Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden, 7 januari 2025

Het verloop van de procedure blijkt uit:

De mondelinge behandeling heeft op 3 december 2024 plaatsgevonden. Daarbij waren aanwezig:

[de minderjarige] woont bij de moeder.

De kinderrechter van de rechtbank Gelderland heeft bij beschikking van 18 april 2024 [de minderjarige] onder toezicht gesteld voor de duur van een jaar.

Bij de beschikking van 21 oktober 2024 heeft de kinderrechter van de rechtbank Gelderland het verzoek van de GI ten aanzien van een machtiging tot uithuisplaatsing toegewezen en de machtiging tot uithuisplaatsing van [de minderjarige] in een accommodatie van een jeugdhulpaanbieder verleend met ingang van 21 oktober 2024 tot 18 april 2025.

De moeder is het niet eens met de beslissing over de machtiging tot uithuisplaatsing en is in hoger beroep gekomen van die beschikking. Zij beoogt met haar hoger beroep het geschil bij het hof in volle omvang aan de orde te stellen. De moeder verzoekt het hof de beschikking van 21 oktober 2024 te vernietigen en, naar het hof begrijpt, het verzoek van de GI alsnog af te wijzen dan wel de duur van de machtiging tot uithuisplaatsing te verkorten tot maximaal drie maanden.

De kinderrechter kan een gecertificeerde instelling machtigen een kind uit huis te plaatsen als dit voor de verzorging en opvoeding van een kind noodzakelijk is (artikel 1:265b van het Burgerlijk Wetboek, hierna: BW). De kinderrechter kan de machtiging voor de uithuisplaatsing verlengen (artikel 1:265c lid 2 BW), maar alleen als de uithuisplaatsing nog steeds noodzakelijk is voor de verzorging en opvoeding van het kind.

Het hof is van oordeel dat de kinderrechter de machtiging tot uithuisplaatsing van [de minderjarige] terecht heeft verleend en dat de voortzetting van de uithuisplaatsing tot 18 april 2025 noodzakelijk is. Daarom zal het hof de bestreden beschikking bekrachtigen. Hierna legt het hof uit waarop deze beslissing is gebaseerd.

Uit de stukken blijkt dat in de periode voorafgaand aan de uithuisplaatsing aan de zijde van de moeder sprake was van een gebrek aan vertrouwen in en aan samenwerking met de GI. Daardoor was het voor de GI niet mogelijk om met [de minderjarige] in contact te komen, had [de minderjarige] langere tijd geen contact met zijn vader en ging [de minderjarige] bijna een jaar lang niet naar school. De moeder is meerdere malen in de gelegenheid gesteld om hier verandering in te brengen, maar dat heeft niet tot een verandering in de situatie geleid. Ook de schriftelijke aanwijzing van de GI en de bekrachtiging daarvan door de kinderrechter hebben er niet toe geleid dat er inhoudelijk contact met de moeder tot stand kwam of dat de GI een gesprek met [de minderjarige] kon voeren.

Tijdens de mondelinge behandeling is gebleken dat daarin weinig veranderd is. Het contact tussen de moeder en de GI is wat verbeterd maar er is nog steeds onvoldoende zicht op [de minderjarige] en op wat hij nodig heeft. Daarnaast werkt de moeder nog regelmatig niet of onvoldoende mee, bijvoorbeeld waar het de schoolinschrijving van [de minderjarige] betreft. Op vragen van het hof antwoordde de moeder dat zij geen hulpverlening nodig heeft, maar die wel zal accepteren als de GI het noodzakelijk vindt. Het hof constateert dat het probleembesef bij de moeder lijkt te ontbreken en dat zij als gevolg daarvan ook geen hulpvraag heeft. Dit maakt het risico groot dat de situatie zoals deze was voorafgaand aan de uithuisplaatsing zich zal herhalen zodra [de minderjarige] naar moeder thuis gaat.

Het is positief dat [de minderjarige] sinds de uithuisplaatsing naar school gaat en contact met zijn vader heeft maar voor het hof staat vast dat dit zonder de uithuisplaatsing niet was gelukt. Het is daarom voor [de minderjarige] van belang dat de uithuisplaatsing wordt gecontinueerd, zodat er zicht komt op [de minderjarige] en wat hij, de moeder en het systeem rondom [de minderjarige] nodig hebben.