Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden, 15 september 2026

De moeder en de vader zijn de ouders van [minderjarige]. [minderjarige] is geboren [in] 2024.

De ouders hebben samen het gezag over [minderjarige]. Sinds juni 2026 verblijft [minderjarige] met de moeder bij een gezinshuis van Ambiq.

Op 12 februari 2025 heeft de rechtbank Overijssel de volgende zorgregeling vastgesteld:

Op 19 september 2025 heeft de kinderrechter [minderjarige] onder toezicht gesteld van de GI tot 6 maart 2026.

De vader heeft de rechtbank gevraagd om de moeder te veroordelen tot nakoming van de zorgregeling, met oplegging van een dwangsom van € 500 voor iedere keer dat zij de uitspraak niet nakomt, tot een maximum van € 50.000. Daarnaast heeft de vader de rechtbank gevraagd om de moeder in de proceskosten te veroordelen.

De rechtbank heeft op 7 juli 2025 de moeder veroordeeld tot nakoming van de zorgregeling, die is vastgesteld in de beschikking van 12 februari 2025. Verder heeft de rechtbank aan de moeder een dwangsom opgelegd van € 250 voor iedere dag dat zij niet aan deze veroordeling tot nakoming voldoet, tot een maximum van € 10.000. Daarnaast heeft de rechtbank bepaald dat de ouders ieder de eigen proceskosten moeten betalen.

De rechtbank heeft bepaald dat de beslissing mag worden uitgevoerd, ook al is hoger beroep ingesteld (dat heet: uitvoerbaar bij voorraad).

De moeder is het niet eens met de beslissing van de rechtbank. Zij komt daarvan in hoger beroep. Zij wil dat het hof de beslissing van de rechtbank ongedaan maakt en de vorderingen van de vader alsnog afwijst. Daarnaast heeft zij het hof gevraagd een beslissing te nemen over de proceskosten (kosten rechtens).

De vader wil dat het hof de beslissing van de rechtbank in stand laat.

Het hof heeft de volgende stukken ontvangen:

De mondelinge behandeling bij het hof was op 27 januari 2026. Daarbij waren aanwezig:

Op 24 maart 2026 heeft het hof een tussenbeschikking gegeven en bepaald dat de zaak wordt voorgezet volgens de regels die gelden voor de dagvaardingsprocedure.

De voortzetting van de mondelinge behandeling was op 20 augustus 2026. Aanwezig waren:

De rechter kan op vordering van een van de partijen de andere partij veroordelen tot betaling van een dwangsom, wanneer niet aan de hoofdveroordeling, zoals in dit geval nakoming van een zorgregeling, wordt voldaan.[_543f5bb8-533e-406e-b0a3-14ac9b6d72cc]

De moeder voert aan dat zij wil meewerken aan het contact tussen [minderjarige] en de vader. De moeder ervaart problemen in de samenwerking met de GI en Ambiq. De moeder wil toewerken naar drie contactmomenten in de week tussen [minderjarige] en de vader, maar op dit moment veroorzaakt dit te veel stress bij [minderjarige]. De moeder voert aan dat zij de uitvoering van de zorgregeling niet frustreert, omdat er nu twee keer in de week contact is tussen [minderjarige] en de vader. De oplegging van een dwangsom is daarom niet gerechtvaardigd.

Volgens de vader zegt de moeder wel dat ze het contact tussen [minderjarige] en de vader belangrijk vindt, maar in de praktijk handelt ze daar niet naar. Als er contactmomenten zijn gepland, zegt de moeder die vaak af. Sinds de ondertoezichtstelling en het verblijf van de moeder bij Ambiq worden de contactmomenten wel beter nagekomen, maar vinden die nog steeds niet drie keer per week plaats. De moeder heeft een schriftelijke aanwijzing van de GI gekregen, maar blijft redenen zoeken om de contactmomenten af te zeggen. Duidelijk is dat de moeder de zorgregeling niet vrijwillig nakomt, waardoor de dwangsom als prikkel nodig is. Als de moeder de regeling nakomt, hoeft zij niet bang te zijn dat de dwangsommen worden geïnd.

Het hof zal, net als de rechtbank, de moeder veroordelen tot nakoming van de zorgregeling, zoals vastgelegd in de beschikking van 12 februari 2025 en daarbij bepalen dat de moeder een dwangsom moet betalen van € 250 voor iedere dag dat zij niet aan deze veroordeling tot nakoming voldoet, tot een maximum van € 10.000. Het hof legt hierna uit hoe het tot deze beslissing is gekomen.

De rechtbank heeft op 12 februari 2025 op verzoek van de moeder een zorgregeling tussen de ouders vastgesteld. In die regeling is bepaald dat de vader drie keer per week anderhalf uur contact heeft met [minderjarige], waarbij de eerste zes contactmomenten onder begeleiding plaatsvinden. Wanneer de rechtbank een zorgregeling vaststelt, moet die regeling worden nagekomen.

Sinds de vaststelling van de zorgregeling, ruim anderhalf jaar geleden, is de zorgregeling nog geen enkele keer op de door de rechtbank vastgestelde wijze uitgevoerd. Sinds de betrokkenheid van de GI worden de contactmomenten opgebouwd. Volgens de moeder kon [minderjarige] de contactmomenten niet aan, raakte zij overstuur en was het nodig dat [minderjarige] eerst een half uur contact met haar vader zou hebben. Namens de GI is toegelicht dat de moeder inmiddels verblijft bij een ouder-kind voorziening van Ambiq waar 24 uur per dag begeleiding aanwezig is. De moeder heeft moeite met het reguleren van haar emoties. Zo kan zij boos worden en ontregeld raken, waardoor zij niet in staat is om te zorgen voor [minderjarige]. Die ontregeling kan soms wel 24 uur aanhouden. Dit heeft invloed op [minderjarige]. Zij heeft een ouder nodig die voor haar beschikbaar is en haar toestemming geeft om contact te hebben met de andere ouder. De moeder frustreert echter het contact tussen [minderjarige] en de vader. Zo zegt zij regelmatig contactmomenten af of probeert zij die in te korten. Daarnaast hebben begeleiders van Ambiq gezien dat de moeder [minderjarige] ziek had gemeld, waardoor het contactmoment met de vader niet kon plaatsvinden, terwijl vervolgens de moeder met [minderjarige] wel naar andere afspraken ging. Omdat de moeder regelmatig contactmomenten afzegt, heeft de GI haar een schriftelijke aanwijzing gegeven. De moeder is het daar niet mee eens en is een procedure gestart om die schriftelijke aanwijzing vervallen te laten verklaren. De moeder voert aan dat medische afspraken de oorzaak zijn voor het afzeggen van de contactmomenten. Zij onderbouwt die stelling niet en heeft geen gegevens overgelegd van medische afspraken. Daar staat tegenover dat de vader betwist dat er medische redenen zijn waardoor de contactmomenten niet plaats zouden kunnen vinden. De GI heeft bevestigd dat de moeder vier keer een contactmoment heeft afgezegd sinds haar verblijf bij Ambiq.

Het is in het belang van [minderjarige] dat de zorgregeling wordt uitgevoerd. Ze is nog jong en het is belangrijk dat zij een band met de vader kan ontwikkelen. De GI heeft toegelicht dat [minderjarige] iedere keer blij is om de vader te zien. Als de contactmomenten een aantal keren zijn afgezegd, is te zien dat [minderjarige] weer moet wennen aan het contact. Om een band te kunnen ontwikkelen, is het daarom nodig dat [minderjarige] de vader structureel ziet. Volgens de GI is het mogelijk om de zorgregeling zoals vastgesteld uit te voeren en is dit ook in het belang van [minderjarige]. Bij de vader zijn geen belemmeringen, zodat [minderjarige] en de vader drie keer in de week contact kunnen hebben.

Gelet op het voorgaande is het hof van oordeel dat er geen gronden aanwezig zijn voor het niet nakomen van de zorgregeling. Hoewel de moeder verklaart dat zij wil toewerken naar drie contactmomenten in de week, had dit anderhalf jaar geleden al moeten plaatsvinden. De moeder blijft redenen zoeken om de zorgregeling niet na te komen en heeft daarom een prikkel nodig om de zorgregeling na te komen. Het hof is van oordeel dat de dwangsom in stand moet blijven en bekrachtigt de beschikking van de rechtbank.

De rechtbank heeft bepaald dat de moeder en de vader de eigen proceskosten dragen (compensatie van de proceskosten). In hoger beroep zijn geen grieven gericht tegen die beslissing. Het hof zal daarom ook in hoger beroep de proceskosten compenseren en de beschikking van de rechtbank op dit onderdeel bekrachtigen.