Uitspraak · Verbintenissenrecht

Rechtbank Amsterdam, 1 oktober 2026 – Geen bestuurdersaansprakelijkheid. . De enkele omstandigheid

ECLI:NL:RBAMS:2026:11035Zaaknummer 12148524 CV EXPL 26-4154

Instantie
Rechtbank Amsterdam
Datum uitspraak
1 oktober 2026
Publicatiedatum
12 november 2026
Zaaknummer
12148524 CV EXPL 26-4154
Rechtsgebied
Civiel recht, Verbintenissenrecht
Procedure
Eerste aanleg - enkelvoudig, Kort geding, Proceskostenveroordeling
Hoofdwetsartikel
Artikel 150 Rv
Zittingsplaats
Amsterdam
Soort
Uitspraak

Inhoudsindicatie

Geen bestuurdersaansprakelijkheid. . De enkele omstandigheid dat de bestuurder er niet op heeft toegezien dat de venootschap aan haar verplichtingen op grond van het kortgedingvonnis heeft voldaan, is op zichzelf onvoldoende om aan de zware maatstaf van bestuurdersaansprakelijkheid te voldoen en de bestuurder persoonlijk een ernstig verwijt te maken.

Volledige tekst

Inhoud van de uitspraak
  1. 1 De procedure
  2. 2 De feiten
  3. 3 Het geschil
  4. 4 De beoordeling

RECHTBANK AMSTERDAM

Civiel recht

Kantonrechter

Zaaknummer: 12148524 \ CV EXPL 26-4154

Vonnis van 1 oktober 2026

in de zaak van

[eiser] ,

wonende te [woonplaats 1],

eisende partij,

hierna te noemen: [eiser],

gemachtigde: mr. M.W.M. Heijlaerts,

tegen

[gedaagde] , in zijn hoedanigheid als bestuurder van [bedrijf 1] B.V.

woonplaats kiezende te [woonplaats 2],

gedaagde partij,

hierna te noemen: [gedaagde],

gemachtigde: mrs. E.N. Nordmann en J.L. de Vries.

1 De procedure

1.1.

Het verloop van de procedure blijkt uit:

- het tussenvonnis van de rechtbank van 4 maart 2026 waarbij de zaak is verwezen naar de kamer voor kantonzaken van deze rechtbank, met de daarin genoemde stukken,

- het tussenvonnis van 1 mei 2026, waarbij een mondelinge behandeling is bepaald.

1.2.

De mondelinge behandeling heeft op 31 augustus 2026 plaatsgevonden, waarbij de zaak tussen [bedrijf 2] B.V. h.o.d.n. [bedrijf 1] B.V. en [eiser] (zaaknummer 12148644 \ CV EXPL 26-4159) gelijktijdig met de onderhavige zaak is behandeld. [eiser] is verschenen met zijn gemachtigde. [gedaagde] is eveneens verschenen met zijn gemachtigden. Partijen hebben hun standpunten nader toegelicht en vragen van de kantonrechter beantwoord. Mr. Heijlaerts en mr. De Vries hebben spreekaantekeningen overgelegd die aan het dossier zijn toegevoegd. Van de mondelinge behandeling heeft de griffier aantekeningen gemaakt die in het dossier zijn gevoegd.

1.3.

Ten slotte is vonnis bepaald.

2 De feiten

2.1.

[gedaagde] is bestuurder van [bedrijf 1] B.V. (hierna: [bedrijf 1]). [bedrijf 1] exploiteert een aannemersbedrijf in de burgerlijke en utiliteitsbouw.

2.2.

[eiser] volgt een Mbo-opleiding in de beroepsbegeleidende leerweg (BBL). Hij heeft in de periode van 1 november 2023 tot 1 november 2024 werkzaamheden bij [bedrijf 1] uitgevoerd.

2.3.

[eiser] is een kortgedingprocedure jegens [bedrijf 1] gestart. In het kortgedingvonnis van 4 april 2025 (zaaknummer 11553315 \ KK EXPL 25-110, hierna: het kortgedingvonnis) heeft de voorzieningenrechter, kort weergegeven, voorshands geoordeeld dat partijen een arbeidsovereenkomst hebben gesloten. De vorderingen tot betaling van het achterstallige loon, met de wettelijke verhoging van 25%, en de reiskosten (beide vermeerderd met de wettelijke rente) zijn toegewezen alsmede de vordering tot verstrekking van de loonspecificaties. Ook zijn de vorderingen tot verstrekking van “de proeve van bekwaamheid” en tot aanmelding bij het bedrijfstakpensioenfonds toegewezen, beide op straffe van een dwangsom.

2.4.

[bedrijf 1] is niet in hoger beroep gegaan tegen dit kortgedingvonnis. Zij heeft, met uitzondering van betaling van de proceskosten, niet aan het kortgedingvonnis voldaan.

2.5.

[bedrijf 1] heeft bij dagvaarding van 31 oktober 2026 [eiser] gedagvaard (zaaknummer 12148644 \ CV EXPL 26-4159). Zij vordert in die procedure in conventie, samengevat, dat de kantonrechter voor recht verklaart dat de overeenkomst tussen partijen kwalificeert als een stageovereenkomst. Tevens heeft zij een aantal nevenvorderingen ingediend. [eiser] heeft in die procedure in reconventie, kort samengevat, betaling van het achterstallige loon, met de wettelijke verhoging, gevorderd. In die zaak wordt heden ook vonnis gewezen.

3 Het geschil

3.1.

[eiser] vordert – samengevat – dat de kantonrechter bij vonnis, uitvoerbaar bij voorraad, [gedaagde], uit hoofde van bestuurdersaansprakelijkheid, veroordeelt tot betaling van:

I. de toegewezen geldbedragen uit het kortgedingvonnis, zijnde:

a. het netto-equivalent van € 31.681,92 minus € 7.500,- netto aan achterstallig loon, vermeerderd met 25% wettelijke verhoging;

b. € 377,55 aan reiskosten;

c. de wettelijke rente over de hiervoor genoemde bedragen vanaf 25 februari 2025;

d. de maximale dwangsommen van € 5.000,-;

II. de kosten van de deurwaarder van € 1.590,48;

III. de werkelijke proceskosten van € 6.225,40;

IV. de nakosten.

3.2.

[eiser] stelt, kort weergegeven, dat [gedaagde] als bestuurder jegens [eiser] aansprakelijk is door ervoor te zorgen dat [bedrijf 1] niet heeft voldaan aan het kortgedingvonnis. Volgens [eiser] is [gedaagde] als enig aandeelhouder en feitelijk beleidsbepaler integraal verantwoordelijk voor het betalingsbeleid van de vennootschap. Het nalaten van [gedaagde] om uitvoering te geven aan het kortgedingvonnis dat in kracht van gewijsde is gegaan en waardoor de nabetaling aan [eiser] nog altijd onbetaald is gebleven, is zodanig onzorgvuldig dat [gedaagde] daarvan een ernstig persoonlijk verwijt kan worden gemaakt. Zijn houding getuigt van opzettelijke betalingsonwil en niet van betalingsonmacht. Verder vraagt [eiser] veroordeling van [gedaagde] in de werkelijke proceskosten wegens schending van artikel 21 van het Wetboek van Rechtsvordering (Rv) en misbruik van procesrecht. Volgens [eiser] beroept [bedrijf 1] zich op betalingsonmacht, terwijl dit duidelijk niet het geval is.

3.3.

[gedaagde] voert verweer. Hij stelt zich op het standpunt dat de vordering jegens hem persoonlijk te prematuur is. Volgens [gedaagde] staat de betalingsverplichting van [bedrijf 1] nog niet vast, aangezien over de kwalificatie van de rechtsverhouding tussen partijen nog in een bodemprocedure moet worden beslist. Het kortgedingvonnis heeft slechts een voorlopig karakter. Het enkele feit dat een vennootschap niet aan een uitvoerbaar bij voorraad verklaard vonnis voldoet, rechtvaardigt niet de conclusie dat de bestuurder persoonlijk onrechtmatig handelt. [gedaagde] heeft een ondernemingsafweging gemaakt. Hij mag als bestuurder bij een betwiste nog niet definitief vaststaande vordering het vennootschappelijk belang, de continuïteit en de belangen van andere betrokkenen meewegen. Dat [gedaagde] met het oogmerk zou hebben gehandeld juist één schuldeiser te benadelen of verhaal te frustreren, is niet gesteld en niet onderbouwd, aldus steeds [gedaagde].

3.4.

Op de stellingen van partijen wordt hierna, voor zover nodig, nader ingegaan.

4 De beoordeling

Geen bestuurdersaansprakelijkheid

4.1.

In het kortgedingvonnis heeft de kantonrechter [bedrijf 1] veroordeeld om aan [eiser] het achterstallig loon te betalen. Verder is [bedrijf 1] veroordeeld tot het voldoen van een aantal nevenvorderingen. Dit kortgedingvonnis is uitvoerbaar bij voorraad verklaard en hiertegen heeft [bedrijf 1] geen hoger beroep ingesteld. Dit betekent dat [bedrijf 1] is gehouden uitvoering te geven aan deze veroordelingen uit het kortgedingvonnis. [bedrijf 1] heeft dit echter niet gedaan en daarmee handelt zij onrechtmatig jegens [eiser].

4.2.

In deze procedure stelt [eiser] echter dat [gedaagde] als bestuurder persoonlijk aansprakelijk moet worden gehouden voor het niet voldoen aan de veroordelingen uit het kortgedingvonnis. De kantonrechter is echter van oordeel dat bestuurdersaansprakelijkheid niet kan worden aangenomen. Daartoe wordt het volgende overwogen.

4.3.

Een bestuurder kan aansprakelijk zijn als hem persoonlijk een ernstig verwijt kan worden gemaakt. Daarvan kan sprake zijn i) wanneer de bestuurder bij het aangaan van verbintenissen namens de vennootschap wist of behoorde te begrijpen dat de vennootschap niet aan haar verplichtingen zou kunnen voldoen en geen verhaal zou bieden of ii) indien het handelen of nalaten van de bestuurder ten opzichte van de schuldeiser in de gegeven omstandigheden zodanig onzorgvuldig is geweest dat hem daarvan persoonlijk een ernstig verwijt kan worden gemaakt. Het zal van de concrete omstandigheden van het geval afhangen of het aan de bestuurder te maken verwijt voldoende ernstig is om hem persoonlijk aansprakelijk te houden. Van een dergelijk ernstig verwijt zal in ieder geval sprake zijn als komt vast te staan dat de bestuurder wist of had behoren te begrijpen dat een door hem bewerkstelligde of toegelaten handelswijze van de vennootschap tot gevolg zou hebben dat deze bepaalde verplichtingen niet na zou kunnen komen en ook geen verhaal zou bieden voor schade. Ingevolge de hoofdregel van artikel 150 Rv rust de stelplicht (en bewijslast) op de benadeelde schuldeiser.

4.4.

De kern van het betoog van [eiser] is dat [gedaagde] aansprakelijk kan worden gehouden, omdat geen uitvoering is gegeven aan het kortgedingvonnis. De enkele omstandigheid dat [gedaagde] er niet op heeft toegezien dat [bedrijf 1] aan haar verplichtingen op grond van het kortgedingvonnis heeft voldaan, is echter op zichzelf onvoldoende om aan de zware maatstaf van bestuurdersaansprakelijkheid te voldoen en [gedaagde] persoonlijk een ernstig verwijt te maken. Slechts onder bijzondere omstandigheden kan immers worden aangenomen dat [gedaagde] persoonlijk een verwijt treft.

4.5.

Deze bijzondere omstandigheden zijn onvoldoende gesteld en onderbouwd. [gedaagde] heeft toegelicht dat hij als bestuurder van [bedrijf 1] de ondernemingsbeslissing heeft gemaakt om ten behoeve van het voortbestaan van de onderneming andere betalingsverplichtingen te voldoen en niet aan de betalingsverplichting volgend uit het kortgedingvonnis. Wat van deze beslissing ook zij, het staat [gedaagde] als bestuurder van [bedrijf 1] vrij deze keuze te maken. Het ligt dan vervolgens op de weg van [eiser] om te concretiseren waaruit – zoals hij stelt – volgt dat sprake is van betalingsonwil bij [gedaagde]. Dit heeft [eiser] echter onvoldoende gedaan. Hij heeft weliswaar te kennen gegeven dat [bedrijf 1] de geldkraan bewust heeft dichtgedraaid zodat [bedrijf 1] geen verhaal biedt, maar heeft dit verder niet onderbouwd. De enkele omstandigheid dat [eiser] tevergeefs beslag heeft gelegd, is onvoldoende om te concluderen dat bewust is gehandeld om geen verhaal te bieden. Evenmin kan uit de omstandigheden dat [gedaagde] al direct tegen [eiser] te kennen heeft gegeven geen uitvoering te geven aan het kortgedingvonnis en dat hij niet heeft voldaan aan de veroordelingen uit het vonnis die hem verder niets kosten, zonder meer worden afgeleid dat hij bewust [eiser] heeft willen benadelen.

4.6.

[eiser] heeft verder gesteld dat niet is gebleken dat sprake is van betalingsonmacht bij [bedrijf 1]. [eiser] miskent daar echter mee dat op hem de stelplicht en de bewijslast ligt om aan te tonen dat [gedaagde] een persoonlijk ernstig verwijt kan worden gemaakt. De kantonrechter gaat dan ook aan deze stelling aan voorbij.

4.7.

Alle door [eiser] naar voren gebrachte omstandigheden, ook in onderlinge samenhang bezien, zijn naar het oordeel van de kantonrechter onvoldoende om te concluderen dat [gedaagde] heeft gehandeld met het oogmerk [eiser] te benadelen of verhaal te frustreren. Dit leidt ertoe dat [gedaagde] als bestuurder geen persoonlijk ernstig verwijt kan worden gemaakt. Hij heeft dan ook niet onrechtmatig jegens [eiser] gehandeld, waardoor de vorderingen zullen worden afgewezen.

Proceskosten

4.8.

[eiser] wordt in het ongelijk gesteld. Dit betekent dat hij de proceskosten van [gedaagde] moet betalen. [gedaagde] vordert echter dat [eiser] in de werkelijke proceskosten zal worden veroordeeld. De kantonrechter zal deze vordering afwijzen en overweegt daartoe het volgende.

4.9.

Een vordering tot vergoeding van de volledige proceskosten, in afwijking van het liquidatietarief, is alleen toewijsbaar in buitengewone omstandigheden. Dit kan zijn als sprake is van misbruik van recht of onrechtmatig handelen. Voor het aannemen van deze buitengewone omstandigheden als grond voor een veroordeling in de werkelijk gemaakte proceskosten past terughoudendheid, gelet op het recht op toegang tot de rechter, dat mede wordt gewaarborgd door artikel 6 van het EVRM. Van misbruik van procesrecht is sprake als de vordering (of het verweer), gelet op de evidente ongegrondheid, achterwege had moeten blijven, namelijk als eiser (of verweerder) op voorhand had moeten begrijpen dat de vordering (of het verweer) geen kans van slagen had.

4.10.

Los van de omstandigheid dat [gedaagde] in het geheel niet heeft toegelicht waarom een veroordeling in de werkelijke proceskosten in deze zaak aangewezen is, is de kantonrechter van oordeel dat niet kan worden geconcludeerd dat [eiser] op voorhand had moeten begrijpen dat zijn vorderingen geen kans van slagen hadden. Dit betekent dat de proceskosten conform het liquidatietarief zal worden toegewezen. De kosten van [gedaagde] worden begroot op € 1.154 (2 punten x tarief € 577,-) aan salaris gemachtigde en € 144,- aan nakosten, plus de kosten van betekening zoals vermeld in de beslissing.

4.11. De gevorderde wettelijke rente over de proceskosten wordt toegewezen zoals vermeld in de beslissing. 5. De beslissing De kantonrechter 5.1. wijst de vorderingen van [eiser] af, 5.2. veroordeelt [eiser] in de proceskosten van € 1.298,00, te betalen binnen veertien dagen na aanschrijving daartoe, te vermeerderen met de kosten van betekening als [eiser] niet tijdig aan de veroordelingen voldoet en het vonnis daarna wordt betekend, 5.3. veroordeelt [eiser] tot betaling van de wettelijke rente als bedoeld in artikel 6:119 BW over de proceskosten als deze niet binnen veertien dagen na aanschrijving zijn betaald, 5.4. verklaart dit vonnis wat betreft de proceskostenveroordeling uitvoerbaar bij voorraad. Dit vonnis is gewezen door mr. H.D. Coumou en in het openbaar uitgesproken op 1 oktober 2026.

598

Wetsartikelen in deze uitspraak

Gepseudonimiseerd gepubliceerd door de Rechtspraak (open data, publiek domein). Bron: uitspraken.rechtspraak.nl. Dit is geen juridisch advies.