Rechtbank Amsterdam, 10 oktober 2025

De rechtbank heeft kennisgenomen van de stukken, waaronder:

Partijen zijn met elkaar gehuwd te Amsterdam op 23 april 2011.

Partijen hebben tezamen de navolgende minderjarige kinderen:

Mevrouw [naam partner] heeft de navolgende minderjarige kinderen:

De man heeft [minderjarige 5] en [minderjarige 6] op 13 augustus 2025 erkend.

Bij beschikking van deze rechtbank van 22 juli 2025 is, voor zover hier van belang, bepaald dat de man met ingang van 16 juni 2025 € 822,- per kind per maand zal betalen aan de vrouw als bijdrage in de kosten van verzorging en opvoeding en € 1.655,- per maand (bruto) zal betalen aan de vrouw als uitkering tot haar levensonderhoud. Het verzoek met betrekking tot het vakantiehuis in Turkije is bij diezelfde beschikking niet-ontvankelijk verklaard.

De man verzoekt de beschikking voorlopige voorzieningen van 22 juli 2025 te wijzigen en, opnieuw recht doende:

De vrouw verzoekt om bij beschikking, voor zover mogelijk uitvoerbaar bij voorraad:

Op de stellingen van partijen wordt hierna nader ingegaan.

Op grond van artikel 824, tweede lid, van het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering (Rv) kan een beschikking voorlopige voorzieningen worden gewijzigd of ingetrokken als de omstandigheden na het geven van de beschikking in zodanige mate zijn gewijzigd of als bij het geven van de beschikking in zodanige mate van onjuiste of onvolledige gegevens is uitgegaan dat, alle betrokken belangen in aanmerking genomen, de voorlopige voorziening niet in stand kan blijven. Bij de toepassing van dit artikel geldt dat niet bij elke onjuistheid of onvolledigheid wijziging van de voorziening mogelijk is. Immers, met het opnemen van de zinsnede ‘in zodanige mate’ en ‘alle betrokken belangen in aanmerking genomen’ heeft de wetgever tot uitdrukking gebracht dat niet iedere onjuistheid of onvolledigheid van gegevens waarvan de rechtbank is uitgegaan tot een wijziging of intrekking kan leiden. Uit de wetsgeschiedenis blijkt dat het moet gaan om evidente, zeer sprekende gevallen en dat de wetgever een eventuele wijzigingsmogelijkheid aan een streng criterium heeft willen binden. Zou dit anders zijn, dan zou een verzoek tot wijziging van voorlopige voorzieningen kunnen worden gebruikt om een verzuim te herstellen of zou een verkapt hoger beroep mogelijk zijn, hetgeen niet de bedoeling is.

De man stelt dat sprake is van een wijziging van omstandigheden, onder meer omdat hij de kinderen [minderjarige 6] en [minderjarige 5] van zijn nieuwe partner na de datum van de vorige beschikking heeft erkend en ook omdat hij zijn zus met terugwerkende kracht € 1500,- per maand aan huur moet gaan betalen. Daarnaast is in de beschikking van 22 juli 2025 uitgegaan van onjuiste of onvolledige gegevens, onder meer omdat onterecht is uitgegaan van een inkomen aan de zijde van zijn nieuwe partner en onterecht rekening is gehouden met de kosten van de kinderopvang van [minderjarige 1] en [minderjarige 2]. Zijn nieuwe partner heeft geen inkomen en de kosten van de kinderopvang worden feitelijk niet gemaakt.

Door de vrouw is aangevoerd dat de man niet heeft aangetoond dat de rechtbank van onjuiste of onvolledige gegevens is uitgegaan, dan wel dat de omstandigheden in zodanige mate zijn gewijzigd dat de voorziening niet in stand kan blijven. De man beschikt volgens haar over voldoende middelen om bij te dragen in de kosten van levensonderhoud van de kinderen van zijn nieuwe partner en om uit eigen beweging een bijdrage aan zijn zus te betalen voor het gebruik van de woning. De vrouw verwijst in dit verband nog naar een uitspraak van de rechtbank Midden-Nederland van 30 januari 2025, ECLI:NL:RBMNE:2025:703.

De rechtbank overweegt dat de man voldoende heeft aangevoerd om tot een ontvankelijk-verklaring te komen. Of de door de man aangevoerde gewijzigde omstandigheden danwel onjuist door de rechtbank gehanteerde uitgangspunten van dien aard zijn dat zij, gegeven de strenge toets van 824 Rv, tot wijziging van de voorlopige voorzieningen zouden moeten leiden, zal de rechtbank hierna beoordelen. Daartoe zal de rechtbank met inachtneming van (op)nieuw aangevoerde feiten en omstandigheden opnieuw een berekening maken.

De behoefte van [minderjarige 1] en [minderjarige 2] is niet in geschil, zodat de rechtbank uitgaat van de vastgestelde behoefte in de beschikking van 22 juli 2025, zijnde € 1.566,- per maand.

De rechtbank stelt vast dat de behoefte van [minderjarige 1] en [minderjarige 2] over 2025 dan ook met deze kosten uitkomt op in totaal voor twee kinderen € 2.996,- per maand, dat is afgerond € 1.498,- per kind per maand.

Gelet op de erkenning van [minderjarige 6] en [minderjarige 5] zal de rechtbank de behoefte berekenen van de vier kinderen die de man met zijn nieuwe partner heeft.

De man heeft voldoende aannemelijk gemaakt met stukken dat zijn nieuwe partner mevrouw [naam partner] geen inkomen heeft. De rechtbank zal daar dan ook vanuit gaan. Ten aanzien van het inkomen van de man zal de rechtbank uitgaan van dezelfde gegevens als bij de vaststelling van de behoefte van [minderjarige 1] en [minderjarige 2] in de beschikking van 22 juli 2025, waarbij de rechtbank rekening houdt met de bijtelling voor de auto van € 720,- per maand.

Aan de hand van voormelde gegevens en rekening houdend met het kindgebonden budget becijfert de rechtbank het NBGI van partijen op in totaal € 7.195,- per maand.

Dit NBGI levert, rekening houdend met het op de minderjarigen toepasselijke aantal kinderbijslagpunten, een tabelbedrag op van € 2.148,- per maand in 2025, dat is afgerond € 537,- per kind per maand.

Bij de berekening van de kinderalimentatie moet vervolgens worden vastgesteld wat ieder van de ouders kan betalen. Dat wordt de ‘draagkracht’ van de ouders genoemd. Volgens de wet moeten de ouders namelijk naar draagkracht in de behoefte van het kind voorzien.[_07271120-efc0-4bdd-a38e-6a1f3c6ce6e7]

Daarvoor maakt de rechtbank gebruik van de methode die de Expertgroep Alimentatie van de Rechtspraak heeft ontwikkeld. Het netto besteedbaar inkomen van een ouder is daarbij het uitgangspunt. Vervolgens bekijkt de rechtbank welk deel van dat inkomen kan worden gebruikt om bij te dragen in de kosten van de kinderen.

In de beschikking van 22 juli 2025 is berekend dat het NBI van de man € 8.823,- per maand bedraagt. De vrouw stelt dat de man over voldoende netto besteedbaar inkomen beschikt om binnen zijn vrije ruimte bij te dragen aan de kosten van [minderjarige 6] en [minderjarige 5] zodat deze verandering van omstandigheden niet noopt tot een herziening van de beschikking van 22 juli 2025. Zoals hierna zal blijken uit de verdere berekening onderschrijft de rechtbank dit standpunt van de vrouw.

De man stelt dat na de beschikking van 22 juli 2022 door zijn zus verplicht is maandelijks € 1.500,- aan haar te betalen voor het gebruik van haar woning en daarnaast met terugwerkende kracht tot 1 februari 2025 de achterstallige huur aan haar moet voldoen voor een totaalbedrag van € 9.000,-. De rechtbank volgt de man niet in dit standpunt. De man heeft naar het oordeel van de rechtbank onvoldoende toegelicht waarom de bestaande situatie niet kan worden voortgezet voor de duur van de echtscheidingsprocedure. De man heeft zowel op de vorige mondelinge behandeling als op de huidige mondelinge behandeling aangegeven dat zijn zus hem wilde helpen de periode van de echtscheidingsprocedure te overbruggen door hem en zijn nieuwe partner en de kinderen in haar huis te laten verblijven. De man heeft onvoldoende kunnen onderbouwen waarom zijn zus dit niet langer voor hem wenst te doen en waarom er nu kennelijk voor haar een noodzaak bestaat om hem met terugwerkende kracht tot 1 februari 2025 huur in rekening te brengen. De door de man overgelegde huurovereenkomst van 31 juli 2025 en de twee door de man overgelegde bankafschriften met de overboeking van twee maal € “1.500,- met omschrijving “maandelijkse betaling” maken dit oordeel niet anders. De rechtbank houdt daarom in het kader van de voorlopige voorzieningenprocedure waarbij zoveel mogelijk wordt aangesloten bij de actuele (financiële) situatie, geen rekening met woonlasten aan de zijde van de man. Dit kan in de bodemprocedure anders zijn omdat dan een regeling wordt getroffen die meer toekomstbestendig is.

Volgens de hiervoor vermelde draagkrachtformule geldend in 2025, zonder woonlasten, 70%[ 8823 – 1.310] heeft de man een draagkracht van € 5.259,- per maand.

In de beschikking van 22 juli 2025 is de draagkracht van de vrouw becijfert op € 2.321,- per maand, de rechtbank zal daar in deze beschikking ook van uitgaan nu dit niet ter discussie staat.

De rechtbank zal ook nu weer aan de zijde van de vrouw wel rekening houden met het forfaitaire woonbudget nu dit vrijwel overeenkomt met haar werkelijke woonlasten.

De rechtbank is van oordeel dat de man voldoende aannemelijk heeft gemaakt dat zijn nieuwe partner niet voor de helft kan bijdragen in de kosten van haar kinderen en zal voor de onderhavige berekening daarom uitgaan van de minimale draagkracht van in totaal € 50,- per maand.

Als de ouders samen genoeg draagkracht hebben voor alle kosten van hun kinderen, dan moet de rechter berekenen wie welk deel van de kosten voor zijn rekening moet nemen. Dat wordt ook wel de ‘draagkrachtvergelijking’ genoemd. Partijen en mevrouw [naam partner] hebben samen een draagkracht van € 7.630,- per maand. Dit is genoeg om alle kosten van de zes kinderen te betalen, want die zijn € 5.144,- per maand. Gelet hierop zal de rechtbank een draagkrachtvergelijking maken tussen de onderhoudsplichtigen.

[naam partner] is onderhoudsplichtig voor [minderjarige 3], [minderjarige 4], [minderjarige 6] en [minderjarige 5]. Omdat [naam partner] een draagkracht heeft van € 50,-, laat de rechtbank een vergelijking van haar draagkracht met die van de man achterwege. [naam partner] dient haar volledige draagkracht over haar vier kinderen te verdelen. Dit betekent dat de man na aftrek van [naam partner] ’s draagkracht en een correctie een draagkracht heeft voor [minderjarige 1] en [minderjarige 2] van € 1.556,- per kind per maand en voor [minderjarige 3], [minderjarige 4], [minderjarige 6] en [minderjarige 5] van € 537,- per kind per maand.

De rechtbank vergelijkt nu de draagkracht van de man met de draagkracht van de vrouw ten aanzien van [minderjarige 1] en [minderjarige 2]. Dit betekent dat de man een deel van (1.556 / 2.717 x 1.498 =) € 858,- per kind per maand moet dragen en de vrouw een deel van (1.161 / 2.717 x 1.498 =) € 640,- per kind per maand.

De man maakt op de dagen dat [minderjarige 1] en [minderjarige 2] bij hem verblijft kosten voor eten en drinken, energielasten et cetera: de verblijfskosten. Daarmee voldoet de man – deels – de kosten van de kinderen (de ‘behoefte’). De rechtbank houdt daar rekening mee door de bijdrage van de man te verlagen met een percentage van de behoefte van de kinderen of een deel daarvan: de ‘zorgkorting’.

De rechtbank zal uitgaan van een zorgkorting van 5% omdat dit aansluit bij de frequentie van het contact tussen de man en zijn kinderen [minderjarige 1] en [minderjarige 2]. De rechtbank komt daarmee op een zorgkorting van € 39,- per kind per maand.

Nu de draagkracht van partijen voldoende is om volledig in de behoefte van de kinderen te voorzien, wordt de zorgkorting in mindering gebracht op het aandeel van de man. Na aftrek van de zorgkorting bedraagt de bijdrage van de man in de kosten van verzorging en opvoeding van [minderjarige 1] en [minderjarige 2] € 1.716 - € 78 = € 1.638,- per maand.

Alle overige verweren die de man tegen de berekening in de voorlopige voorzieningenprocedure van de beschikking van 22 juli 2025 naar voren heeft gebracht, kan hij aan de orde stellen in de bodemprocedure. Dat betreft immers detailwerk wat zich niet leent voor een voorlopige voorzieningenprocedure. Waar nodig kunnen deze punten in de definitieve beschikking worden aangepast.

De rechtbank houdt de beslissing in de beschikking van 22 juli 2025 in stand. Zoals al eerder aan de orde is gekomen, kan het vakantiehuis niet worden gekwalificeerd als echtelijke woning van partijen. Dit betekent dat het verzoek van de man met betrekking tot het vakantiehuis niet kan worden geschaard onder de limitatieve opsomming van de voorlopige voorzieningen die op grond van artikel 822 Rv kunnen worden verzocht. De man wordt ten aanzien van dit verzoek niet-ontvankelijk verklaard.

verklaart de man niet-ontvankelijk in zijn verzoek met betrekking tot het vakantiehuis in Turkije;

wijst de overige verzoeken af.