Uitspraak · Arbeidsrecht
Rechtbank Amsterdam, 28 oktober 2026 – Werknemersverzoek tot ontbinding arbeidsovereenkomst
ECLI:NL:RBAMS:2026:10958Zaaknummer 12266101 \ EA VERZ 26-694
- Instantie
- Rechtbank Amsterdam
- Datum uitspraak
- 28 oktober 2026
- Publicatiedatum
- 13 november 2026
- Zaaknummer
- 12266101 \ EA VERZ 26-694
- Rechtsgebied
- Civiel recht, Arbeidsrecht
- Procedure
- Eerste aanleg - enkelvoudig, Op tegenspraak
- Uitkomst
- Ontbinding arbeidsovereenkomst
- Zittingsplaats
- Amsterdam
- Soort
- Uitspraak
Inhoudsindicatie
Werknemersverzoek tot ontbinding arbeidsovereenkomst wordt toegewezen, maar zonder toekenning van een vergoeding. Werkgever heeft niet ernstig verwijtbaar gehandeld. Werknemer krijgt gelegenheid om het verzoek in te trekken. Werkgeversverzoek tot ontbinding wordt toegewezen met toekenning transitievergoeding. Arbeidsovereenkomst wordt per 1 februari 2027 ontbonden, mede vanwege de invoering van een nieuw pensioenstelsel en om daar eventueel uit voortvloeiende schade bij uitdiensttreding voor 1 januari 2027 te voorkomen.
5 De beslissing
De kantonrechter
op de verzoeken van [verzoeker]
ontbindt de arbeidsovereenkomst tussen partijen per 1 februari 2027,
stelt [verzoeker] in de gelegenheid uiterlijk op 10 november 2026 haar verzoek in te trekken
bepaalt dat iedere partij de eigen proceskosten draagt,
verklaart deze beschikking tot zover uitvoerbaar bij voorraad,
wijst het meer of anders verzochte af,
op het voorwaardelijk tegenverzoek, indien [verzoeker] haar verzoek voor 11 november 2026 intrekt:
ontbindt de arbeidsovereenkomst tussen partijen per 1 februari 2027,
veroordeelt de FIOD om aan [verzoeker] een transitievergoeding te betalen van € 13.178,69 bruto, te vermeerderen met de wettelijke rente over dat bedrag vanaf 1 maart 2027 tot aan de dag van de gehele betaling,
verklaart deze beschikking tot zover uitvoerbaar bij voorraad,
wijst het meer of anders verzochte af.
| Deze beschikking is gegeven door mr. H.M. Patijn en in het openbaar uitgesproken op 28 oktober 2026. |
717
Volledige tekst
Inhoud van de uitspraak
RECHTBANK AMSTERDAM
Civiel recht
Kantonrechter
Zaaknummer / rekestnummer: 12266101 \ EA VERZ 26-694
Beschikking van 28 oktober 2026
in de zaak van
[verzoeker] ,
te [woonplaats] ,
verzoekende partij,
verwerende partij in het (voorwaardelijk) tegenverzoek,
hierna te noemen: [verzoeker] ,
gemachtigde: mr. J.P.N. de Wit,
tegen
DE STAAT DER NEDERLANDEN (MINISTERIE VAN FINANCIËN, FISCALE INLICHTINGEN- EN OPSPORINGSDIENST (FIOD),
te Utrecht,
verwerende partij,
verzoekende partij in het (voorwaardelijk) tegenverzoek,
hierna te noemen: de FIOD,
gemachtigde: mr. J. Eilers.
1 De procedure
Het verloop van de procedure blijkt uit:
- het verzoekschrift, met bijlagen,
- het verweerschrift, met een (voorwaardelijk) tegenverzoek, en bijlagen,
- het verzoek van de FIOD per e-mail van 25 september 2026 om vertrouwelijk om te gaan met de onderzoeksinformatie,
- de nagezonden producties 18-41 van [verzoeker] , ingekomen 28 september 2026,
- de ter zitting door de gemachtigde van de FIOD per e-mail aan de griffier en de gemachtigde van [verzoeker] toegestuurde aanvulling op de spreekaantekeningen,
- de mondelinge behandeling van 29 september 2026, waarvan door de griffier aantekeningen zijn gemaakt.
De beschikking is bepaald op 20 oktober 2026 en daarna aangehouden tot 28 oktober 2026.
2 De feiten
[verzoeker] , geboren [geboortedatum] 1968, is sinds 1 januari 2021 in dienst bij de FIOD. De functie van [verzoeker] is Medewerker Opsporing met een loon van € 4.430,97 bruto per maand.
Na een interne sollicitatie is [verzoeker] in mei 2024 gestart in het Integraal Financieel Team (IFi-team), een samenwerkingsverband van de FIOD en de politie. In dit verband heeft [verzoeker] gewerkt aan onderzoek X. In ieder geval vanaf februari 2025 heeft [verzoeker] aangegeven aan haar teamleider en de projectleider van onderzoek X onder nummer (zonder naamsvermelding) te willen werken.
Op 3 maart 2025 heeft een gesprek plaatsgevonden tussen [verzoeker] , de projectleider en het TAFT (team Anti Terrorisme Financiering). TAFT oordeelde dat geen sprake was van dreiging omdat de organisatie waar de verdachte in onderzoek X mogelijk bij betrokken was, niet als terreurorganisatie werd aangemerkt. Vervolgens heeft de FIOD, vanwege de bij [verzoeker] bestaande gevoelens van onveiligheid, een Risico Inschatting Opsporingsonderzoek (RIO) laten doen, een onderzoek of sprake is van een voorstelbare, voorspelbare of concrete dreiging voor medewerkers gedurende een onderzoek. De conclusie van het afgeronde RIO-onderzoek op 26 maart 2025 was dat geen sprake was van objectieve veiligheidsrisico’s. Aan [verzoeker] is, vanwege haar veiligheids-zorgen, aangeboden om haar werkzaamheden voor te zetten bij een ander onderzoek of team. Van dat aanbod heeft zij geen gebruik gemaakt.
Op 23 april 2025 heeft [verzoeker] op haar verzoek een gesprek gehad met de directeur Kennis, Vaktechnisch en Veiligheid (directeur KVV) waarin is afgesproken dat alle feiten en omstandigheden opnieuw zouden worden bekeken, waarbij ook aanvullende TCI-informatie zou worden betrokken, dat de veiligheidsfunctionarissen van de politie om een aanvullende beoordeling zou worden gevraagd en overleg zou worden gevoerd met het Openbaar Ministerie (OM) over de veronderstelling van [verzoeker] dat officieren in onderzoek X onder nummer zouden werken, dat de ketenbenadering zou worden toegepast, inhoudende dat de veiligheidsmaatregelen van politie en OM werden gevolgd als daar aanleiding voor was in dit onderzoek en dat de casus zou worden besproken in het directieteam van de FIOD.
[verzoeker] heeft zich op 1 mei 2025 ziek gemeld.
Op 20 mei 2025 heeft door de directeur KVV een herbeoordeling plaatsgevonden waarbij is onderkend dat de door [verzoeker] ervaren gevoelens van onveiligheid serieus moesten worden genomen, maar dat er geen feitelijke omstandigheden aanwezig zijn die het werken onder nummer in onderzoek X rechtvaardigden. Wel is de door de politie genomen maatregel in onderzoek X, ‘verdunning’ door meer rechercheurs/onderzoekers het onderzoek te laten verrichten, toegepast. De (her)beoordeling is op 23 mei 2025 met [verzoeker] besproken en op 26 mei 2026 aan haar per e-mail bevestigd.
Verzoeken aan de FIOD van de advocaat van [verzoeker] in e-mails vanaf juli 2025 om de motivering van het besluit niet te werken onder nummer in onderzoek X zijn in een mail van 17 oktober 2025 door de FIOD gemotiveerd afgewezen, met excuses voor de vertraging in verband met vakantie en ziekte van de jurist.
Nadat in oktober 2025 een mediation-traject niet was gelukt concludeerde de bedrijfsarts op 10 december 2025 dat de arbeidsrelatie zodanig was verstoord dat terugkeer bij de eigen werkgever medisch niet wenselijk werd geacht en heeft hij geadviseerd afspraken te maken over de toekomst van de arbeidsrelatie. In het gesprek van partijen naar aanleiding van dat advies is gesproken over re-integratie in spoor 2 en over het beëindigen van de arbeidsovereenkomst met wederzijds goedvinden. Partijen hebben geen overeenstemming bereikt.
Op 26 mei 2026 heeft een arbeidsdeskundig onderzoek plaatsgevonden. In dat onderzoek heeft [verzoeker] verklaard: “Ik heb tijdens ons gesprek ook aangegeven dat werken bij de Rijksoverheid in het algemeen geen optie meer is. Het vertrouwen is geheel verdwenen.”.
3 Het verzoek, het verweer en het voorwaardelijk tegenverzoek
[verzoeker] verzoekt de kantonrechter om de arbeidsovereenkomst te ontbinden op grond van een verstoorde arbeidsverhouding vanwege ernstig verwijtbaar handelen of nalaten van de FIOD. Vanwege het door haar gestelde ernstig verwijtbaar handelen of nalaten van de FIOD maakt [verzoeker] aanspraak op een billijke vergoeding van € 75.000,00, een transitievergoeding van € 12.832,00 bruto, immateriële schade tot een bedrag van € 70.000,00, nabetaling over het tweede ziektejaar van de korting van 30%, vanaf 1 mei 2026 een bedrag van € 1.629,58 bruto, en een bedrag van € 6.000,00 exclusief BTW voor de buitengerechtelijke fase.
De FIOD voert geen verweer tegen de verzochte ontbinding van de arbeidsovereenkomst maar wel tegen toekenning van een billijke vergoeding. De FIOD betwist gemotiveerd dat sprake is van ernstig verwijtbaar handelen aan haar kant ten opzichte van [verzoeker] en verzoekt ook de nevenvorderingen die daarop zijn gebaseerd af te wijzen. De FIOD heeft een voorwaardelijk tegenverzoek gedaan, voor het geval [verzoeker] haar verzoek intrekt, waarbij zij ontbinding verzoekt op grond van een ernstige en duurzame verstoring van de arbeidsrelatie, met toekenning van de wettelijke transitievergoeding.
Op de nadere standpunten van partijen wordt bij de beoordeling voorzover nodig ingegaan.
4 De beoordeling van het verzoek
Partijen zijn het er over eens dat de arbeidsovereenkomst moet worden ontbonden. Zij stellen zich beiden op het standpunt dat de arbeidsovereenkomst duurzaam is verstoord. Wel verschillen zij van mening over de vraag of de FIOD daar een ernstig verwijt van kan worden gemaakt.
Volgens [verzoeker] heeft de FIOD ernstig verwijtbaar jegens haar gehandeld door in strijd met de op haar als werkgever rustende zorgplicht het verzoek om onder nummer te werken af te wijzen. De besluitvorming daarover was onzorgvuldig, volgens [verzoeker] , omdat de betrokken zaaksofficier wel anoniem mocht opereren, het zusterteam van het Ifi-team van de politie standaard onder nummer werkte, [verzoeker] in een eerder FIOD-onderzoek wel onder nummer mocht werken en medewerkers van CT Infobox aan [verzoeker] bevestigden dat zij absoluut niet op eigen naam zouden willen werken in de betreffende zaak. Ook was er sprake was van ongeoorloofde beïnvloeding van de projectleider, werd stelselmatig geweigerd de motivering van het besluit op schrift te geven en werden ten onrechte in de risicoanalyse minder voorspelbare dreigingen zoals uit een familienetwerk niet meegewogen en werd ten onrechte vermeld dat een financieel netwerk in het buitenland werd onderzocht terwijl dit in Nederland was. Ook werd het werkklimaat beschadigd en was sprake van isolement omdat de teamleider na een gesprek hierover in mei 2025 niet met [verzoeker] heeft gesproken, na afloop. Voorts is het weigeren de naam van [verzoeker] uit het dossier te verwijderen in een dossier waarover ze bij herhaling had aangegeven dat zij en het team veiligheidsrisico’s signaleerde, verwijtbaar, aldus steeds [verzoeker] .
De FIOD heeft gemotiveerd betwist dat sprake is van ernstig verwijtbaar handelen. Zij stelt dat, nadat [verzoeker] in februari 2025 had aangegeven zich niet langer veilig te voelen om met haar naam voor te komen in het onderzoeksdossier in het onderzoek waar zij op dat moment mee bezig was (onderzoek X) omdat zij bang was voor acties vanuit het netwerk van de verdachte, zorgvuldig onderzoek is gedaan door de FIOD. Ze heeft daarbij onder andere gewezen op het feit dat door de FIOD eerst bij het TAFT is geïnformeerd of er aanleiding was voor het werken onder nummer, vervolgens naar aanleiding daarvan een nieuwe navraag bij het TAFT is gedaan en een gesprek met dat team en [verzoeker] is geëntameerd, toen een RIO is uitgevoerd, in het kader waarvan ook weer met [verzoeker] is gesproken. Hoewel de conclusie van dat RIO was dat geen sprake was van objectieve veiligheidsrisico’s die het werken onder nummer rechtvaardigden is aan [verzoeker] aangeboden haar werkzaamheden voort te zetten binnen een ander onderzoek of een ander team, van welk aanbod zij geen gebruik heeft gemaakt. Op 23 april 2025 is [verzoeker] in de gelegenheid gesteld haar situatie voor te leggen aan de directeur KVV van de FIOD. Na uitvoering van de in dat gesprek gemaakte afspraken heeft de directeur KVV de zaak (her)beoordeeld, waarbij door haar is onderkend dat de door [verzoeker] ervaren gevoelens van onveiligheid serieus moesten worden genomen, maar dat er geen feitelijke omstandigheden aanwezig waren die het werken onder nummer in onderzoek X rechtvaardigden.
Naar het oordeel van de kantonrechter heeft de FIOD niet ernstig verwijtbaar gehandeld in haar bejegening en de beslissingen die zijn genomen met betrekking tot [verzoeker] sinds zij in 2021 bij de FIOD in dienst is getreden. Voorzover [verzoeker] de periode voor maart 2025 ook heeft willen aanhalen om (ernstig) verwijtbaar handelen van de FIOD jegens haar te onderbouwen kan in hetgeen over die periode door [verzoeker] naar voren is gebracht niet het gestelde verwijtbaar handelen van de FIOD onderbouwen. Met betrekking tot de niet ingewilligde wens van [verzoeker] om onder nummer te kunnen werken in onderzoek X is door de FIOD uitvoerig aandacht besteed aan, onderzoek gedaan naar en gereageerd op de zorgen van [verzoeker] voor haar veiligheid. Dat onderzoek, eerst door navraag bij het TAFT en vervolgens door een RIO te gelasten, is voorzover de kantonrechter dat kan beoordelen zorgvuldig uitgevoerd en de conclusies kunnen worden gedragen door de argumenten die daaraan ten grondslag liggen. Veiligheidsrisico’s inschatten is naar zijn aard arbitrair dus discussie daarover is mogelijk. Ook die discussie is uitgebreid en zorgvuldig met [verzoeker] gevoerd en op haar argumenten is voldoende ingegaan. Vervolgens heeft de (directeur KVV van de) FIOD de door [verzoeker] aangevoerde veiligheidsrisico’s tegen de achtergrond van hetgeen bekend was over de organisatie waarnaar onderzoek werd gedaan af moeten wegen tegen het belang dat in een opsporingsonderzoek door onderzoekers onder naam en niet anoniem en daardoor moeilijker controleerbaar wordt gewerkt. Dat is een belang dat in de strafrechtpleging, waarin de FIOD in onderzoek X in werkte, een grote rol speelt omdat het daarbij ook gaat over de controleerbaarheid van de betrouwbaarheid van de verklaringen. In de motivering van de beslissing wordt uitgelegd dat er geen andere ketenpartners zijn die in onderzoek X onder nummer werkten. Ook de zaaksofficier waarover [verzoeker] heeft verklaard dat ze van haar opdracht heeft gekregen haar naam uit het dossier te verwijderen is in het vervolg van het onderzoek onder eigen naam genoemd. Dat in een andere onderzoek onder nummer is gewerkt en dat andere collega’s zich voor konden stellen dat [verzoeker] onder nummer wilde werken in dit dossier doet niet af aan het feit dat de veiligheidsafwegingen in deze zaak zorgvuldig zijn gemaakt.
De door de directeur KVV gemaakte afweging is toereikend gemotiveerd en in redelijkheid te billijken. Dat sprake is geweest van oneigenlijke invloed van de projectleider is niet gebleken; niet alleen omdat de projectleider niet degene is die de beslissing neemt over het al dan niet werken onder naam, maar ook omdat het TAFT noch de onderzoekers die de RIO hebben opgesteld hiërarchisch onder de projectleider werken. Dat ten onrechte in de risicoanalyse staat dat het om een financiële organisatie in het buitenland gaat, doet geen afbreuk aan de zorgvuldigheid van de afweging omdat er door de FIOD alleen onderzoek wordt verricht wanneer er een link met Nederland is en dus dat de risico’s in Nederland sowieso zijn meegenomen in die analyse. Dat de teamleider en projectleider het werkklimaat voor [verzoeker] hebben beschadigd en haar hebben geïsoleerd door geen contact met haar te leggen na een gesprek over de RIO, terwijl zij na dat gesprek wel met andere gesprekspartners hebben staan napraten is niet aannemelijk. Dat is een incidenteel moment, waarbij [verzoeker] zich kennelijk buitengesloten heeft gevoeld, terwijl haar beschrijving geen aanwijzingen geeft van opzettelijk buiten sluiten. Uit het feit dat de teamleider ook na de ziekmelding heeft geprobeerd contact te blijven onderhouden hetgeen alleen is gestopt, omdat [verzoeker] eerst geen contact wilde met de FIOD en daarna om een andere case-manager vroeg kan evenmin worden afgeleid dat er op dit vlak sprake was van isoleren of het verpesten van het werkklimaat door de betreffende collega’s.
Dat de naam van [verzoeker] ondanks haar verzoek daartoe niet is verwijderd uit het zaaksdossier X is het logisch gevolg van het feit dat niet onder nummer mocht worden gewerkt. Van verdunning met betrekking tot haar naam is in ieder geval sprak omdat ze bij de opbouw van het dossier vanaf mei 2025 niet meer betrokken is geweest. Wel kan de FIOD worden tegengeworpen dat het verzoek van (de gemachtigde van) [verzoeker] om een schriftelijke toelichting van het besluit om niet op nummer te werken en het Normenkader RIO van juli 2025 eerst in oktober 2025 is afgewezen en vervolgens (pas) bij de indiening van het verweerschrift in deze procedure wel is overgelegd. Echter, [verzoeker] heeft niet betwist dat zij in het gesprek op 23 mei 2025 wel mondeling een toelichting op dat besluit had gekregen en de FIOD heeft terecht aangevoerd dat in de motivering van zo’n afwijzing werken onder nummer informatie over lopende onderzoeken kunnen staan die niet buiten bijvoorbeeld een team of afdeling kunnen worden gedeeld zodat ze gedurende de looptijd van het onderzoek zeer terughoudend moeten zijn met het verspreiden van de schriftelijke vastlegging van die afwegingen. Nu het onderzoek is afgerond en verdachten zijn opgepakt, is dat belang van geheimhouding minder prominent en dat was kennelijk aanleiding om in reactie om de grote hoeveelheid stukken die [verzoeker] heeft overgelegd uit de systemen van de FIOD en met betrekking tot het onderzoek, de eerder geweigerde stukken toch alsnog te overleggen, waarbij de FIOD wel heeft verzocht om vertrouwelijk om te gaan met onderzoeksinformatie. Dat die stukken niet meteen werden overgelegd is te billijken, gelet op de alle omstandigheden in deze zaak, naar het oordeel van de kantonrechter.
[verzoeker] heeft haar stelling dat sprake is van verwijtbaar handelen ook onderbouwd met de stelling dat de FIOD een ziekmakende situatie heeft gehandhaafd door geen opvolging te geven aan adviezen van de behandelend psycholoog en de bedrijfsarts over de onwenselijkheid van een terugkeer bij de FIOD door [verzoeker] uit te blijven nodigen voor Spoor 2 re-integratie en niet mee te werken aan een beëindigingsregeling. Ook heeft de FIOD volgens [verzoeker] mediation geblokkeerd.
Door de FIOD is de stelling van [verzoeker] dat ook sprake is van verwijtbaar handelen omdat de FIOD een ziekmakende situatie heeft gehandhaafd gemotiveerd betwist. Volgens de FIOD hebben na de ziekmelding op 1 mei 2025 de teamleider en de betrokken HR-adviseur regelmatig contact onderhouden met [verzoeker] . Na het gesprek op 23 mei 2025 heeft [verzoeker] aangegeven geen gesprekken meer te willen voeren en zich eerst op haar herstel te willen richten. Nadat de bedrijfsarts op 25 juni 2025 mediation had geadviseerd heeft [verzoeker] na contactpogingen van de teamleider laten weten tot haar volgende consult bij de bedrijfsarts geen contact te willen. Op advies van de bedrijfsarts is in augustus 2025 een andere casemanager, mevrouw Neve, betrokken. Vanaf 17 september 2025 is mediation opgestart. Op 1 oktober 2025 heeft de mediator geconcludeerd dat mediation, ondanks de positieve intenties van [verzoeker] en de FIOD, in de gegeven omstandigheden geen oplossing biedt. Op 30 oktober 2025 heeft de bedrijfsarts opnieuw geadviseerd geen contact met [verzoeker] op te nemen. De bedrijfsarts concludeerde op 10 december 2025 dat de arbeidsrelatie zodanig was verstoord dat terugkeer bij de eigen werkgever medisch niet wenselijk werd geacht. In het gesprek van partijen naar aanleiding van dat advies is gesproken over re-integratie in spoor 2 en over het beëindigen van de arbeidsovereenkomst met wederzijds goedvinden. Partijen hebben in dat gesprek geen overeenstemming bereikt.
Uit de overgelegde stukken blijkt dat, nadat de mediation is opgestart, de mediator per e-mail van 6 oktober 2025 (productie 13 achter het verzoekschrift) aan [verzoeker] onder meer het volgende heeft laten weten:
“(…) het is mijn professionele inschatting als mediator dat mediation in de huidige situatie geen oplossing zal bieden. (…) Je schrijft dat het advies van de bedrijfsarts is om met mediation de angel uit het arbeidsconflict te halen, waarna je volgens de bedrijfsarts zou kunnen gaan werken aan je re-integratie. De angel is – zo lees ik in je mail – de onbeantwoorde vragen die je al zo lang hebt, zodat je begrijpt waarom je nu in deze situatie beland ben. Dit heb je in ons telefoongesprek ook duidelijk aangegeven.
In ons telefoongesprek begreep ik verder van jou te horen dat jouw advocaat over deze vragen sinds mei 2025 in contact is met de advocaat van werkgever. Ook begreep ik dat de gegeven antwoorden op je vragen voor jou onbevredigend zijn. In deze situatie is het mijns inziens enerzijds niet realistisch om te verwachten dat in mediation andere antwoorden worden gegeven is het anderzijds niet realistisch om te verwachten dat de gegeven antwoorden voor jou afdoende zullen zijn. Daarom komt de mediation – ondanks jullie beider positieve intenties – niet tot stand. (…)”.
Uit dit citaat blijkt dat de mediator en niet de FIOD heeft besloten dat mediation in de tussen partijen bestaande situatie – een patstelling over het werken onder naam, waarbij [verzoeker] de uitkomst niet accepteert van het hiervoor als zorgvuldig beoordeelde besluitvormingsproces tot afwijzing van haar verzoek om onder naam te mogen werken in onderzoek X – geen oplossing zal bieden. Dat lijkt een reële inschatting van deze mediator en heeft niets te maken met het (verwijtbaar) weigeren mee te werken aan mediation van de FIOD; de FIOD was juist bereid mee te werken maar de mediator achtte die mediation niet zinvol.
Niet vast is komen te staan dat de FIOD een ziekmakende situatie heeft gehandhaafd. Zij heeft wel opvolging gegeven aan adviezen van de bedrijfsarts over de onwenselijkheid van terugkeer bij de FIOD door met [verzoeker] in gesprek te gaan over Spoor 2 re-integratie; zoeken naar een andere re-integratieplek dan de eigen werkplek of een re-integratietraject buiten de FIOD. Daarnaast is de FIOD met [verzoeker] in gesprek gegaan over een beëindigingsregeling waar partijen niet uit zijn gekomen. Dat daar een ernstig verwijt over te maken is aan de FIOD, is niet gebleken.
De conclusie is dat niet is gebleken dat de verstoorde arbeidsrelatie het gevolg is van ernstig verwijtbaar handelen van de FIOD. Dat betekent dat het ontbindingsverzoek op grond van de door partijen erkende definitieve verstoring van de arbeidsrelatie (de G-grond) zal worden toegewezen. De FIOD heeft geen bezwaar gemaakt tegen het voornemen van de kantonrechter om de arbeidsovereenkomst per 1 februari 2027 te ontbinden, ook vanwege de invoering van een nieuw pensioenstelstel en daar eventueel uit voortvloeiende schade bij uitdiensttreding voor 1 januari 2027 te voorkomen. Alle overige vorderingen van [verzoeker] zullen worden afgewezen omdat niet is vast komen te staan dat sprake is van ernstig verwijtbaar handelen of nalaten door de FIOD. Daarmee ontbreekt immers de grondslag voor toekenning van een billijke vergoeding van € 75.000,00, een immateriële schadevergoeding van € 70.000,00, aanvulling van de ziektewetuitkering tot 100% vanaf 1 mei 2026 tot de ontbinding en een vergoeding voor de advocaatkosten. Omdat het een verzoek van [verzoeker] zelf betreft zal ook het verzoek om een transitievergoeding worden afgewezen.
Omdat een groot deel van de verzoeken van [verzoeker] wordt afgewezen, zal zij twee weken, tot en met 10 november 2026, de gelegenheid krijgen haar ontbindingsverzoek in te trekken.
De beoordeling van het (voorwaardelijk) tegenverzoek
Het (voorwaardelijk) tegenverzoek op de G-grond tot ontbinding van de arbeidsovereenkomst, onder toekenning van de transitievergoeding zal worden toegewezen. Zoals uit de beoordeling van het verzoek van [verzoeker] blijkt kan geen van partijen een (ernstig) verwijt worden gemaakt van de verstoring van de arbeidsverhouding en staat die verstoring los van de arbeidsongeschiktheid van [verzoeker] . Het (voorwaardelijk) ontbindingsverzoek van de FIOD zal worden toegewezen voor het geval [verzoeker] haar verzoek voor 11 november 2026 intrekt.
De proceskosten zowel met betrekking tot het verzoek als het tegenverzoek worden gecompenseerd, in de zin dat partijen hun eigen proceskosten betalen.
5 De beslissing
De kantonrechter
op de verzoeken van [verzoeker]
ontbindt de arbeidsovereenkomst tussen partijen per 1 februari 2027,
stelt [verzoeker] in de gelegenheid uiterlijk op 10 november 2026 haar verzoek in te trekken
bepaalt dat iedere partij de eigen proceskosten draagt,
verklaart deze beschikking tot zover uitvoerbaar bij voorraad,
wijst het meer of anders verzochte af,
op het voorwaardelijk tegenverzoek, indien [verzoeker] haar verzoek voor 11 november 2026 intrekt:
ontbindt de arbeidsovereenkomst tussen partijen per 1 februari 2027,
veroordeelt de FIOD om aan [verzoeker] een transitievergoeding te betalen van € 13.178,69 bruto, te vermeerderen met de wettelijke rente over dat bedrag vanaf 1 maart 2027 tot aan de dag van de gehele betaling,
verklaart deze beschikking tot zover uitvoerbaar bij voorraad,
wijst het meer of anders verzochte af.
| Deze beschikking is gegeven door mr. H.M. Patijn en in het openbaar uitgesproken op 28 oktober 2026. |
717
Gepseudonimiseerd gepubliceerd door de Rechtspraak (open data, publiek domein). Bron: uitspraken.rechtspraak.nl. Dit is geen juridisch advies.