Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden, 24 september 2026

De man heeft hoger beroep ingesteld tegen de beschikking die de rechtbank Gelderland, zittingsplaats Arnhem op 15 december 2025 (hierna: de bestreden beschikking) heeft gegeven. Het procesverloop in hoger beroep blijkt uit:

De mondelinge behandeling heeft op 4 september 2026 plaatsgevonden. De man en de vrouw waren aanwezig met hun advocaten.

Het verzoek van de vrouw tot echtscheiding is op 5 december 2023 ingediend bij de rechtbank. De man en de vrouw hebben bij de rechtbank nevenverzoeken gedaan.

De rechtbank Gelderland heeft bij de bestreden beschikking - voor zover nu van belang - de echtscheiding tussen partijen uitgesproken en bepaald dat de man met ingang van 15 december 2025 als bijdrage in de kosten van verzorging en opvoeding van [minderjarige] aan de vrouw € 265,- per maand zal betalen.

Deze echtscheidingsbeschikking is op 9 april 2026 ingeschreven in de registers van de burgerlijke stand.

De bedoeling van het hoger beroep van de man is dat het hof de bestreden beschikking vernietigt voor zover het gaat over de kinderalimentatie en dat de door de man te betalen kinderalimentatie voor [minderjarige] met ingang van datum beschikking wordt vastgesteld op € 25,- per maand, telkens bij vooruitbetaling te voldoen aan de vrouw. De man vraagt ook de door de man te betalen kinderalimentatie aan de vrouw voor de duur van de detentie van de man, te weten 21 november 2025 tot 22 maart 2026, op nihil te stellen.

De vrouw voert verweer en vraagt de verzoeken van de man ongegrond te verklaren of af te wijzen en de bestreden beschikking te bekrachtigen of een beslissing te nemen als het hof juist vindt.

Het hof vernietigt de beslissing van de rechtbank en licht dat als volgt toe.

Er is geen grief gericht tegen de ingangsdatum, zodat het hof net als de rechtbank uitgaat van de ingangsdatum van 15 december 2025 (de datum van de betreden beschikking).

Tussen partijen is niet in geschil dat de behoefte van [minderjarige] in 2025 op grond van de toenmalige inkomens van partijen € 792,- per maand bedraagt.

Bij het bepalen van het aandeel van de man in de behoefte van [minderjarige] dient de draagkracht van alle onderhoudsplichtigen en de verhouding waarin een ieder tot het kind staat in de beoordeling te worden betrokken.

Tussen partijen is niet in geschil dat de draagkracht van de vrouw € 214,- per maand bedraagt.

De man heeft aangevoerd dat de rechtbank bij de bepaling van zijn draagkracht ten onrechte is uitgegaan van een fictief inkomen terwijl hij vooralsnog feitelijk geen inkomen heeft. Gelet op de huidige omstandigheden van de man rondom zijn detentie, bestaande uit het reclasseringstoezicht, het uitvoeren van zijn taakstraf, het toekomstige begeleid wonen, de behandeling bij de psycholoog en eventueel een omscholing, zal het volgens de man ongeveer een jaar tot twee jaren duren voordat hij weer inkomen kan verdienen.

Het hof is met de man van oordeel dat over de periode dat de man gedetineerd was hij geen bijdrage in de kosten van verzorging en opvoeding van [minderjarige] kon betalen. De vrouw heeft dit ook erkend. Het hof zal daarom in de periode van 15 december 2025 tot 22 maart 2026 (ingangsdatum tot einde detentie) de kinderalimentatie zoals verzocht op nihil stellen.

Uit het op 1 mei 2026 voor akkoord getekende behandelplan blijkt dat de man een behandeling is gestart bij Novadic-Kentron voor zijn verslaving en PTSS. Ook voert hij op vrijdag en zaterdag een taakstraf uit. Dit maakt echter niet dat de man in het geheel geen inkomen heeft of had kunnen hebben. Het hof is van oordeel dat de man vanaf 22 maart 2026 aanspraak had kunnen maken op een bijstandsuitkering. Dat de man geen (post)adres heeft doorgegeven aan de gemeente en daarom de bijstandsuitkering inmiddels is geëindigd, zoals blijkt uit de door de man overgelegde stukken, komt voor zijn eigen rekening en risico. Het hof acht het daarom redelijk, mede gelet op zijn eigen aanbod in hoger beroep, dat hij een minimale bijdrage aan kinderalimentatie kan voldoen. De man is daarom vanaf 22 maart 2026 een bijdrage van € 25,- per maand verschuldigd voor [minderjarige].

Uit het overlegde strafvonnis blijkt dat de man is ontzet uit de uitoefening van het beroep van hulp- of zorgverlener in de gezondheidszorg en maatschappelijke zorg voor de duur van vijf jaren. De man stelt - en heeft dit ter zitting herhaald - dat hij als gevolg daarvan geen werk mag verrichten waarbij hij in aanraking komt met andere mensen en er dus in feite geen enkele baan resteert omdat iedere baan volgens hem contact met mensen meebrengt. De vrouw betwist dit en het hof acht deze stelling ook onvoldoende onderbouwd. Het hof ziet wel in de stukken dat de man hard aan zichzelf en zijn problemen werkt. Dit neemt niet weg dat hij als vader ook onderhoudsplichtig is voor zijn zoon. Het hof zal de man daarom een jaar de tijd geven na zijn detentie om zich te richten op behandeling van zijn problematiek. Vanaf 22 maart 2027 neemt het hof evenals de rechtbank aan dat de man zijn voormalige verdiencapaciteit weer te gelde moet althans moet kunnen maken en derhalve kan bijdragen met € 265,- per maand in de kosten van verzorging en opvoeding van [minderjarige].