Uitspraak · Strafrecht

Gerechtshof 's-Hertogenbosch, 13 november 2026 – Vrijspraak van verkrachting

ECLI:NL:GHSHE:2026:3259Zaaknummer 20-003172-25

Instantie
Gerechtshof 's-Hertogenbosch
Datum uitspraak
13 november 2026
Publicatiedatum
18 november 2026
Zaaknummer
20-003172-25
Rechtsgebied
Strafrecht
Procedure
Hoger beroep, Op tegenspraak
Uitkomst
Vernietiging
Hoofdwetsartikel
Artikel 342 Sv
Zittingsplaats
's-Hertogenbosch
Soort
Uitspraak

Inhoudsindicatie

Vrijspraak van verkrachting. Verklaringen van aangeefster vertonen inconsistenties en steunbewijs voor deze verklaringen ontbreekt.

Het hof:

vernietigt het vonnis waarvan beroep en doet opnieuw recht:

verklaart niet bewezen dat de verdachte het tenlastegelegde heeft begaan en spreekt de verdachte daarvan vrij;

verklaart de benadeelde partij [benadeelde partij] niet-ontvankelijk in de vordering tot schadevergoeding;

veroordeelt de benadeelde partij in de kosten, tot aan de datum van deze uitspraak aan de zijde van de verdachte begroot op nihil.

Aldus gewezen door:

mr. H.A.T.G. Koning, voorzitter,

mr. A.C. Bosch en mr. G.M. Goes, raadsheren,

in tegenwoordigheid van mr. N.H.P. van der Linde en mr. R.R.A.C. Dinnissen, griffiers,

en op 13 november 2026 ter openbare terechtzitting uitgesproken.

Volledige tekst

Inhoud van de uitspraak
  1. Arrest van de meervoudige kamer voor strafzaken van het gerechtshof
  2. 's-Hertogenbosch
  3. BESLISSING

Parketnummer : 20-003172-25

Uitspraak : 13 november 2026

TEGENSPRAAK

Arrest van de meervoudige kamer voor strafzaken van het gerechtshof

's-Hertogenbosch

gewezen op het hoger beroep tegen het vonnis van de rechtbank Limburg, zittingsplaats Maastricht, van 10 december 2025, in de strafzaak met parketnummer 03-002983-24 tegen:

[verdachte] ,

geboren te [geboorteplaats] op [geboortedatum] 2004,

wonende te [adres]

Hoger beroep

Bij vonnis waarvan beroep is de verdachte ter zake van ‘verkrachting’ veroordeeld tot een gevangenisstraf voor de duur van 2 jaren. Voorts heeft de rechtbank de vordering tot schadevergoeding van de benadeelde partij [benadeelde partij] gedeeltelijk toegewezen tot een bedrag van € 5.075,00, bestaande uit € 75,00 aan materiële schade en € 5.000,00 aan immateriële schade, te vermeerderen met de wettelijke rente vanaf 23 december 2022 en met oplegging van de schadevergoedingsmaatregel. De rechtbank heeft de benadeelde partij voor het overige niet-ontvankelijk verklaard in de vordering en heeft bepaald dat de vordering in zoverre slechts bij de burgerlijke rechter kan worden aangebracht. Tot slot is de verdachte veroordeeld in de gemaakte en nog te maken proceskosten van de benadeelde partij, tot aan het vonnis begroot op nihil.

Namens de verdachte is tegen voormeld vonnis hoger beroep ingesteld.

Onderzoek van de zaak

Dit arrest is gewezen naar aanleiding van het onderzoek op de terechtzitting in hoger beroep en het onderzoek op de terechtzitting in eerste aanleg.

Het hof heeft kennisgenomen van de vordering van de advocaat-generaal en van hetgeen door en namens de verdachte naar voren is gebracht.

De advocaat-generaal heeft gevorderd dat het hof het vonnis waarvan beroep zal bevestigen met aanvulling van gronden.

De verdediging heeft integrale vrijspraak bepleit en het hof verzocht de benadeelde partij niet-ontvankelijk te verklaren in de vordering.

Vonnis waarvan beroep

Het beroepen vonnis zal worden vernietigd, omdat het niet te verenigen is met de hierna te geven beslissing.

Tenlastelegging

Aan de verdachte is tenlastegelegd dat:

hij op of omstreeks 24 december 2022 in de gemeente [pleegplaats] door geweld of een andere feitelijkheid en/of bedreiging met geweld of een andere feitelijkheid,

[aangeefster] heeft gedwongen tot het ondergaan van een of meer handelingen die bestonden uit of mede bestonden uit het seksueel binnendringen van het lichaam van die [aangeefster] , te weten

- het duwen/brengen van zijn, verdachtes, penis in de mond van die [aangeefster] en/of

- het zoenen van die [aangeefster] en/of

- het masseren van de nek en/of schouders van die [aangeefster] en/of

- het betasten en/of aanraken van de borsten van die [aangeefster]

en bestaande dat geweld of een andere feitelijkheid en/of die bedreiging met geweld of een andere feitelijkheid hieruit dat hij, verdachte,

- die [aangeefster] , terwijl hij haar nek en/of schouders masseerde, (met kracht) naar beneden heeft geduwd in de richting van zijn penis en/of

- (vervolgens) zijn penis in de mond van die [aangeefster] heeft geduwd en/of gebracht en/of

- (vervolgens) het hoofd van die [aangeefster] tegen en/of over zijn, verdachtes, penis heeft geduwd en/of

- (dwingend) tegen die [aangeefster] heeft gezegd dat ze hem, verdachte, moest pijpen en/of

- voorbij is gegaan aan de verbale en/of non-verbale signalen van die [aangeefster] dat ze het niet wilde en/of

- de kleding van die [aangeefster] heeft uitgetrokken en/of

- die [aangeefster] in de douche heeft getrokken en/of

- de borsten en/of vagina van die [aangeefster] heeft betast en/of aangeraakt, waarbij hij, verdachte, een dusdanige dreigende situatie heeft gecreëerd waarin die [aangeefster] zich niet kon en/of durfde te verzetten tegen en/of onttrekken aan die seksuele handelingen van verdachte en/of daaraan geen weerstand kon en/of durfde te bieden.

Vrijspraak

De advocaat-generaal heeft ter terechtzitting in hoger beroep aangevoerd dat voldoende wettig en overtuigend bewijs voorhanden is om te komen tot eenzelfde bewezenverklaring als de rechtbank in eerste aanleg. Daaraan is door de advocaat-generaal – kort samengevat – ten grondslag gelegd dat de verklaringen van aangeefster betrouwbaar zijn en steun vinden in de getuigenverklaringen en het aangetroffen DNA-spoor.

De verdediging heeft ter terechtzitting in hoger beroep vrijspraak van het tenlastegelegde bepleit. Daartoe is – op gronden zoals nader in de pleitnota verwoord – aangevoerd dat de verklaringen van aangeefster inconsistent zijn en onvoldoende steun vinden in ander bewijsmateriaal. De getuigen verklaren slechts over hetgeen aangeefster heeft verteld en hun verklaringen wijken op essentiële punten van de verklaringen van aangeefster af. Ook het DNA-spoor levert geen bewijs op voor het tenlastegelegde.

Het hof overweegt als volgt.

Juridisch kader

Het hof stelt voorop dat in artikel 342, tweede lid, van het Wetboek van Strafvordering (hierna: Sv) een bewijsminimum is geformuleerd. Dit houdt in dat een bewezenverklaring van een strafbaar feit niet gebaseerd mag worden op alleen de verklaring van één getuige. Er moet altijd steunbewijs zijn, dat bovendien afkomstig moet zijn van een andere bron. Zo kunnen bijvoorbeeld door een getuige kort na het feit bij het slachtoffer waargenomen emoties steunbewijs opleveren. In zedenzaken kan een geringe mate van steunbewijs in combinatie met de betrouwbare verklaring(en) van het slachtoffer voldoende wettig bewijs opleveren.

De vraag of aan het bewijsminimum van artikel 342, tweede lid, Sv is voldaan, laat zich niet in algemene zin beantwoorden, maar vereist een beoordeling van het concrete geval. Daarbij dient het hof zich ook een oordeel te vormen over de mate waarin de verklaring van de getuige/aangever overeenkomt met de werkelijkheid en dus in hoeverre aan die verklaring geloof kan worden gehecht. Voor de beoordeling van de betrouwbaarheid en de geloofwaardigheid van de getuigenverklaring wordt gekeken naar het verband tussen die getuigenverklaring en het overige bewijsmateriaal.

Om tot een bewezenverklaring te kunnen komen, moet het hof in onderhavige zaak de betrouwbaarheid van de verklaring van aangeefster beoordelen en daarnaast bepalen of er voldoende steunbewijs uit (een) onafhankelijke bron(nen) in het dossier aanwezig is.

Betrouwbaarheid verklaring aangeefster

Het hof stelt allereest op grond van het procesdossier en het onderzoek ter terechtzitting vast dat de verdachte en aangeefster op 23 december 2022 samen in de woning van aangeefster zijn geweest. Aangeefster heeft verklaard dat er seksuele handelingen tegen haar wil in hebben plaatsgevonden. De verdachte ontkent dit.

Voor de beoordeling van de betrouwbaarheid van de verklaring van aangeefster is het van belang of zij gedetailleerd en consistent heeft verklaard. Het hof is van oordeel dat de verklaringen van aangeefster weliswaar gedetailleerd zijn, maar dat deze op een aantal belangrijke punten schijnbaar tegenstrijdig zijn. Zo heeft aangeefster op 24 december 2022, met betrekking tot de seksuele handelingen die zouden hebben plaatsgevonden, blijkens een proces-verbaal van bevindingen, en dus niet in een verhoor, voor het politiebureau in bijzijn van haar oom hebben verklaard dat de verdachte haar meenam in de douche en dat zij hem in de douche moest pijpen. Op 2 januari 2023 heeft aangeefster in het informatieve gesprek zeden daar anders over verklaard, namelijk dat zij op haar bed ging zitten, dat de verdachte al zijn kleren uitdeed en dat aangeefster hem op bed moest pijpen. Hoewel deze seksuele handeling zowel op bed als onder de douche zouden hebben kunnen plaatsvinden zit er op dit punt – in ieder geval schijnbaar – licht tussen de verklaringen, hetgeen vragen oproept.

Op 9 maart 2023 heeft aangeefster wederom andersluidend verklaard, namelijk dat de verdachte op haar bed lag, dat hij alleen zijn broek en onderbroek had uitgedaan en dat aangeefster hem op bed moest pijpen. Vervolgens heeft de verdachte aangeefster meegetrokken in de douche en heeft de verdachte haar voortdurend aangeraakt bij haar borsten, benen en gezicht. Hier wordt opnieuw niet gesproken over pijpen onder de douche.

Ook met betrekking tot de door de verdachte uitgeoefende dwang stelt het hof vast dat aangeefster wisselend heeft verklaard. Op 24 december 2022 heeft zij verklaard dat de verdachte haar heeft geslagen. Op 2 januari 2023 heeft zij verklaard dat de verdachte haar heeft bedreigd en volgens de verklaring van 9 maart 2023 zou de verdachte haar beste vriend, [getuige 1] , hebben bedreigd. In het verlengde daarvan heeft aangeefster ook verschillend verklaard over het contact dat zij had met [getuige 1] op 23 december 2022. Op 2 januari 2023 heeft zij verklaard dat zij [getuige 1] heeft geappt en dat hij één keer is langsgekomen waarna zij hem aan de deur heeft gesproken. Daarna heeft zij [getuige 1] nog een keer geappt om langs te komen, maar dat heeft hij niet gedaan.

Op 9 maart 2023 heeft aangeefster verklaard dat zij [getuige 1] twee keer heeft geappt en dat hij twee keer is langsgekomen waarna de verdachte hem aan de deur verbaal heeft bedreigd met de woorden "ik steek zijn banden lek" waarna aangeefster opzij zou zijn gegaan. [getuige 1] verklaart zelf door aangeefster te zijn gebeld en één keer aan de deur te zijn geweest en verklaart niets over een bedreiging. [getuige 1] verklaarde desgevraagd dat hij met de jongen die de deur openmaakte geen woorden had gewisseld.

Gelet op het voorgaande stelt het hof vast dat de verklaringen van aangeefster inconsistenties vertonen. Met de verdediging is het hof van oordeel dat dit geen inconsistenties op detail niveau zijn, maar essentiële onderdelen van haar verklaringen betreffen.

Steunbewijs?

Naast de betrouwbaarheid van de verklaringen van aangeefster, dient het hof te bepalen of er voldoende steunbewijs uit (een) onafhankelijke bron(nen) in het dossier aanwezig is en daarbij dient het hof rekening te houden met het juridisch kader als hiervoor weergegeven.

Het hof is van oordeel dat de verklaringen van [getuige 2] en [getuige 3] onvoldoende steunbewijs opleveren voor het tenlastegelegde. Deze verklaringen betreffen immers zogeheten ‘de auditu-verklaringen’ over hetgeen die getuigen van aangeefster hebben gehoord en deze verklaringen komen dus niet uit een andere bron dan de verklaringen die de aangeefster zelf heeft afgelegd.

De verklaring van [getuige 1] kan naar het oordeel van het hof ook niet als steunbewijs worden aangemerkt, omdat deze, zoals uit het voorgaande blijkt, op essentiële punten afwijkt van de verklaringen van aangeefster en hierom niet kan gelden als betrouwbaar.

Steunbewijs zou tot slot kunnen worden gevonden in het DNA-materiaal van de verdachte dat is aangetroffen in de sporen op de broek van aangeefster. Op zichzelf beschouwd zou het aantreffen van DNA van de verdachte weliswaar ondersteunend kunnen zijn aan de verklaringen van aangeefster, maar het hof stelt vast dat het veiligstellen en in beslag nemen van de onderzochte broek niet op een zorgvuldige wijze heeft plaatsgevonden, als gevolg waarvan de interpretatie van de resultaten van het DNA-onderzoek met onzekerheden is omgeven. De verbalisanten hebben aangeefster zelf haar kleding laten veiligstellen en de desbetreffende broek waarop DNA is aangetroffen is tezamen met de trui van aangeefster in een zak geplaatst. Dit betreft de trui waarover de verdachte heeft verklaard dat hij deze heeft aangeraakt ten tijde van het masseren van de nek van aangeefster. Gelet op de geenszins als louter denkbeeldige mogelijkheid van contaminatie kunnen de sporen met DNA op de broek – noch op de binnenkant, noch op de buitenkant daarvan – geen uitsluitsel geven of het tenlastegelegde feit is gepleegd of niet. Gelet op deze omstandigheden is het hof van oordeel dat niet met een voor een bewezenverklaring vereiste mate van zekerheid kan worden vastgesteld dat de op de broek aangetroffen sporen in verband staan met de beschuldigingen van aangeefster.

Conclusie

Gelet op de inconsistenties in de verklaringen van aangeefster in combinatie met het ontbreken van steunbewijs voor deze verklaringen, heeft het hof niet door de inhoud van wettige bewijsmiddelen de overtuiging bekomen dat de verdachte het tenlastegelegde heeft begaan. De verdachte zal daarvan dan ook worden vrijgesproken.

Vordering van de benadeelde partij [benadeelde partij]

De benadeelde partij [benadeelde partij] heeft in eerste aanleg een vordering ingesteld, strekkende tot vergoeding van een bedrag van € 7.575,00, bestaande uit € 75,00 aan materiële schade en € 7.500,00 aan immateriële schade, te vermeerderen met de wettelijke rente.

Bij vonnis waarvan beroep heeft de rechtbank de vordering gedeeltelijk toegewezen tot een bedrag van € 5.075,00, bestaande uit € 75,00 aan materiële schadevergoeding en

€ 5.000,00 aan immateriële schadevergoeding, te vermeerderen met de wettelijke rente vanaf 23 december 2022 tot aan de dag der algehele voldoening. De rechtbank heeft de benadeelde partij voor het overige niet-ontvankelijk verklaard in de vordering en heeft bepaald dat de vordering in zoverre slechts bij de burgerlijke rechter kan worden aangebracht.

De benadeelde partij heeft zich in hoger beroep opnieuw gevoegd ter zake van het niet toegewezen gedeelte van de vordering.

Het hof overweegt als volgt.

Nu aan de verdachte ter zake van het tenlastegelegde handelen waardoor de gestelde schade veroorzaakt zou zijn, geen straf of maatregel wordt opgelegd en evenmin toepassing wordt gegeven aan het bepaalde in artikel 9a van het Wetboek van Strafrecht (de verdachte wordt immers vrijgesproken), kan de benadeelde partij in haar vordering niet worden ontvangen.

De benadeelde partij zal daarbij als de in het ongelijk gestelde partij worden veroordeeld in de proceskosten, op de wijze als in het dictum van dit arrest is bepaald.

BESLISSING

Het hof:

vernietigt het vonnis waarvan beroep en doet opnieuw recht:

verklaart niet bewezen dat de verdachte het tenlastegelegde heeft begaan en spreekt de verdachte daarvan vrij;

verklaart de benadeelde partij [benadeelde partij] niet-ontvankelijk in de vordering tot schadevergoeding;

veroordeelt de benadeelde partij in de kosten, tot aan de datum van deze uitspraak aan de zijde van de verdachte begroot op nihil.

Aldus gewezen door:

mr. H.A.T.G. Koning, voorzitter,

mr. A.C. Bosch en mr. G.M. Goes, raadsheren,

in tegenwoordigheid van mr. N.H.P. van der Linde en mr. R.R.A.C. Dinnissen, griffiers,

en op 13 november 2026 ter openbare terechtzitting uitgesproken.

Wetsartikelen in deze uitspraak

Samenhangende uitspraken

Gepseudonimiseerd gepubliceerd door de Rechtspraak (open data, publiek domein). Bron: uitspraken.rechtspraak.nl. Dit is geen juridisch advies.