daarbij heeft hij met zijn betrokkenheid bij dit vuurwapengeweld bijgedragen aan onveiligheidsgevoelens bij de anderen die zich voor het gebouw bevonden en de maatschappij als geheel. Dit rechtvaardigt een onvoorwaardelijke gevangenisstraf.
De rechtbank neemt wel in overweging dat de rol van [verdachte] in het geweld beduidend kleiner is geweest dan die van [medeverdachte] . Daarbij is ook relevant dat het handelen van [medeverdachte] verder is gegaan dan waar [verdachte] rekening mee hield. De rechtbank houdt hier in strafmatigende zin rekening mee.
De persoon van verdachte
De rechtbank heeft acht geslagen op het Uittreksel Justitiële Documentatie (het strafblad) van verdachte van 23 oktober 2026. Hieruit blijkt dat verdachte niet eerder veroordeeld is voor een misdrijf.
De rechtbank heeft daarnaast kennisgenomen van het rapport van de Reclassering Nederland van 9 oktober 2026. De reclassering vermeldt dat bij verdachte aanwijzingen zijn dat sprake is van impulsiviteit en ondoordachtzaamheid. Hierbij zijn vooral risico’s aanwezig in het sociaal netwerk van verdachte, en zijn gedragskeuzes daarbinnen. Hij gaat om met pro-crimineel ingestelde mensen, hetgeen in combinatie met het voornoemde een hoog recidiverisico tot gevolg heeft. Het risico op onttrekken aan voorwaarden wordt ingeschat als hoog. Eerdere leerplichttrajecten en werkstraffen zijn allen niet geslaagd omdat hij zich niet aan de afspraken hield. Verdachte is snel afgeleid en laat zich door de waan van het moment leiden. De reclassering adviseert een (deels) voorwaardelijke straf op te leggen met de volgende bijzondere voorwaarden: meldplicht, ambulante begeleiding/coaching, contactverbod met medeverdachte, locatieverboden (met en zonder elektronische monitoring), locatiegebod (met elektronische monitoring) en dagbesteding (met GPS controle).
Ter terechtzitting heeft verdachte genoemd mee te zullen werken aan de voorwaarden, mocht het zo ver komen. Hij is echter van mening de coaching niet nodig te hebben.
De rechtbank herkent de door de reclassering genoemde impulsiviteit in zijn gedrag en keuzes rondom het bewezenverklaarde feit, en dat een gedragsverandering nodig is. De rechtbank is echter van oordeel dat – gezien de ernst van de feiten en de omstandigheden waaronder deze begaan zijn – enkel een onvoorwaardelijke gevangenisstraf passend is. Daar komt bij dat verdachte ook op zitting geen intrinsieke motivatie heeft getoond om daadwerkelijk mee te werken aan de voorwaarden. Zij ziet dan ook, mede gelet op het hoge risico op onttrekking aan de voorwaarden, af van de oplegging van voorwaarden. Indien daar aanleiding voor is kunnen de door de reclassering geadviseerde bijzondere voorwaarden in het kader van een eventuele voorwaardelijke invrijheidsstelling op een later moment alsnog worden opgelegd.
Straftoemeting
De rechtbank stelt voorop dat in geval van medeplichtigheid aan een misdrijf ingevolge artikel 49, vierde lid, Sr bij het bepalen van de straf alleen die handelingen in aanmerking komen die de medeplichtige opzettelijk heeft gemakkelijk gemaakt of bevorderd en de gevolgen daarvan. Daarbij moet worden opgemerkt dat uit de artikelen 48 en 49 Sr, gelezen in onderling verband en samenhang, volgt dat het maximum van de aan de medeplichtige op te leggen straf een derde minder bedraagt dan het maximum van de straf, gesteld op het misdrijf dat de medeplichtige voor ogen stond.
Gelet op hetgeen onder rubriek 4.3. door de rechtbank overwogen heeft verdachte door te handelen als bewezenverklaard daadwerkelijk bevorderd of gemakkelijk gemaakt dat er een mishandeling of erger zou plaatsvinden ten aanzien van [slachtoffer] . Daarmee was, zoals hiervoor is overwogen, sprake van opzet op het gronddelict (doodslag). De rechtbank houdt er evenwel rekening mee dat [medeverdachte] in zijn handelen verder is gegaan dan waar verdachte rekening mee hield. De rechtbank zal daarom het toepasselijk strafmaximum bepalen op grond van medeplichtigheid bij mishandeling en uitgaan van maximaal twee jaren gevangenisstraf.
De rechtbank is van oordeel dat gelet op alle hiervoor genoemde omstandigheden – alsook de jonge leeftijd van verdachte en het feit dat de rechtbank uitgaat van een andere kwalificatie dan de officier van justitie – aanleiding bestaat om bij de straftoemeting af te wijken van hetgeen door de officier van justitie is gevorderd.
Gelet op het voornoemde acht de rechtbank een gevangenisstraf van twee jaren passend en geboden.
Tenuitvoerlegging van de op te leggen gevangenisstraf zal volledig plaatsvinden binnen de penitentiaire inrichting, tot het moment dat aan de verdachte voorwaardelijke invrijheidstelling wordt verleend als bedoeld in artikel 6:2:10 van het Wetboek van Strafvordering.
8 Toepasselijke wettelijke voorschriften
De op te leggen straf is gegrond op de artikelen 45, 48, 49, 287 van het Wetboek van Strafrecht.
9 Beslissing
De rechtbank komt op grond van het voorgaande tot de volgende beslissing.
Verklaart bewezen dat verdachte het ten laste gelegde heeft begaan zoals hiervoor in rubriek 5. is vermeld.
Verklaart niet bewezen hetgeen aan verdachte meer of anders is ten laste gelegd dan hiervoor is bewezen verklaard en spreekt verdachte daarvan vrij.
Het bewezen verklaarde levert op:
medeplichtigheid aan een poging tot doodslag
Verklaart het bewezene strafbaar.
Verklaart verdachte daarvoor strafbaar.
Veroordeelt verdachte tot een gevangenisstraf van twee (2) jaren.
Beveelt dat de tijd die door veroordeelde voor de tenuitvoerlegging van deze uitspraak in verzekering en in voorlopige hechtenis is doorgebracht, bij de tenuitvoerlegging van die straf
in mindering gebracht zal worden.
Dit vonnis is gewezen door
mr. D.A. Segbedzi, voorzitter,
mrs. H.H.J. Zevenhuijzen en J. Higler-Huisman, rechters,
in tegenwoordigheid van L.E. Poel en mr. D.F.A. Reuvekamp, griffiers,
en uitgesproken op de openbare terechtzitting van deze rechtbank van 12 november 2026.
[…]
Wetsartikelen in deze uitspraak
Gepseudonimiseerd gepubliceerd door de Rechtspraak (open data, publiek domein). Bron: uitspraken.rechtspraak.nl. Dit is geen juridisch advies.