Uitspraak · Materieel strafrecht

Rechtbank Amsterdam, 12 november 2026 – Verdachte is veroordeeld voor poging doodslag

ECLI:NL:RBAMS:2026:11261Zaaknummer 13.212315.26

Instantie
Rechtbank Amsterdam
Datum uitspraak
12 november 2026
Publicatiedatum
19 november 2026
Zaaknummer
13.212315.26
Rechtsgebied
Strafrecht, Materieel strafrecht
Procedure
Eerste aanleg - meervoudig
Hoofdwetsartikel
Artikel 36b Sr
Zittingsplaats
Amsterdam
Soort
Uitspraak

Inhoudsindicatie

Verdachte is veroordeeld voor poging doodslag. Overwegingen over scherp schieten, voorbedachten rade en opzet. De rechtbank legt een gevangenisstraf van vier jaren op met aftrek. Beslissing op het beslag.

11 Beslissing

De rechtbank komt op grond van het voorgaande tot de volgende beslissing.

Verklaart bewezen dat verdachte het ten laste gelegde heeft begaan zoals hiervoor in rubriek 5. is vermeld.

Verklaart niet bewezen hetgeen aan verdachte meer of anders is ten laste gelegd dan hiervoor is bewezen verklaard en spreekt verdachte daarvan vrij.

Het bewezen verklaarde levert op:

poging tot doodslag

Verklaart het bewezene strafbaar.

Verklaart verdachte daarvoor strafbaar.

Veroordeelt verdachte tot een gevangenisstraf van vier (4) jaren.

Beveelt dat de tijd die door veroordeelde voor de tenuitvoerlegging van deze uitspraak in verzekering en in voorlopige hechtenis is doorgebracht, bij de tenuitvoerlegging van die straf

in mindering gebracht zal worden.

Verklaart onttrokken aan het verkeer:

  • Munitie (G6845174),
  • 10 STK Munitie (G6845175).

Dit vonnis is gewezen door

mr. D.A. Segbedzi, voorzitter,

mrs. H.H.J. Zevenhuijzen en J. Higler-Huisman, rechters,

in tegenwoordigheid van L.E. Poel en mr. D.F.A. Reuvekamp, griffiers,

en uitgesproken op de openbare terechtzitting van deze rechtbank van 12 november 2026.

[…]

Volledige tekst

Inhoud van de uitspraak
  1. 1 Het onderzoek ter terechtzitting
  2. 2 Tenlastelegging
  3. 3 Voorvragen
  4. 4 Waardering van het bewijs
  5. 5 De bewezenverklaring
  6. 6 De strafbaarheid van het feit en de strafbaarheid van verdachte
  7. 7 Motivering van de straf
  8. 9 Beslag
  9. 10 Toepasselijke wettelijke voorschriften
  10. 11 Beslissing

vonnis

RECHTBANK AMSTERDAM

Afdeling Publiekrecht

Teams Strafrecht

Parketnummer: 13.212315.26

Datum uitspraak: 12 november 2026

Vonnis van de rechtbank Amsterdam, meervoudige kamer voor de behandeling van strafzaken, in de zaak tegen:

[verdachte] ,

geboren te [geboorteplaats] op [geboortedag] 2005,

ingeschreven in de Basisregistratie Personen op het adres:

[BRP-adres] ,

verblijfadres:

[verblijfadres] ,

thans gedetineerd te: [detentieadres] ,

hierna: verdachte.

1 Het onderzoek ter terechtzitting

Dit vonnis is gewezen naar aanleiding van het onderzoek op de terechtzitting van 29 oktober 2026.

De rechtbank heeft kennisgenomen van de vordering van de officier van justitie, mr. L. Bertels, en van wat verdachte en zijn raadsman, mr. A. Admiraal, naar voren hebben gebracht.

De zaak werd gelijktijdig – maar niet gevoegd – behandeld met de zaak tegen medeverdachte [medeverdachte] (hierna: [medeverdachte] ).

2 Tenlastelegging

Aan verdachte is – kort gezegd – ten laste gelegd dat hij zich op 24 juli 2026 te Amsterdam schuldig heeft gemaakt aan

primair

het medeplegen van een poging tot moord, althans (impliciet subsidiair) doodslag, van [slachtoffer] ,

subsidiair

het medeplegen van een poging tot zware mishandeling (met voorbedachten rade), althans (impliciet subsidiair) poging tot zware mishandeling, van [slachtoffer] .

De volledige tenlastelegging is opgenomen in bijlage I die aan dit vonnis is gehecht en geldt als hier ingevoegd.

Voor zover in de tenlastelegging taal- en/of schrijffouten voorkomen, zijn deze verbeterd. Verdachte is hierdoor niet in de verdediging geschaad.

3 Voorvragen

De dagvaarding is geldig, deze rechtbank is bevoegd tot kennisneming van het ten laste gelegde en de officier van justitie is ontvankelijk. Er zijn geen redenen voor schorsing van de vervolging.

4 Waardering van het bewijs

4.1.

Het standpunt van de officier van justitie

De officier van justitie heeft zich op het standpunt gesteld dat verdachte [verdachte] zich schuldig heeft gemaakt aan het medeplegen van een poging moord op [slachtoffer] (hierna: [slachtoffer] ) door met een scherp schietend vuurwapen op hem te schieten. Dat met scherp is geschoten blijkt onder andere uit het technisch onderzoek van foto’s in de telefoon van verdachte, de in het huis van verdachte aangetroffen scherpe munitie, de berichtgeving tussen verdachte en anderen na het feit en het feit dat verdachte het vuurwapen in het water zou hebben gegooid. Voorts had verdachte opzet op de dood van het slachtoffer. Het op korte afstand met een vuurwapen gericht op iemand schieten kan naar de uiterlijke verschijningsvorm, zonder contra-indicaties, niet anders worden begrepen.

In dit geval was sprake van voorbedachten rade aangezien verdachte en medeverdachte planmatig en doelgericht hebben gehandeld met een duidelijke intentie. Daarbij was sprake van medeplegen aangezien er een nauwe en bewuste samenwerking tussen [verdachte] en [medeverdachte] was. Hiermee heeft verdachte zich schuldig gemaakt aan het primair ten laste gelegde feit.

4.2.

Het standpunt van de verdediging

De verdediging heeft zich op het standpunt gesteld dat op basis van dit dossier niet buiten redelijke twijfel vastgesteld kan worden dat verdachte met scherp heeft geschoten. Verdachte stelt een alarmpistool te hebben gebruikt. Er zijn geen hulzen gevonden, niemand is gewond geraakt en er zijn nergens kogelinslagen waargenomen terwijl er auto’s en bomen in de straat stonden. De door het openbaar ministerie genoemde aanwijzingen dat wel met scherp is geschoten zijn onvoldoende om dit vast te stellen en de gebreken in het bewijs worden opgevuld met aannames. Verdachte dient dan ook vrijgesproken te worden van het primair en subsidiair ten laste gelegde aangezien geen aanmerkelijke kans op de dood of op zwaar lichamelijk letsel bestaat bij het afvuren van knalpatronen met een alarmpistool.

Indien de rechtbank overweegt dat wel met een scherp schietend vuurwapen is geschoten verzoekt de verdediging het onderzoek te heropenen om aanvullend onderzoek te laten doen naar de aangetroffen schotresten en de waarschijnlijkheid van de scenario’s (een knalpatroon uit een alarmrevolver of scherpe munitie) op basis hiervan af te wegen.

4.3.

Het oordeel van de rechtbank

Feiten en omstandigheden

De rechtbank gaat op basis van de stukken in het dossier uit van de volgende feiten en omstandigheden.

Kort na middernacht op 24 juli 2026 belt [verdachte] naar afhaalrestaurant [afhaalrestaurant] op de [adres] te Amsterdam. Een discussie over een bestelling mondt uit in ruzie. [verdachte] begeeft zich kort hierna naar de [adres] om verhaal te halen. Daar vindt in het bedrijfspand van het afhaalrestaurant een scheld/vechtpartij plaats tussen medewerkers van het afhaalrestaurant en [verdachte] , waarna [verdachte] weer naar huis gaat. Op een gegeven moment besluit hij een wapen op te halen bij het huis van zijn moeder in Amsterdam-Noord. [medeverdachte] rijdt hen daar heen en zij rijden vervolgens door naar de [adres] . [medeverdachte] zet de auto vlak voor de deur van het gebouw stil en [verdachte] , [medeverdachte] en de onbekend gebleven NN3 stappen de auto uit. Er bevinden zich een aantal mensen voor de deur van het gebouw, waaronder [slachtoffer] . [verdachte] haalt vervolgens een vuurwapengelijkend voorwerp uit zijn rechterjaszak en richt dit op [slachtoffer] . De mensen die zich voor het gebouw bevinden, inclusief [slachtoffer] , rennen weg richting de zijkant van het gebouw als zij het wapen zien. [verdachte] , [medeverdachte] en NN3 rennen achter hen aan en op een moment gedurende deze bewegingen lost [verdachte] (in ieder geval) twee schoten richting [slachtoffer] . Vervolgens draaien [verdachte] , [medeverdachte] en NN3 zich om, stappen zij aan de voorzijde van het gebouw weer in de auto en rijden zij weg.

Is er met een scherp schietend wapen geschoten?

De rechtbank is van oordeel dat op basis van de in bijlage II opgenomen bewijsmiddelen buiten redelijke twijfel vastgesteld kan worden dat [verdachte] met een scherp schietend vuurwapen richting [slachtoffer] heeft geschoten.

Uit technisch onderzoek blijkt dat het wapen op foto’s op de telefoon van [verdachte] een omgebouwd alarmpistool betreft dat scherp zou schieten. In het huis van [verdachte] is bij zijn aanhouding bijpassende (omgebouwde) scherpe munitie aangetroffen. De laatste foto van het vuurwapen op de telefoon van verdachte is minder dan 12 uur voor het feit genomen. Dit terwijl [verdachte] vlak na het feit in chats aan zijn vriendin en een ander schrijft net ‘gepept’ te hebben en zeker te weten dat hij niemand heeft geraakt. De rechtbank acht het onaannemelijk dat verdachte dergelijke berichten zou versturen als hij een alarmpistool had gebruikt. Het zou hem immers bekend zijn dat hij met een alarmpistool niemand kon raken. Daarnaast schrijft medeverdachte [medeverdachte] in een gesprek met zijn broer ook dat [verdachte] net ‘gepopt’ heeft, hetgeen past bij het gebruik van een echt vuurwapen. [verdachte] heeft zich eerder beroepen op zijn zwijgrecht. Ter terechtzitting verklaart hij voor het eerst een alarmpistool te hebben gebruikt bij het feit. De in een laat stadium afgelegde verklaring van verdachte [verdachte] over het alarmpistool is niet voldoende om voornoemde inhoud van het dossier te weerspreken. Hij heeft uiteraard het recht te zwijgen. Dat neemt niet weg dat hij zijn verklaring eerst na kennisneming van het volledige dossier heeft afgelegd.

Gelet op al het voornoemde is de rechtbank van oordeel dat [verdachte] met een scherp schietend vuurwapen richting [slachtoffer] heeft geschoten. Het verweer van de verdediging wordt dan ook verworpen.

Het voorwaardelijk verzoek van de verdediging

De rechtbank is van oordeel dat aanvullend onderzoek door het Nederlands Forensisch Instituut geen nieuwe resultaten zou opleveren, gelet op hetgeen reeds overwogen in een vonnis van de rechtbank Midden-Nederland (ECLI:NL:RBMNE:2025:7765). Het verzoek van de verdediging wordt dan ook afgewezen.

Voorbedachten rade

De rechtbank stelt voorop dat voor een bewezenverklaring van het bestanddeel ‘voorbedachten rade’ moet komen vast te staan, dat de verdachte zich gedurende enige tijd heeft kunnen beraden op het te nemen of het genomen besluit en dat hij niet heeft gehandeld in een ogenblikkelijke gemoedsopwelling, zodat hij de gelegenheid heeft gehad na te denken over de betekenis en de gevolgen van zijn voorgenomen daad en zich daarvan rekenschap te geven.

Verdachte en medeverdachte verklaren beiden dat [verdachte] huilde en zich vernederd voelde door het conflict aan de telefoon en in het bedrijfspand. Op enig moment heeft [verdachte] besloten een wapen op te halen bij het huis van zijn moeder in Amsterdam-Noord. [medeverdachte] heeft hem vervolgens naar Amsterdam-Noord gebracht, waar [verdachte] het wapen heeft opgehaald en toen zijn zij (weer) richting [afhaalrestaurant] gereden. Vervolgens speelt zich het hiervoor beschreven incident af.

Het is de rechtbank duidelijk dat verdachte het wapen heeft opgehaald en terug is gegaan naar het bedrijfspand met de gedachte dat daar een geweldsescalatie zou kunnen plaatsvinden. Uit de hiervoor vastgestelde feiten en omstandigheden volgt echter niet dat de verdachte voorafgaand aan zijn tweede aankomst bij [afhaalrestaurant] een plan had beraamd om [slachtoffer] van het leven te beroven. De door de officier van justitie benoemde chatberichten wijzen weliswaar op het mogelijk uitoefenen van geweld, maar niet op een plan gericht op het doden van [slachtoffer] .

Hoewel in het dossier aanwijzingen zouden kunnen worden gevonden voor enig vooropgezet plan, acht de rechtbank niet wettig bewezen dat verdachten van tevoren daadwerkelijk het plan hadden opgevat om het slachtoffer van het leven te beroven. Dit betekent dat niet bewezen kan worden verklaard dat met voorbedachten rade is gehandeld, zodat verdachte moet worden vrijgesproken van de tenlastegelegde moord.

Poging tot doodslag

Voor een bewezenverklaring van een poging tot doodslag moet sprake zijn van (voorwaardelijk) opzet op de dood van aangever.

De rechtbank is van oordeel dat verdachte met vol opzet heeft gehandeld en overweegt daartoe het volgende.

Verdachte heeft op korte afstand, als ongeoefend schutter, met een vuurwapen op korte afstand gericht op het bovenlichaam van [slachtoffer] geschoten. Dit alles deed hij terwijl hij achter [slachtoffer] en de overige personen aan rende. Het is een feit van algemene bekendheid dat zich in de borst- en buikstreek vitale organen bevinden. Deze handelwijze van verdachte is naar zijn uiterlijke verschijningsvorm derhalve zo zeer gericht op de dood dat dit moet worden uitgelegd als een bewust handelen gericht op het om het leven brengen van iemand.

Uit het handelen van verdachte leidt de rechtbank derhalve af dat bij verdachte bij het verlaten van de auto vol opzet bestond om aangever te doden.

Verdachte [verdachte] heeft zich hiermee schuldig gemaakt aan een poging tot doodslag.

Medeplegen

Medeverdachte [medeverdachte] is bij vonnis van 12 november 2026 vrijgesproken van het medeplegen van het ten laste gelegde aangezien niet is gebleken dat sprake was van een voldoende nauwe en bewuste samenwerking. De rechtbank acht hierom ten aanzien van verdachte het onderdeel medeplegen niet wettig en overtuigend bewezen en spreekt hem van dat onderdeel vrij.

5 De bewezenverklaring

De rechtbank acht bewezen dat verdachte

op 24 juli 2026 te Amsterdam, ter uitvoering van het door verdachte voorgenomen misdrijf om opzettelijk [slachtoffer] van het leven te beroven al rennend meermalen met een vuurwapen in de richting van die [slachtoffer] heeft geschoten, terwijl de uitvoering van dat voorgenomen misdrijf niet is voltooid.

6 De strafbaarheid van het feit en de strafbaarheid van verdachte

Het bewezen geachte feit is volgens de wet strafbaar. Het bestaan van een rechtvaardigingsgrond is niet aannemelijk geworden.

Er is geen omstandigheid aannemelijk geworden die de strafbaarheid van verdachte uitsluit. Verdachte is dan ook strafbaar.

7 Motivering van de straf

7.1.

De eis van de officier van justitie en het strafmaatverweer van de verdediging

De officier van justitie heeft gevorderd dat verdachte ter zake van het door hem primair bewezen geachte feit zal worden veroordeeld tot een gevangenisstraf van 10 jaren, met aftrek van voorarrest.

De verdediging heeft geen strafmaatverweer gevoerd.

7.2.

Het oordeel van de rechtbank

De hierna te noemen strafoplegging is in overeenstemming met de ernst van het bewezen geachte, de omstandigheden waaronder dit is begaan en de persoon van verdachte, zoals van een en ander ter terechtzitting is gebleken.

De rechtbank heeft bij de keuze tot het opleggen van een vrijheidsbenemende straf en bij de vaststelling van de duur daarvan in het bijzonder het volgende laten meewegen.

Ernst van het feit

Verdachte heeft zich schuldig gemaakt aan een poging tot doodslag door meermalen in de richting van [slachtoffer] te schieten. Naar aanleiding van een telefonische ruzie over een bestelling is verdachte tweemaal naar het afhaalrestaurant gegaan met het oog op een geweldsescalatie. Hij is hierbij berekenend te werk gegaan door na het eerste handgemeen met de medeverdachte een wapen op te halen in Amsterdam-Noord en vervolgens terug te rijden naar het restaurant. Eenmaal daar stapte [verdachte] de auto uit en richtte hij het vuurwapen meteen op [slachtoffer] , waarna hij hem achterna rende en meermalen schoot. Het is dan ook niet aan verdachte te danken dat [slachtoffer] geen dodelijk letsel heeft opgelopen. De rechtbank rekent het verdachte zeer aan dat hij dit ernstige geweld heeft gepleegd enkel omdat hij zich na het eerste incident vernederd voelde. Daarbij heeft hij met dit vuurwapengeweld bijgedragen aan onveiligheidsgevoelens bij de anderen die zich voor het gebouw bevonden en de maatschappij als geheel. Dit rechtvaardigt een onvoorwaardelijke gevangenisstraf. De maatschappij dient beschermd te worden tegen verdachte, die kennelijk bij een dergelijke krenking meteen overgaat tot ernstig geweld.

De persoon van verdachte

De rechtbank heeft acht geslagen op het Uittreksel Justitiële Documentatie (het strafblad) van verdachte van 15 oktober 2026. Hieruit blijkt dat verdachte op 7 mei 2026 door de meervoudige kamer van de rechtbank Amsterdam is veroordeeld voor feiten in de Opiumwet, diefstal met geweld en wederrechtelijke vrijheidsberoving. De rechtbank heeft hem hierbij een gevangenisstraf opgelegd van 24 maanden waarvan 12 maanden voorwaardelijk. Verdachte heeft bij deze veroordeling een pakket aan bijzondere voorwaarden opgelegd gekregen, waaronder elektronische monitoring. Hij droeg dan ook een enkelband ten tijde van het feit, hetgeen hem er niet van heeft weerhouden opnieuw de fout in te gaan.

Straftoemeting

De rechtbank is van oordeel dat gelet op alle hiervoor genoemde omstandigheden – alsook de jonge leeftijd van verdachte en het feit dat de rechtbank uitgaat van een lichtere kwalificatie dan de officier van justitie – aanleiding bestaat om bij de straftoemeting af te wijken van hetgeen door de officier van justitie is gevorderd.

Gelet op het voornoemde acht de rechtbank een gevangenisstraf van vier jaren passend en geboden.

Tenuitvoerlegging van de op te leggen gevangenisstraf zal volledig plaatsvinden binnen de penitentiaire inrichting, tot het moment dat aan de verdachte voorwaardelijke invrijheidstelling wordt verleend als bedoeld in artikel 6:2:10 van het Wetboek van Strafvordering.

9 Beslag

De in beslag genomen en niet teruggegeven voorwerpen, te weten: 10 STK Munitie en 10 STK Munitie, dienen onttrokken te worden aan het verkeer en zijn daarvoor vatbaar, aangezien met betrekking tot dit voorwerp het (subsidiair) bewezengeachte is begaan en dit voorwerp van zodanige aard is dat het ongecontroleerde bezit daarvan in strijd is met de wet.

10 Toepasselijke wettelijke voorschriften

De op te leggen straf is gegrond op de artikelen 36b, 36c, 45, 287 van het Wetboek van Strafrecht.

11 Beslissing

De rechtbank komt op grond van het voorgaande tot de volgende beslissing.

Verklaart bewezen dat verdachte het ten laste gelegde heeft begaan zoals hiervoor in rubriek 5. is vermeld.

Verklaart niet bewezen hetgeen aan verdachte meer of anders is ten laste gelegd dan hiervoor is bewezen verklaard en spreekt verdachte daarvan vrij.

Het bewezen verklaarde levert op:

poging tot doodslag

Verklaart het bewezene strafbaar.

Verklaart verdachte daarvoor strafbaar.

Veroordeelt verdachte tot een gevangenisstraf van vier (4) jaren.

Beveelt dat de tijd die door veroordeelde voor de tenuitvoerlegging van deze uitspraak in verzekering en in voorlopige hechtenis is doorgebracht, bij de tenuitvoerlegging van die straf

in mindering gebracht zal worden.

Verklaart onttrokken aan het verkeer:

  • Munitie (G6845174),
  • 10 STK Munitie (G6845175).

Dit vonnis is gewezen door

mr. D.A. Segbedzi, voorzitter,

mrs. H.H.J. Zevenhuijzen en J. Higler-Huisman, rechters,

in tegenwoordigheid van L.E. Poel en mr. D.F.A. Reuvekamp, griffiers,

en uitgesproken op de openbare terechtzitting van deze rechtbank van 12 november 2026.

[…]

Wetsartikelen in deze uitspraak

Deze uitspraak verwijst naar

Gepseudonimiseerd gepubliceerd door de Rechtspraak (open data, publiek domein). Bron: uitspraken.rechtspraak.nl. Dit is geen juridisch advies.