Hoge Raad, 13 juni 2003

1. Het geding in feitelijke instanties

Met een op 24 september 2002 ter griffie van de Rechtbank te Zwolle ingediend verzoekschrift heeft verzoekster tot cassatie - verder te noemen: verzoekster - zich gewend tot die Rechtbank en verzocht ten aanzien van haar toepassing van de schuldsaneringsregeling uit te spreken.

De Rechtbank heeft bij vonnis van 6 januari 2003 het verzoek afgewezen.

Tegen dit vonnis heeft verzoekster hoger beroep ingesteld bij het Gerechtshof te Arnhem.

Na mondelinge behandeling op 3 februari 2003 heeft het Hof, rechtdoende in hoger beroep, bij arrest van 10 februari 2003 het vonnis van de Rechtbank bekrachtigd.

Het arrest van het Hof is aan dit arrest gehecht.

2. Het geding in cassatie

Tegen het arrest van het Hof heeft verzoekster beroep in cassatie ingesteld. Het cassatierekest en het aanvullend cassatierekest zijn aan deze beschikking gehecht en maken daarvan deel uit.

De conclusie van de Advocaat-Generaal J.L.R.A. Huydecoper strekt tot verwerping.

3. Beoordeling van de middelen

De in de middelen aangevoerde klachten kunnen niet tot cassatie leiden. Zulks behoeft, gezien artikel 81 RO, geen nadere motivering nu de klachten niet nopen tot beantwoording van rechtsvragen in het belang van de rechtseenheid of de rechtsontwikkeling.

4. Beslissing

De Hoge Raad verwerpt het beroep.

Dit arrest is gewezen door de vice-president P. Neleman als voorzitter en de raadsheren A. Hammerstein en P.C. Kop, en in het openbaar uitgesproken door de raadsheer F.B. Bakels op 13 juni 2003.