Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden, 1 oktober 2026

Het verloop van de procedure blijkt uit:

De mondelinge behandeling heeft op 15 september 2026 plaatsgevonden. Daarbij waren aanwezig:

De man en de vrouw zijn de ouders van [minderjarige1], geboren op 10 maart 2012, en [minderjarige2], geboren op 24 juni 2015.

De man heeft [minderjarige1] en [minderjarige2] erkend.

De man en de vrouw zijn samen belast met het ouderlijk gezag over de kinderen.

Aan de orde is het verzoek van de man schorsing te bevelen van de werking van de bestreden beschikking, voor zover het de beslissing betreft dat de man gehouden is de wettelijke indexering over de afgelopen vijf jaren aan de vrouw te voldoen. De vrouw voert hiertegen gemotiveerd verweer.

Hoger beroep schorst de werking, tenzij de beschikking uitvoerbaar bij voorraad is verklaard. Op grond van artikel 360 lid 2, tweede volzin, van het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering (Rv) kan de hogere rechter, indien hoger beroep is ingesteld tegen een beschikking die uitvoerbaar bij voorraad is verklaard, alsnog de werking schorsen.

De rechtbank heeft de beslissing uitvoerbaar bij voorraad verklaard en deze niet toegelicht. Het hof kan de uitvoerbaarheid schorsen als het belang van de verzoeker om de situatie te houden zoals die was voordat de uitspraak werd gedaan, zwaarder weegt dan het belang van de andere partij om de uitspraak meteen te kunnen uitvoeren. Het hof gaat uit van de overwegingen en beslissingen van de beschikking van de rechtbank en kijkt voor zijn beslissing niet naar de kans van slagen van het hoger beroep. Als blijkt dat de beslissing van de rechtbank op een duidelijke fout of vergissing (een ‘kennelijke misslag’) berust, kan het hof de uitvoerbaarheid schorsen. Ook kan het hof de uitvoerbaarheid schorsen als zich na de bestreden uitspraak nieuwe feiten hebben voorgedaan waarmee in de bestreden uitspraak geen rekening gehouden kon worden. Die feiten moeten wel kunnen rechtvaardigen dat van de bestreden uitspraak wordt afgeweken.[_df8cf9ba-7d2f-4333-a708-5d01fee4a222]

Tijdens de mondelinge behandeling is de vraag aan de orde gekomen of de verplichting van de man om wettelijke indexering over de afgelopen jaren aan de vrouw te voldoen in de beslissing (het ‘dictum’) van de bestreden beschikking is inbegrepen en of de werking daarvan dan kan worden geschorst. Naar het oordeel van het hof is dat zo. Daarbij vindt het hof van belang dat in het door beide ouders in 2016 ondertekende ouderschapsplan uitdrukkelijk is opgenomen dat de kinderalimentatie vanaf 1 januari 2017 jaarlijks zal worden verhoogd met de wettelijke indexering en dat de rechtbank in de bestreden beschikking heeft benadrukt dat haar beslissing de vastlegging van de eerder tussen de ouders overeengekomen kinderalimentatie betreft. Daar komt bij dat uit rov 4.19 en 4.20 van de bestreden beschikking duidelijk volgt dat de rechtbank van oordeel is dat de man gehouden is de overeengekomen wettelijke indexering te voldoen, met dien verstande dat een deel van de vordering van de vrouw door verjaring niet meer kan worden geëxecuteerd.

Het voorgaande brengt met zich dat de man op grond van de bestreden beschikking gehouden is om wettelijke indexering over de afgelopen jaren aan de vrouw voldoen. Nu de rechtbank de beslissing over de kinderalimentatie uitvoerbaar bij voorraad heeft verklaard, schorst het hoger beroep de werking van de bestreden beschikking niet. Het hof dient te beoordelen of het belang van de man bij schorsing van de tenuitvoerlegging totdat op het hoger beroep is beslist, zwaarder weegt dan het belang van de vrouw bij tenuitvoerlegging. Het hof is van oordeel dat die belangenafweging in het nadeel van de man uitvalt en zal dat hieronder uitleggen.

Nu het gaat om een betaling van een geldbedrag is het belang de vrouw om daarover te kunnen beschikken in beginsel is gegeven.[_b008d9cc-a205-4c6a-abce-992f7365aea4] Het is aan de man om te onderbouwen dat zijn belang bij schorsing van de uitvoerbaarverklaring bij voorraad zwaarder weegt dan het belang van de vrouw bij handhaving daarvan. Naar het oordeel van het hof is de man daar niet in geslaagd. Zo heeft de man niet aannemelijk gemaakt dat hij door de (na)betaling van de wettelijke indexering aan de vrouw in een financiële noodsituatie zal komen. De enkele verwijzing naar de overgelegde aangiftes inkomensbelasting over de jaren 2023 en 2024 is in dat kader onvoldoende. Daar komt bij dat het voor de man inmiddels langere tijd duidelijk is dat hij gehouden is om de wettelijke indexering te voldoen. Zo is de man bij bericht van (de advocaat van) de vrouw van 6 februari 2025 al gewezen op zijn verplichting om de in het ouderschapsplan overeengekomen afspraken over de indexering na te komen en de in dat kader ontstane betalingsachterstand alsnog te voldoen.

In het licht van het voorgaande weegt het belang van de vrouw bij uitvoerbaarheid bij voorraad van de beschikking zwaarder dan het belang van de man om de wettelijke indexering niet te hoeven voldoen totdat op het hoger beroep is beslist. Verder is niet gebleken dat sprake is van een kennelijke misslag of van nieuwe feiten en omstandigheden die een schorsing rechtvaardigen. Het verzoek van de man tot schorsing van de tenuitvoerlegging van de bestreden beschikking zal dan ook worden afgewezen.

Het hof ziet geen aanleiding om de man in de proceskosten van dit incident te veroordelen, zoals door de vrouw is verzocht.

Gelet op de familierechtelijke aard van de procedure zal het hof de proceskosten in dit incident compenseren. Dat betekent dat iedere ouder de eigen kosten draagt.