Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden, 31 maart 2026

Het verloop van de procedure blijkt uit:

Het huwelijk van de ouders is op 17 oktober 2022 ontbonden door inschrijving van de echtscheidingsbeschikking in de registers van de burgerlijke stand. De ouders hebben drie kinderen:

Sinds het eindigen van de relatie van de ouders wonen de kinderen bij de moeder. In het bij de echtscheiding opgestelde ouderschapsplan is, voor zover hier van belang, een zorgregeling afgesproken waarbij de kinderen drie van de vier weekenden per maand bij de vader zijn. Ook is afgesproken dat de vader een bedrag van € 50,- per maand aan kinderalimentatie betaalt aan de moeder.

In september 2023 zijn via een mediator nieuwe afspraken gemaakt. Afgesproken is dat de kinderen voortaan om het weekend bij de vader zijn en er is een nieuw alimentatiebedrag afgesproken van € 279,- per maand.

De rechtbank heeft in de thans bestreden beschikking van 24 maart 2025, voor zover hier van belang, de overeengekomen zorgregeling gewijzigd en beslist dat de vader vanaf 1 oktober 2023 een bedrag van € 279,- per maand en vanaf 1 februari 2025 een bedrag van € 683,- per maand moet betalen aan de moeder, als bijdrage in de kosten van verzorging en opvoeding van de kinderen.

De vader is met drie grieven in hoger beroep gekomen van de bestreden beschikking. De eerste grief ziet op de zorgregeling. De tweede en derde grief zien op de aan de moeder te betalen kinderalimentatie en op de draagkracht van de vader. Hij verzoekt het hof de beschikking van de rechtbank te vernietigen, een andere zorgregeling vast te stellen en de kinderalimentatie op nihil te stellen, dan wel een kinderalimentatie vast te stellen rekening houdend met zijn juiste inkomen en met zijn werkelijke woonlasten. Ter zitting heeft de vader zijn verzoeken gewijzigd op de wijze zoals hierna is opgenomen.

De moeder voert verweer en verzoekt het hof om de vader niet-ontvankelijk te verklaren in zijn hoger beroep, dan wel zijn verzoeken af te wijzen. Zij verzoekt de vader te veroordelen in de proceskosten.

De vader heeft ter zitting zijn verzoek met betrekking tot de zorgregeling ingetrokken, zodat het hof daar niet meer over hoeft te beslissen.

De vader heeft ter zitting zijn verzoek aangepast in die zin dat hij het hof verzoekt de kinderalimentatie vast te stellen op het destijds bij de mediator overeengekomen bedrag (€ 279,- in 2023), met inachtneming van de wettelijke indexering.

Er is geen grief opgeworpen tegen het oordeel van de rechtbank dat sprake is van een wijziging van omstandigheden, zodat ook het hof daarvan zal uitgaan.

Niet in geschil is dat de vader vanaf 1 oktober 2023 € 279,- per maand kinderalimentatie aan de moeder dient te betalen en dat de vader dit ook heeft betaald.

Tegen de door de rechtbank bepaalde datum van 1 februari 2025 voor een vanaf dan te wijzigen kinderalimentatie is geen grief gericht, zodat het hof, net als de rechtbank, bij de beoordeling zal uitgaan deze datum.

Het hof neemt de systematiek van berekening van de kinderalimentatie op basis van de aanbevelingen van het rapport van de Expertgroep Alimentatie tot uitgangspunt. Het hof zal de berekeningen aan deze beschikking hechten.

Partijen zijn verdeeld over de behoefte van de kinderen. De vader is van mening dat de grondslag voor het vaststellen van de behoefte moet liggen in het laatste gezamenlijke gezinsinkomen in 2022, van € 2.680,- per maand. Hieruit volgt een behoefte van € 612,- per maand, in 2025 geïndexeerd naar € 716,-. De moeder voert aan dat het actuele inkomen van de vader gebruikt moet worden voor een herberekening van de behoefte van de kinderen, omdat dit het netto gezinsinkomen ten tijde van de relatie overstijgt.

Het hof zal, net als de rechtbank, bij de bepaling van de behoefte van de kinderen uitgaan van het hogere inkomen van de vader in 2024. Het hof volgt hierin de aanbevelingen in het rapport van de Expertgroep Alimentatie. Indien het gezinsverband zou hebben voortgeduurd, zou die verhoging namelijk ook een positieve invloed hebben gehad op het bedrag dat voor de kinderen zou zijn uitgegeven.

Ter vaststelling van het netto besteedbare inkomen (NBI) van de vader zal het hof uitgaan van het in 2024 door hem verdiende salaris bij de NS. Hiervoor gebruikt het hof de salarisspecificatie van de NS van oktober 2024. Dit is de laatste representatieve specificatie, omdat de vader daarna uit dienst is gegaan. Het hof gaat uit van een inkomen van € 3.288,80 bruto per maand. Verder wordt rekening gehouden met 8% vakantiegeld, een decemberuitkering, onregelmatigheidsvergoedingen, derving SAV, bonus 40 uur werken en premies (WN-premie PAWW, WN-premie WGA, werknemerspremie pensioen, werknemerspremie ANW-hiaat en WGA hiaat extra verzekering).

Op grond van de als bijlage 1 aangehechte berekening becijfert het hof het NBI van de vader op € 3.612,- in 2024. Het hof heeft bij de berekening daarvan geen rekening gehouden met een zelfstandigenaftrek omdat de vader dat in zijn berekening evenmin heeft gedaan en niet is gebleken dat hij daarvoor in aanmerking komt. Dit bedrag is zodanig hoger dan het eerdere gezamenlijke gezinsinkomen van € 2.680,- per maand dat het hof het gerechtvaardigd acht de behoefte van de kinderen opnieuw vast te stellen. Daarvoor maakt het hof gebruik van de tabellen die het Nederlands Instituut voor Budgetvoorlichting (Nibud) heeft ontwikkeld. Uit de tabellen volgt dat ouders van drie kinderen in 2024 bij een besteedbaar inkomen van € 3.612,- een eigen aandeel in de kosten van hun kinderen hadden van € 880,- per maand. Geïndexeerd naar 2025 is dat € 937,-.

De ouders dienen samen, naar rato van hun draagkracht te voorzien in de behoefte van de kinderen. Gelet op de hiervoor onder 5.5 genoemde ingangsdatum van de wijziging zal het hof de draagkracht beoordelen vanaf 1 februari 2025.

De vader stelt dat voor de moeder uit moet worden gegaan van een (niet nader uitgewerkte) verdiencapaciteit en dat hij vermoedt dat zij zwart werkt. Door de vader wordt deze stelling onvoldoende onderbouwd. Het in het geding brengen van een reeks foto’s die suggereren dat de moeder regelmatig op vakantie is, is daartoe onvoldoende. Het hof gaat daarom aan dit verweer voorbij. Uit de door de moeder aangeleverde stukken blijkt dat zij een WIA-uitkering met toeslagen ontvangt. In 2025 betrof dit, uitgaande van een betaalspecificatie van het UWV van november 2025 € 1.474,44 bruto per maand. Inclusief vakantietoeslag, kindgebonden budget en alleenstaande ouderkop is dit een NBI voor de moeder van € 2.188,-. De draagkracht van de moeder is bij dit NBI € 155,- per maand, zoals volgt uit de als bijlage 2 aangehechte berekening.

Het hof ziet, anders dan de vader wenst, geen aanleiding om af te wijken van het berekende woonbudget van € 1.099,-. In het Rapport alimentatienormen 2025 van de Expertgroep Alimentatie blijkt uit paragraaf 4.2.2.4 dat er rekening gehouden kan worden met duurzaam aanmerkelijk hogere woonlasten bij een onderhoudsplichtige, als die lasten niet vermijdbaar zijn en niet aan de onderhoudsplichtige kunnen worden verweten. In paragraaf 4.6.2 van het rapport wordt dit nader toegelicht, en blijkt dat een last die ergens anders binnen het budget kan worden opgevangen, vermijdbaar wordt geacht. Het verschil tussen het forfaitaire woonbudget en de daadwerkelijk verschuldigde huur, in 2024 € 1.358,56, kan door de vader opgevangen worden met zijn draagkrachtvrije ruimte. Het hof merkt op dat ook wanneer dit niet het geval zou zijn en het verschil in woonlasten als niet-vermijdbaar en niet-verwijtbaar zou gelden, door de vader niet is aangevoerd waarom deze last voorrang zou moeten hebben op de kosten van de verzorging en opvoeding van de kinderen.

De kosten van de verdeling van de zorg worden in aanmerking genomen als een percentage van de behoefte, de zorgkorting. Het percentage van de zorgkorting is afhankelijk van de frequentie van de zorg. De rechtbank heeft bepaald dat er op grond van de zorgregeling die tussen partijen geldt een zorgkorting van 25% toegepast moet worden. Hiertegen is geen grief opgeworpen, zodat ook het hof zal uitgaan van een zorgkorting van 25%. Met verwijzing naar de als bijlage 4 aangehechte berekening betekent dit dat de vader vanaf 1 februari 2025 een bedrag van € 561,- per maand aan de moeder moet betalen, ofwel € 187,- per kind per maand.

Met toepassing van de wettelijke indexering bedraagt genoemde bijdrage met ingang van 1 januari 2026 € 585,- per maand, ofwel € 195,- per kind per maand.

Het hof is van oordeel dat er veel aan te merken valt op de manier waarop de vader procedeert. Hij heeft meerdere mogelijkheden gehad zijn stellingen te onderbouwen met de benodigde stukken, maar heeft dit steeds nagelaten. Het dossier is hierdoor nog altijd verre van compleet. Deze wijze van procederen kan de vader worden aangerekend. Omdat de beslissing van hof iets afwijkt van die van de rechtbank kan echter niet worden gesteld dat er in zodanige mate nodeloos is geprocedeerd dat er aanleiding is af te wijken van de gebruikelijke compensatie van proceskosten in familierechtelijke procedures. Het hof zal daarom de proceskosten compenseren, in die zin dat elke partij de eigen kosten draagt.

vernietigt de beschikking van de rechtbank Midden-Nederland, locatie Lelystad, van 24 maart 2025, voor zover aan het oordeel van het hof onderworpen, en in zoverre opnieuw beschikkende:

wijzigt de beschikking van de rechtbank Limburg, locatie Roermond, van 29 september 2022 en het daarbij aangehechte ouderschapsplan ten aanzien van de kinderalimentatie als volgt:

bepaalt dat de vader aan de moeder als bijdrage in de kosten van verzorging en opvoeding van [de minderjarige1], geboren [in] 2017, [de minderjarige2], geboren [in] 2019 en [de minderjarige3], geboren [in] 2021, dient te betalen:

verklaart deze beschikking tot zover uitvoerbaar bij voorraad;

compenseert de kosten van het geding in die zin, dat elke partij de eigen kosten draagt;

wijst het meer of anders verzochte af.