Uitspraak · Verbintenissenrecht

Gerechtshof 's-Hertogenbosch, 17 november 2026 – Klant komt in supermarkt met hoofd in aanraking

ECLI:NL:GHSHE:2026:3220Zaaknummer 200.352.555_01

Instantie
Gerechtshof 's-Hertogenbosch
Datum uitspraak
17 november 2026
Publicatiedatum
19 november 2026
Zaaknummer
200.352.555_01
Rechtsgebied
Civiel recht, Burgerlijk procesrecht, Civiel recht, Verbintenissenrecht
Procedure
Hoger beroep
Zittingsplaats
's-Hertogenbosch
Soort
Uitspraak

Inhoudsindicatie

Klant komt in supermarkt met hoofd in aanraking met door winkelmedewerkster begeleide kar met voorraad. Bewijslastverdeling. Geen reflexwerking art. 10 Arbeidsomstandighedenwet en/of art. 7:658 BW. Ook geen omkering van bewijslast of bewijsvermoeden ten gunste van klant vanwege ontbreken camerabeelden van botsing. Gevaarzetting (‘Kelderluik’) niet vast te stellen door onvoldoende vaststaande toedracht.

Het hof:

bekrachtigt de vonnissen van de rechtbank Oost-Brabant, zittingsplaats ’s-Hertogenbosch van 10 juli 2024 en 18 december 2024, voor zover aan het oordeel van het hof onderworpen;

veroordeelt [appellant] in de proceskosten van het hoger beroep van € 5.024,-, te betalen binnen veertien dagen na heden. Als [appellant] niet tijdig aan deze veroordeling voldoet en het arrest daarna wordt betekend, dan moet [appellant] € 98,- extra betalen, vermeerderd met de kosten van betekening;

veroordeelt [appellant] in de wettelijke rente als bedoeld in artikel 6:119 BW over de proceskosten (€ 5.024,-) als deze niet binnen veertien dagen na heden zijn voldaan en over het extra bedrag van € 98,00 en de betekeningskosten vanaf veertien dagen na betekening van dit arrest;

verklaart de veroordelingen in dit arrest uitvoerbaar bij voorraad;

wijst het meer of anders gevorderde af.

Dit arrest is gewezen door mrs. C.M.E. Lagarde, B.E.L.J.C. Verbunt en T. van Malssen en in het openbaar uitgesproken door de rolraadsheer op 17 november 2026.

griffier rolraadsheer

Volledige tekst

Inhoud van de uitspraak
  1. 1 Het verloop van de procedure
  2. 2 De beoordeling
  3. 5 De beslissing

GERECHTSHOF ’s-HERTOGENBOSCH

Team Handelsrecht

zaaknummer 200.352.555/01

arrest van 17 november 2026

in de zaak van

[appellant] ,

wonende te [woonplaats] ,

appellant,

hierna aan te duiden als [appellant] ,

advocaat: mr. G.J.L.F.M. Schakenraad te Eindhoven,

tegen

Jumbo Supermarkten B.V.,

gevestigd te [vestigingsplaats] , gemeente Meijerijstad,

geïntimeerde,

hierna aan te duiden als Jumbo,

advocaat: mr. D.M. Gouweloos te Amsterdam,

als vervolg op het door het hof gewezen tussenarrest van 20 mei 2025 in het hoger beroep van de door de rechtbank Oost-Brabant, zittingsplaats 's-Hertogenbosch, onder zaaknummer C/01/395411/ HA ZA 23-488 gewezen vonnissen van 11 juli 2024 en 18 december 2024.

1 Het verloop van de procedure

1.1.

Het verloop van de procedure blijkt uit:

  • het tussenarrest van 20 mei 2025 waarbij het hof een meervoudige mondelinge behandeling na aanbrengen heeft gelast;
  • het proces-verbaal van de mondelinge behandeling van 15 juli 2025;
  • de memorie van grieven met producties;
  • de memorie van antwoord met een productie.
1.2.

Het hof heeft daarna een datum voor arrest bepaald. Het hof doet recht op bovenvermelde stukken en de stukken van de eerste aanleg

2 De beoordeling

De kern van de zaak

2.1.

[appellant] houdt Jumbo aansprakelijk voor de letselschade die hij stelt te hebben geleden doordat hij in een supermarkt van Jumbo met zijn hoofd in aanraking is gekomen met een kar met daarop producten die op dat moment door een medewerkster van Jumbo door het winkelgebied werden vervoerd. Jumbo betwist haar aansprakelijkheid.

De vaststaande feiten

2.2.

Het hof gaat in dit hoger beroep uit van de volgende vaststaande feiten.

2.3.

Op 19 juli 2017 in de ochtend deed [appellant] boodschappen in de supermarkt van

Jumbo aan het [adres] te [vestigingsplaats] .

2.4.

Omstreeks datzelfde moment liep een medewerkster van de groenteafdeling van

die supermarkt met twee karren met daarop gevulde zwarte kratten door de winkel om deze vanaf het laad- en lospunt naar de koelcel voor groenten te brengen. De route die zij met de twee karren aflegde, voerde over een soort hoofdgang waarop diverse gangpaden met producten uitkwamen. In één van die gangpaden bevonden zich de nootjes.

2.5.

Op enig moment bevond [appellant] zich aan het einde van het gangpad met de nootjes, dichtbij de hoofdgang waarover de medewerkster met de karren van rechts naderde. Hij is met de rechterzijde van zijn hoofd in aanraking gekomen met (de kratten op) de voorste kar. [appellant] is 1,93 meter lang.

2.6.

Diezelfde dag is er telefonisch contact geweest tussen de filiaalmanager van de supermarkt en [appellant] . Daarin is over de toedracht en het al dan niet bestaan van camerabeelden van de botsing gesproken en werd de afspraak gemaakt dat de filiaalmanager met een in te vullen schadeaangifteformulier bij [appellant] thuis langs zou komen.

2.7.

Een dag na het voorval heeft de betrokken medewerkster van Jumbo schriftelijk verklaard over de toedracht van het voorval, als volgt:

“Woensdag 19 juli 2017 ging ik om 9.30 de vracht lossen. De koude vracht moest ik omrijden naar de koelcel. Toen ik met 2 containers liep door de winkel kwam ik een man tegen. Deze meneer zag mij niet. Hij liep vooruit terwijl hij naar de nootjes keek. Dus ik riep deze meneer. Ik had 4 keer meneer geroepen. Helaas had hij mij niet gehoord denk ik. Toen hij opkeek en nog een stap vooruit liep botste hij met zijn hoofd tegen mijn container aan. Ik zei: oh sorry zal ik een koude doek pakken? Wat drinken pakken? Meneer ga even zitten. Ik heb 4 keer gevraagd of ik een koude doek op zijn hoofd kon leggen. Hij wilde dat niet en is naar huis gegaan. Even later stond zijn vrouw aan de service balie. Daar heb ik mijn verhaal nogmaals gedaan (…).”.

2.8.

Enkele dagen na het voorval is de filiaalmanager bij [appellant] thuis op bezoek geweest. Zij hebben toen opnieuw over de toedracht van het voorval en camerabeelden gesproken. De filiaalmanager heeft op 22 juli 2017 de toedracht volgens [appellant] op het formulier ingevuld en aan [appellant] gezonden. Uit e-mailcorrespondentie tussen beiden van dezelfde datum blijkt dat [appellant] niet akkoord was met de weergave in het formulier. Hij heeft de tekst zoals die volgens hem moest luiden per kerende e-mail aan de filiaalmanager gezonden. Deze tekst heeft de filiaalmanager integraal in een nieuwe versie van het formulier overgenomen, onder toevoeging van de laatste zin, die blijkens het overgelegde transcript van het huisbezoek is gebaseerd op wat [appellant] daarover heeft verklaard. Met deze versie van het formulier heeft [appellant] zich ondubbelzinnig akkoord verklaard. De tekst in het schadeaangifteformulier luidt als volgt:

“Het personeel van de Jumbo was bezig met het bevoorraden van de winkel. Ik was daar als klant om boodschappen te doen. Ik liep na het inladen van de boodschappen naar de gang van de pinda’s. Rechts van mij zag ik een medewerkster van Jumbo met 2 volle goederen containers mijn kant op komen dus ik bleef netjes aan de kant staan en hield de gang volledig vrij zodat zij mij zou passeren met de 2 volle goederen containers. De medewerkster verloor de controlen over de achterste goederen container en was bezig met deze te corrigeren. Hierbij draaide zij haar hoofd richting de achterste container met als gevolg dat ze de controle over de voorste goederen container kwijt was en daardoor met de voorste container die inmiddels op snelheid was tegen mijn hoofd aan reedt. Ze riep wel maar toen was het al gebeurd. (Verklaring van de klant)”.

2.9.

Nadat de assurantiemakelaar van Jumbo op 4 augustus 2017 de aansprakelijkheid voor de door [appellant] gestelde schade ten gevolge van het ongeval had afgewezen, is hierover en over de beschikbaarheid van camerabeelden verdere correspondentie gevoerd. De letselschadespecialist van rechtsbijstandsverzekeraar ARAG die de zaak van [appellant] behandelde, schreef op 16 augustus 2017 aan de assurantiemakelaar van Jumbo onder meer:

“Hij ( [appellant] ; hof) verklaart dat hij stond te wachten langs het gangpad, omdat hij een winkelmedewerkster met twee volgeladen rolcontainers zag aankomen. Op een gegeven moment verloor de medewerkster de controle over een van de containers, waarna deze tegen cliënt botste.

Graag ontvang ik van u de camerabeelden van de ongevalslocatie, zodat cliënt in de gelegenheid kan worden gesteld om bovengenoemde nader te onderbouwen.”

Daarop is namens Jumbo aangegeven dat daarvan geen camerabeelden beschikbaar zijn.

2.10.

Nadat verdere correspondentie over de toedracht en de beschikbaarheid van camerabeelden niet tot een oplossing van het geschil leidde, hebben op 5 februari 2020 en 14 oktober 2020 voorlopige getuigenverhoren plaatsgevonden, op verzoek van [appellant] . Hijzelf heeft toen als getuige verklaard:

“(…) op een gegeven moment kwam ik bij het gangpad waar de nootjes staan. Ik heb daar katjang-nootjes in mijn mandje gedaan. Op een gegeven moment kwam ik aan het einde van het gangpad en ik stond daar stil. Ik stond wat voorovergebogen in mijn mandje mijn boodschappen te controleren. Vervolgens kreeg ik een harde klap tegen mijn hoofd van een rolcontainer. De klap kwam van rechts. Ik kan niet beschrijven hoe hard de klap was. Ik bedoel hiermee dat de klap onbeschrijfelijk hard was. Het werd zwart voor mijn ogen. Na een paar seconden kwam ik een beetje bij. Ik bleef wel staan. (…) Degene die tegen mij aan is gereden is (…). In de verklaring schrijft zij dat ik destijds vooruit liep terwijl ik naar de nootjes keek. Dat is niet waar. Zoals ik al heb verklaard stond ik stil. Verder schrijft zij dat ze mij vier keer heeft geroepen en dat ik dat, zo denkt zij, niet heb gehoord. Zij heeft mij echter niet geroepen, en al helemaal niet vier keer. (…)

(…)

Ten tijde van het ongeval was (…) met twee gelijke containers bezig. Eén duwde ze vooruit en tegelijkertijd trok ze de andere achter zich aan. Ze is met de container die ze duwde tegen mij aan gereden. (…)”

De medewerkster van Jumbo heeft toen als getuige verklaard:

“(…) Ik heb toen twee rolly’s met kratten, met om die kratten een soort brede band opdat ze niet van de rolly vallen, door de winkel vervoerd richting de koelcel. Als ik dat doe loop ik altijd ter linkerzijde aan de zijkant van de rolly’s, waarbij ik één rolly duw en één rolly trek. Zo ook toen. De gestapelde kratten zijn niet zo hoog, je kunt er overheen kijken. Als ze zwaarder zijn, of ze zijn zo hoog dat ik er niet overheen kan kijken, loop ik er maar met één. Die bewuste morgen zag ik op een gegeven moment een meneer bij de nootjes staan. Hij stond stil en keek naar beneden. Op het moment dat hij begon te lopen, riep ik hem toe: “meneer, meneer, meneer”. Hij reageerde niet. Hij kwam mijn kant op lopen, waarbij hij niet omhoog keek. Ik ging toen met de rolly’s afremmen, omdat ik dacht dat hij mij misschien niet zag en tegen de rolly’s zou aanlopen. Ik kwam tot stilstand. Toen ik stilstond liep de man vervolgens tegen de voorste rolly aan. (…) U toont mij de (…) bij het verzoekschrift overgelegde verklaring. (…) U leest de verklaring voor en ik handhaaf die verklaring.(..)”.

Ook de toenmalige partner van [appellant] en de filiaalmanager van Jumbo hebben in het kader van het voorlopig getuigenverhoor een getuigenverklaring afgelegd.

2.11.

[appellant] heeft in juli 2021 een deelgeschilprocedure aanhangig gemaakt en daarin (onder meer) een verklaring voor recht verzocht, zakelijk weergegeven, dat Jumbo voor zijn schade aansprakelijk is. In de beschikking van 18 januari 2022 heeft de rechtbank dit verzoek afgewezen omdat, kort gezegd, zij op basis van wat aan verklaringen was overgelegd niet kon vaststellen wat de precieze toedracht van de botsing is geweest en daarmee ook niet of Jumbo wel of niet aansprakelijk is voor de schade die de botsing tot gevolg heeft gehad. De kosten van het deelgeschil begrootte de rechtbank op € 6.534,-.

De procedure bij de rechtbank

2.12.

In de dagvaardingsprocedure bij de rechtbank heeft [appellant] een verklaring voor recht gevorderd dat Jumbo aansprakelijk is voor de schade die voortvloeit uit het ongeval op 19 juli 2017. Daarnaast vorderde hij de veroordeling van Jumbo tot vergoeding van de door hem door het ongeval geleden en nog te lijden schade, op te maken bij staat, en tot vergoeding van diverse kosten: buitengerechtelijke kosten tot aan het getuigenverhoor (€ 2.450,25), buitengerechtelijke kosten (althans proceskosten) inzake het voorlopig getuigenverhoor (€ 8.167,50) en de kosten van het deelgeschil (€ 6.534,-), met veroordeling van Jumbo in de proceskosten. Op hetgeen [appellant] in de procedure bij de rechtbank aan zijn vorderingen ten grondslag heeft gelegd, gaat het hof verderop in dit arrest nader in voor zover dat voor de beoordeling in hoger beroep van belang is.

2.13.

Jumbo heeft de vorderingen gemotiveerd bestreden. Op hetgeen Jumbo in dat verband heeft aangevoerd, komt het hof verderop in dit arrest terug voor zover dat voor de beoordeling in hoger beroep van belang is.

2.14.

In het tussenvonnis van 11 juli 2014 (hierna: het tussenvonnis, gepubliceerd onder ECLI:NL:RBOBR:2024:3925) heeft de rechtbank aan [appellant] opgedragen feiten en omstandigheden te bewijzen waaruit de feitelijke toedracht van de botsing op 19 juli 2017 volgt. In het eindvonnis van 18 december 2024 (hierna: het eindvonnis, gepubliceerd onder ECLI:NL:RBOBR:2024:6691) heeft de rechtbank geoordeeld dat [appellant] niet in de bewijslevering is geslaagd en zijn vorderingen afgewezen.

Het geschil in hoger beroep

2.15.

[appellant] heeft hoger beroep ingesteld tegen het tussenvonnis en het eindvonnis. Onder aanvoering van zes grieven heeft [appellant] gevorderd de bestreden vonnissen te vernietigen en zijn vorderingen alsnog toe te wijzen.

2.16.

Met zijn grieven bestrijdt [appellant] allereerst het oordeel van de rechtbank dat voor de vraag naar de aansprakelijkheid van Jumbo de toedracht van de botsing van belang is en dat die (nader) moet komen vast te staan. Ook komt [appellant] op tegen het oordeel van de rechtbank dat het aan hem is het bewijs van feiten en omstandigheden rondom de toedracht te leveren. Volgens hem is het aan Jumbo te wijten dat er geen camerabeelden (meer) zijn waardoor hij in zijn bewijspositie is geschaad. Daarnaast beroept [appellant] zich op aan het arbeidsrecht ontleende wettelijke gronden op grond waarvan naar zijn mening de aansprakelijkheid van Jumbo vast staat, althans de bewijslast op Jumbo rust. Het hof zal de grieven van [appellant] gezamenlijk behandelen.

De bewijslast van de toedracht van het ongeval rust op [appellant]

2.17.

[appellant] legt hij aan zijn vorderingen tegen Jumbo ten grondslag, zakelijk samengevat, dat door het handelen van haar medewerkster, bestaande uit het onoordeelkundig verplaatsen van twee rolcontainers met kratten, gevaar kon ontstaan voor de veiligheid en/of gezondheid van andere personen dan de werknemers van Jumbo, te weten het winkelend publiek. Jumbo heeft geen veiligheidsmaatregelen genomen ter voorkoming van dat gevaar. [appellant] is in botsing gekomen met de voorste rolcontainer die de medewerkster van Jumbo voortduwde terwijl zij erachter liep, daarbij een tweede rolcontainer meetrekkend. Jumbo heeft in strijd met artikel 10 Arbeidsomstandighedenwet gehandeld en daarmee in strijd met een wettelijke plicht. Dat is onrechtmatig in de zin van artikel 6:162 BW. Ook heeft Jumbo de zorgvuldigheidsnorm van artikel 6:162 BW geschonden, waarbij [appellant] zich beroept op de zogenoemde Kelderluik-criteria. Daarnaast is Jumbo aansprakelijk voor het handelen van haar medewerkster op grond van artikel 6:170 BW.

2.18.

Het hof stelt wat betreft het beroep van [appellant] op schending door Jumbo van artikel 10 Arbeidsomstandighedenwet (hierna: Arbowet) in combinatie met artikel 6:162 BW het volgende voorop. Artikel 10 Arbowet bepaalt dat indien bij of in rechtstreeks verband met de arbeid die de werkgever door zijn werknemer doet verrichten in een bedrijf of een inrichting of in de onmiddellijke omgeving daarvan gevaar kan ontstaan voor de veiligheid of de gezondheid van andere personen dan die werknemers, de werkgever doeltreffende maatregelen neemt ter voorkoming van dat gevaar. De Arbowet bevat diverse tot de werkgever gerichte normen van publiekrechtelijke aard, waaronder die van artikel 10 Arbowet. Zij strekt tot bescherming van de veiligheid en gezondheid van andere personen dan de werknemers van de betreffende werkgever, en in zoverre kan schending door de werkgever van de norm van artikel 10 Arbowet een onrechtmatige gedraging in de zin van artikel 6:162 lid 2 BW opleveren. Daarbij is het op grond van de hoofdregel van stelplicht en bewijslastverdeling aan [appellant] om de feiten en omstandigheden te stellen, en zo nodig: te bewijzen, waaruit volgt dat sprake is van een schending van het bepaalde in artikel 10 Arbowet. Het hof ziet geen grond voor de door [appellant] bepleite omkering van de bewijslast wegens de door [appellant] gestelde reflexwerking van artikel 10 Arbowet en, zo begrijpt het hof, artikel 7:658 lid 2 BW (memorie van grieven, toelichtingen op de grieven 3, 4 en 5). Daarbij acht het hof met betrekking tot artikel 10 Arbowet van belang dat [appellant] op geen enkele wijze toelicht wat hij concreet bedoelt met de gestelde reflexwerking van artikel 10 Arbowet en waarop hij baseert dat plaats zou zijn voor zo’n reflexwerking en dat deze dient te leiden tot de door hem bepleite omkering van de bewijslast. Het hof gaat er daarom aan voorbij.

2.19.

Ook de grief van [appellant] dat de rechtbank de bewijslast niet in zijn voordeel heeft omgekeerd op basis van art. 7:658 BW, met opnieuw een beroep op (de reflexwerking van) art. 10 Arbowet, faalt. Art. 7:658 lid 1 BW bevat de zorgplicht van een werkgever voor veiligheid van de werknemer in de werkomgeving. Onder de zorgplicht vallen ook de verplichtingen van de werkgever krachtens publiekrechtelijke regelingen zoals de Arbowet. Staat eenmaal vast (al dan niet na door de werknemer te leveren bewijs) dat hij schade heeft geleden tijdens de uitvoering van zijn werkzaamheden, dan is de werkgever voor die schade aansprakelijk, tenzij deze bewijst – voor zover hier van belang – dat hij aan zijn zorgplicht heeft voldaan (art. 7:658 lid 2 BW). Wat er ook zij van de precieze overweging van de rechtbank over deze bewijslastverdeling in rov. 2.4 van het eindvonnis: [appellant] was geen werknemer van Jumbo. Van een bedrijfsongeval in de zin van art. 7:658 BW of een daarmee gelijk te stellen situatie is dus geen sprake. Op de bij bedrijfsongevallen geldende bewijslastverdeling ten aanzien van de zorgplicht komt [appellant] geen beroep toe, óók niet over de boeg van art. 10 Arbeidsomstandighedenwet of de – ook hier niet onderbouwde – reflexwerking daarvan.

2.20.

Het voorgaande betekent ook dat het hof [appellant] niet volgt in zijn betoog dat als een winkelende klant, zoals hier [appellant] , in botsing komt met één van de honderden containers die tijdens de winkeltijden worden verplaatst voor het aanvullen van artikelen, dit voldoende is om een schending van de zorgplicht van Jumbo aan te nemen en dat het dan aan Jumbo is om aan te tonen dat zij de verplichte maatregelen ter voorkoming van dit gevaar heeft genomen (memorie van grieven, toelichting op grief 3). Het enkele gegeven dat er met behulp van karren activiteiten ter bevoorrading van de supermarkt plaatsvonden terwijl op dat moment ook winkelend publiek aanwezig was en zich een botsing tussen een kar en [appellant] als klant voordeed, leidt op zichzelf nog niet tot aansprakelijkheid van Jumbo voor schade van [appellant] als gevolg van de botsing. Zoals Jumbo onweersproken heeft betoogd, is bevoorrading van de winkel tijdens openingstijden, met gebruikmaking van karren, redelijkerwijs noodzakelijk en niet op zichzelf al gevaarlijk voor klanten. Voor aansprakelijkheid van Jumbo voor schade van [appellant] is onder meer nodig dat Jumbo en/of haar medewerkster bij het bevoorraden van de winkel tijdens openingstijden, met gebruikmaking van karren, verwijtbaar heeft gehandeld en/of verwijtbaar nalatig is geweest waardoor een gevaarlijke situatie kon ontstaan en de botsing kon gebeuren. Om te kunnen beoordelen of van verwijtbaar handelen en/of nalaten sprake is geweest, moet de feitelijke toedracht van de botsing in voldoende mate komen vast te staan. Voor zover de grieven van [appellant] tegen het op dit punt gelijkluidende tussenvonnis van de rechtbank zijn gericht, falen zij.

2.21.

Volgens de hoofdregel van stelplicht en bewijslastverdeling is het aan [appellant] om voldoende concrete stellingen over de toedracht van de botsing aan te voeren en deze te bewijzen voor zover Jumbo die gemotiveerd betwist (art. 149 en art. 150 Rv). Tussen partijen is niet in geschil dat de medewerkster van Jumbo in de ochtend van de botsing met twee karren met daarop vracht in zwarte kratten over een hoofdgang in de winkel op weg was naar de groentekoelcel, dat zij komend van rechts – vanuit [appellant] bezien – het gangpad naderde waar de 1,93 meter lange [appellant] zich bevond, in een voorover gebogen houding of naar beneden kijkend, en dat ter hoogte van de kruising van de hoofdgang met dat gangpad [appellant] met de rechterkant van zijn hoofd in aanraking is gekomen met de (kratten op de) voorste kar. Niet vast staat echter wat [appellant] verder nog over de toedracht heeft gesteld en door Jumbo gemotiveerd is betwist (waarover later meer in rov. 2.23). Van die stellingen draagt [appellant] de bewijslast.

2.22.

Ook het hof ziet geen aanleiding om, zoals door [appellant] ook nog is bepleit, in zijn voordeel de bewijslast om te keren of een bewijsvermoeden aan te nemen, omdat Jumbo niet beschikt over camerabeelden van plaats van de botsing en Jumbo eventuele beelden van de betrokken medewerkster van vóór de botsing in een ander deel van de supermarkt niet heeft bewaard. Voor zover Jumbo in haar supermarkt camera’s heeft opgehangen, heeft zij dat gedaan ter beveiliging van bepaalde koopwaar tegen diefstal en niet om klanten in het voorkomende geval van bewijsmateriaal te kunnen voorzien. Er bestaat ook geen verplichting voor Jumbo om haar gehele winkel in beeld te hebben door middel van camera’s. Integendeel, zoals zij onweersproken heeft gesteld, wordt zij in haar mogelijkheden tot camerabeveiliging beperkt door privacyregelgeving. Dat Jumbo aanvankelijk over beelden van de betrokken medewerkster van vóór de botsing zou hebben beschikt en dat Jumbo die eventuele beelden niet heeft bewaard, vormt evenmin aanleiding voor de door [appellant] gewenste verandering van de bewijslastverdeling. Hoewel dan mogelijk duidelijkheid zou hebben bestaan over het soort karren waarmee de medewerkster van Jumbo reed en de belading daarvan, zou er dan nog steeds onvoldoende duidelijkheid zijn blijven bestaan over de precieze toedracht van de latere botsing zoals die door [appellant] is gesteld en door Jumbo gemotiveerd wordt betwist.

De toedracht van de botsing staat onvoldoende vast; Jumbo is niet aansprakelijk

2.23.

Zoals het hof eerder overwoog (in rov. 2.21), staat over de toedracht van de botsing slechts vast dat de medewerkster van Jumbo in de ochtend van de botsing met twee karren met daarop vracht in zwarte kratten over een hoofdgang in de winkel op weg was naar de groentekoelcel, dat zij komend van rechts – vanuit [appellant] bezien – het gangpad naderde waar de 1,93 meter lange [appellant] zich bevond (volgens hemzelf in voorover gebogen houding en volgens de medewerkster van Jumbo terwijl hij naar beneden keek) en dat ter hoogte van de kruising van de hoofdgang met dat gangpad [appellant] met de rechterkant van zijn hoofd in aanraking is gekomen met de (kratten op de) voorste kar. De volgende, door Jumbo betwiste stellingen van [appellant] bij de rechtbank, aangevuld in hoger beroep, staan niet vast:

  • dat de medewerkster met twee rolcontainers met metalen hekken reed (volgens Jumbo waren het twee rolly’s (of dolly’s) [naar het hof uit de processtukken en producties begrijpt, zijn rolly’s en dolly’s beide rollende onderstellen/ladingdragers, zonder hoge metalen hekken zoals rolcontainers die hebben];
  • dat er vermoedelijk – zware – goederen zoals kaas en zuivel in de zwarte kratten op de karren zaten (volgens Jumbo waren het – lichte – voorverpakte groenten);
  • dat [appellant] de medewerkster met de karren heeft zien aankomen (volgens Jumbo niet);
  • dat er een display op de kop van de stellingen stond die het zicht belemmerde en/of een knik in de looprichting van medewerkster noodzakelijk maakte (volgens Jumbo niet);
  • dat de medewerkster tussen de karren in liep (volgens Jumbo aan de linkerkant daarvan);
  • dat de medewerkster te dicht langs de zijpaden liep (volgens Jumbo in het midden van de hoofdgang);
  • dat de medewerkster de controle over – uiteindelijk – de voorste kar verloor die daarna [appellant] aan zijn hoofd raakte terwijl [appellant] stilstond (volgens Jumbo bracht de medewerkster de karren tot stilstand waarna [appellant] zelf met zijn hoofd tegen de stilstaande voorste kar aanliep);
  • dat de aanraking tussen het hoofd van [appellant] en de (vracht op de) kar hard was (volgens Jumbo niet);
  • dat de medewerkster [appellant] niet heeft aangeroepen om hem te waarschuwen of pas toen het al te laat was, slechts één keer (volgens Jumbo heeft de medewerkster [appellant] vóór de botsing vier keer aangeroepen).
2.24.

Onduidelijk is dus wat er precies is gebeurd. Dat de rolcontainers uit de beoogde richting raakten of de voorste container plots zwenkte, zoals [appellant] als de meest waarschijnlijke toedracht noemt, blijft een aanname. Dit geldt ook voor een aantal van zijn verdere stellingen: dat er zware spullen (zoals kaas en zuivel) in de kratten op de karren zaten, dat een display op de kop van de stelling het zicht op elkaar van [appellant] en de medewerkster verminderde, dat de medewerkster tussen de karren liep, dat de medewerkster te dicht bij de zijpaden over de hoofdgang liep en (door het display) een knik in haar looprichting moest maken. Dat het hoofd van de 1,93 meter lange [appellant] met de volgens de Jumbo-medewerkster circa 1,65 meter hoge (vracht op de) kar in aanraking is gekomen, zou logischerwijs kunnen worden verklaard doordat [appellant] voorover gebogen stond om de inhoud van zijn winkelmandje te controleren, zoals hij zelf als getuige heeft verklaard. Dit laatste sluit ook min of meer aan bij de verklaring van de Jumbo medewerkster dat [appellant] naar beneden keek en niet omhoog keek toen hij op de karren afliep. Dat, zoals de toenmalige partner van [appellant] als getuige heeft verklaard, de medewerkster van Jumbo haar heeft verteld dat zij met een rolcontainer tegen [appellant] was aangereden, overtuigt het hof niet, gezien de consistente andersluidende verklaringen van de medewerkster.

2.25.

Gelet op het weinige dat over de feitelijke toedracht van de botsing vaststaat, kan het hof niet tot het oordeel komen dat Jumbo aansprakelijk is voor schade van [appellant] ten gevolge van de botsing wegens, kort gezegd, gevaarzetting. Volgens vaste jurisprudentie van de Hoge Raad, in het zogenoemde Kelderluik-arrest (van 5 november 1965, gepubliceerd in NJ 1966, 136) en daarop volgende arresten, moet namelijk in het licht van de omstandigheden van het geval worden beoordeeld in hoeverre iemand die een situatie in het leven roept die voor anderen bij niet-inachtneming van de vereiste oplettendheid en voorzichtigheid gevaarlijk is, rekening dient te houden met de mogelijkheid dat die oplettendheid en voorzichtigheid niet in acht zullen worden genomen en met het oog daarop bepaalde veiligheidsmaatregelen dient te treffen. Bij die beoordeling dient met name in aanmerking te worden genomen in hoeverre niet-inachtneming van de vereiste oplettendheid en voorzichtigheid waarschijnlijk is, hoe groot de kans is dat daaruit ongevallen ontstaan, hoe ernstig de gevolgen kunnen zijn en in hoeverre het nemen van veiligheidsmaatregelen bezwaarlijk is.

2.26.

Alleen op basis van wat wel is komen vast te staan over de toedracht van de botsing kan niet worden geoordeeld dat in het licht van de hiervoor aangehaalde ‘Kelderluik-criteria’ Jumbo wegens verwijtbaar handelen of nalaten aansprakelijk is voor de schade van [appellant] . Zoals het hof eerder al oordeelde (rov. 2.20) is het op zichzelf niet gevaarlijk om tijdens winkelopeningstijden karren met kratten door de winkel te vervoeren ter bevoorrading van de winkel. Dergelijke karren met vracht – welke soort in dit geval dan ook is gebruikt – zijn groot en voor iedere klant goed zichtbaar, anders dan de voorwerpen op de grond in de door [appellant] aangehaalde jurisprudentie waarin de rechter de supermarkt aansprakelijk achtte voor de schade van de daarover gevallen klant. Niet vast staat dat Jumbo of haar medewerkster bij de bevoorradingswerkzaamheden verwijtbaar in de zin van onzorgvuldig heeft gehandeld, ook niet indien in aanmerking wordt genomen dat klanten in een supermarkt niet steeds oplettend zijn. De kans op een botsing zoals die zich hier heeft voorgedaan acht het hof – mede gelet op de onweersproken stellingen daarover van Jumbo – zeer klein. In het verlengde hiervan hoefde Jumbo ook niet bedacht te zijn op de door [appellant] gestelde (en door Jumbo betwiste) ernstige gevolgen en behoefde zij niet de door hem aangevoerde voorzorgsmaatregelen te nemen. Het staat bovendien niet vast dat voorzorgs- of veiligheidsmaatregelen het ongeval hadden kunnen voorkomen. De hiermee verband houdende stellingen van [appellant] over, onder meer, alternatieven voor het moment en de route van bevoorrading, de status en het onderhoud van de gebruikte karren en aan het personeel te geven instructies doen niet ter zake.

Geen nadere bewijslevering van de toedracht

2.27.

De rechtbank heeft [appellant] in de gelegenheid gesteld nader bewijs te leveren van feiten en omstandigheden waaruit de door hem gestelde feitelijke toedracht van de botsing volgt. Daarin is [appellant] ook volgens het hof niet geslaagd met wat hij bij de rechtbank en in hoger beroep nader heeft aangevoerd en aan producties heeft overgelegd. Het hof passeert zijn aanbod tot het aanvullend horen van getuigen over de toenmalige looprichting en, zoals [appellant] het verwoordt, ‘alternatieve winkelinrichting, toestand en onderhoud rolcontainers’. Voorzover [appellant] aanbiedt de eerder in het voorlopig getuigenverhoor gehoorde getuigen nader te horen, passeert het hof dit bewijsaanbod omdat [appellant] – anders dan in dit hoger beroep mag worden vereist – niet heeft toegelicht wat deze getuigen over de feitelijke toedracht meer of anders over zouden kunnen verklaren dan zij eerder bij de rechtbank als getuigen hebben verklaard. Voor zover [appellant] andere getuigen bedoelt, heeft hij niet – zoals in hoger beroep vereist – hun namen genoemd en uitgelegd waarom deze getuigen iets over de toedracht zouden kunnen verklaren. Op het punt van ‘alternatieve winkelinrichting, toestand en onderhoud rolcontainers’ passeert het hof het bewijsaanbod niet alleen omdat [appellant] hierover geen – voldoende duidelijke en concrete – stellingen aanbiedt te bewijzen, maar ook omdat bewijslevering over deze onderwerpen niet ter zake dienend is. Deze onderwerpen borduren namelijk voort op niet vaststaande aannames van [appellant] (rov. 2.24) en/of houden – naar het hof begrijpt – verband met voorzorgsmaatregelen die Jumbo naar het oordeel van het hof niet hoefde te nemen (rov. 2.26).

2.28.

Voor het gelasten van een deskundigenonderzoek over de aan rolcontainers te stellen eisen en de naleving ervan of voor het ‘horen van een eenzijdige deskundige’ – het is het hof niet duidelijk wat [appellant] hiermee bedoelt – ziet het hof ook geen aanleiding. Niet vast staat immers dat het hoofd van [appellant] met een rolcontainer in botsing is gekomen.

Conclusie en proceskosten

2.29.

Wat partijen verder nog hebben aangevoerd, behoeft in het licht van al het voorgaande geen (verdere) bespreking, omdat het niet tot een andere uitkomst kan leiden. Het hoger beroep van [appellant] slaagt niet. Het hof zal de bestreden vonnissen van de rechtbank bekrachtigen.

2.30.

Het hof zal [appellant] als de in het ongelijk gestelde partij in de kosten van het hoger beroep veroordelen en de kosten voor de procedure in hoger beroep aan de zijde van Jumbo vaststellen op:

Griffierechten € 2.255,-

Salaris advocaat € 2.580,- (2 punten x tarief II)

Nakosten + € 189,- (plus de verhoging, vermeld in de beslissing)

Totaal € 5.024,-.

2.31.

De gevorderde wettelijke rente over de proceskosten wordt toegewezen zoals vermeld in de beslissing.

5 De beslissing

Het hof:

bekrachtigt de vonnissen van de rechtbank Oost-Brabant, zittingsplaats ’s-Hertogenbosch van 10 juli 2024 en 18 december 2024, voor zover aan het oordeel van het hof onderworpen;

veroordeelt [appellant] in de proceskosten van het hoger beroep van € 5.024,-, te betalen binnen veertien dagen na heden. Als [appellant] niet tijdig aan deze veroordeling voldoet en het arrest daarna wordt betekend, dan moet [appellant] € 98,- extra betalen, vermeerderd met de kosten van betekening;

veroordeelt [appellant] in de wettelijke rente als bedoeld in artikel 6:119 BW over de proceskosten (€ 5.024,-) als deze niet binnen veertien dagen na heden zijn voldaan en over het extra bedrag van € 98,00 en de betekeningskosten vanaf veertien dagen na betekening van dit arrest;

verklaart de veroordelingen in dit arrest uitvoerbaar bij voorraad;

wijst het meer of anders gevorderde af.

Dit arrest is gewezen door mrs. C.M.E. Lagarde, B.E.L.J.C. Verbunt en T. van Malssen en in het openbaar uitgesproken door de rolraadsheer op 17 november 2026.

griffier rolraadsheer

Wetsartikelen in deze uitspraak

Deze uitspraak verwijst naar

Gepseudonimiseerd gepubliceerd door de Rechtspraak (open data, publiek domein). Bron: uitspraken.rechtspraak.nl. Dit is geen juridisch advies.