Gerecht in Eerste Aanleg van Aruba, 9 mei 2018

Op 24 maart 2016 heeft [gedaagde] aan SM het erfpachtrecht met betrekking tot een stuk grond aan de [adres] te Aruba verkocht.

SM heeft een bedrag van Afl. 9.000, (aan)betaald.

Bij exploot van 27 januari 2017 heeft mw. [directeur], directeur van SM, [gedaagde] gesommeerd om een bedrag van Afl. 9.125, in hoofdsom “terzake niet nakoming betaling openstaande balans van opgenomen Geldlening” te betalen.

SM vordert kort gezegd – uitvoerbaar bij voorraad – veroordeling van [gedaagde] tot nakoming van de koopovereenkomst, met veroordeling van [gedaagde] tot vergoeding van de proceskosten.

SM grondt de vordering erop dat [gedaagde] tekortschiet in de nakoming van de uit de overeenkomst voortvloeiende leveringsplicht.

[gedaagde] voert hiertegen verweer, met vordering – uitvoerbaar bij voorraad – tot veroordeling van SM in de proceskosten.

Het gerecht stelt voorop dat tussen partijen kennelijk vaststaat dat de opdracht om het exploot aan [gedaagde] te betekenen is verstrekt door mw. [directeur] namens SM.

De vraag is of daarmee tussen partijen vaststaat dat de koopovereenkomst is ontbonden. Dat is naar oordeel van het gerecht het geval.

Partijen verschillen van mening over de betekenis van het exploot. Die wordt bepaald door hetgeen partijen op grond daarvan over en weer rekening houdend met elkaars belangen redelijkerwijze mochten begrijpen en verwachten.

Door middel van dit exploot wordt [gedaagde] gesommeerd een bedrag van Afl. 9.125, als “hoofdsom t/m 31/01/2016” (lees: 2017) terug te betalen. Dat in het exploot sprake is van een geldlening is naar oordeel van het gerecht niet van belang. Nergens blijkt immers uit dat partijen een overeenkomst van geldlening hadden gesloten. Partijen hebben dan ook niet anders kunnen begrijpen dan dat SM aanspraak maakte op terugbetaling van de aanbetaling van de koopsom, vermeerderd met rente tot 1 februari 2017. Daaruit heeft [gedaagde] mogen begrijpen dat SM kennelijk de overeenkomst ontbond. Een andere grond voor een terugbetalingsverplichting is niet gesteld en ook niet goed denkbaar.

De overeenkomst is dus op 27 januari 2017 buitengerechtelijk ontbonden. Dat [gedaagde] de terugbetalingsverplichting niet is nagekomen is niet relevant.

Nu SM haar eis niet duidelijk heeft gewijzigd – bij repliek wordt immers gepersisteerd bij het aanvankelijk gevorderde – kan [gedaagde] in dit geding ook niet worden veroordeeld tot terugbetaling.

Als de in het ongelijk te stellen partij zal SM worden veroordeeld om de proceskosten van [gedaagde] te vergoeden.