Parket bij de Hoge Raad, 12 februari 2019

• De verdachte is bij arrest van 3 februari 2017 door het gerechtshof Den Haag wegens “witwassen, meermalen gepleegd” veroordeeld tot een taakstraf voor de duur van zestig uren, subsidiair dertig dagen hechtenis.
• De onderhavige zaak hangt samen met de ontnemingszaak tegen de verdachte (17/02304), waarin ik vandaag ook concludeer.
• Het cassatieberoep is ingesteld namens de verdachte. Er is geen schriftuur ingediend.
• Op 23 april 2018 is de aanzegging uitgereikt aan een huisgenoot van de verdachte (zijn vriendin) op zijn BRP-adres ([adres 1] in [plaats]), waarbij is voldaan aan de BRP-controle.[_4d8bf1e4-cc70-478a-b938-66856a9d4060] Het in de cassatieakte vermelde adres van de verdachte komt overeen met zijn BRP-adres. Bij de stukken van het geding bevindt zich geen geschrift waaruit blijkt dat zich een raadsman heeft gesteld. Aldus is de aanzegging overeenkomstig art. 588, eerste lid, onder b, sub 1º, Sv, in verbinding met art. 588, derde lid, onder a, Sv, rechtsgeldig betekend.

5. Nu de verdachte niet binnen de bij de wet gestelde termijn bij de Hoge Raad door een raadsman een schriftuur houdende middelen van cassatie heeft doen indienen, is het voorschrift van art. 437, tweede lid, Sv niet in acht genomen, zodat de verdachte niet in zijn cassatieberoep kan worden ontvangen.

6. Deze conclusie strekt tot de niet-ontvankelijkverklaring van de verdachte in het beroep.

De Procureur-Generaal

bij de Hoge Raad der Nederlanden

AG