Uitspraak · Strafrecht

Gerechtshof Amsterdam, 17 november 2026 – Veroordeling ontucht

ECLI:NL:GHAMS:2026:3189Zaaknummer 23-002634-23

Instantie
Gerechtshof Amsterdam
Datum uitspraak
17 november 2026
Publicatiedatum
19 november 2026
Zaaknummer
23-002634-23
Rechtsgebied
Strafrecht
Procedure
Hoger beroep
Hoofdwetsartikel
Artikel 342 Sv
Zittingsplaats
Amsterdam
Soort
Uitspraak

Inhoudsindicatie

Veroordeling ontucht. Verklaring aangeefster wel betrouwbaar, voldoende steunbewijs. Voorwaardelijk verzoek. Toewijzing vordering benadeelde partij voor missen schooljaar. Schending redelijke termijn.

Het hof:

Vernietigt het vonnis waarvan beroep en doet opnieuw recht:

Verklaart zoals hiervoor overwogen bewezen dat de verdachte het ten laste gelegde heeft begaan.

Verklaart niet bewezen hetgeen de verdachte meer of anders is ten laste gelegd dan hierboven is bewezenverklaard en spreekt de verdachte daarvan vrij.

Verklaart het bewezenverklaarde strafbaar, kwalificeert dit als hiervoor vermeld en verklaart de verdachte strafbaar.

Veroordeelt de verdachte tot een gevangenisstraf voor de duur van 28 (achtentwintig) maanden.

Bepaalt dat een gedeelte van de gevangenisstraf, groot 6 (zes) maanden, niet ten uitvoer zal worden gelegd, tenzij de rechter later anders mocht gelasten omdat de verdachte zich voor het einde van een proeftijd van 2 (twee) jaren aan een strafbaar feit heeft schuldig gemaakt dan wel gedurende de proeftijd de hierna te noemen bijzondere voorwaarde niet heeft nageleefd

Stelt als bijzondere voorwaarde dat de veroordeelde zich gedurende de proeftijd niet mag bevinden binnen een straal van 500 meter van de woonwagenlocatie gelegen aan het Ma Braunpad 1 in Amsterdam.

Beveelt dat de tijd die door de verdachte vóór de tenuitvoerlegging van deze uitspraak in enige in artikel 27, eerste lid, van het Wetboek van Strafrecht bedoelde vorm van voorarrest is doorgebracht, bij de uitvoering van de opgelegde gevangenisstraf in mindering zal worden gebracht, voor zover die tijd niet reeds op een andere straf in mindering is gebracht.

Gelast de teruggave aan de verdachte van het in beslag genomen, nog niet teruggegeven voorwerp, te weten: een telefoon van het merk Samsung, type Galaxy A3 [type] (goednummer 6031704).

Vordering van de benadeelde partij [slachtoffer]

Wijst toe de vordering tot schadevergoeding van de benadeelde partij [slachtoffer] ter zake van het bewezenverklaarde tot het bedrag van € 24.900,00 (vierentwintigduizend negenhonderd euro) bestaande uit € 14.900,00 (veertienduizend negenhonderd euro) materiële schade en € 10.000,00 (tienduizend euro) immateriële schade, vermeerderd met de wettelijke rente vanaf de hierna te noemen aanvangsdatum tot aan de dag der voldoening.

Veroordeelt de verdachte in de door de benadeelde partij gemaakte en ten behoeve van de tenuitvoerlegging nog te maken kosten, tot aan de datum van deze uitspraak begroot op nihil.

Legt aan de verdachte de verplichting op om aan de Staat, ten behoeve van het slachtoffer, genaamd [slachtoffer] , ter zake van het bewezenverklaarde een bedrag te betalen van € 24.900,00 (vierentwintigduizend negenhonderd euro) bestaande uit € 14.900,00 (veertienduizend negenhonderd euro) materiële schade en € 10.000,00 (tienduizend euro) immateriële schade, vermeerderd met de wettelijke rente vanaf de hierna te noemen aanvangsdatum tot aan de dag der voldoening.

Bepaalt de duur van de gijzeling op ten hoogste 141 (honderdeenenveertig) dagen. Toepassing van die gijzeling heft de verplichting tot schadevergoeding aan de Staat ten behoeve van het slachtoffer niet op.

Bepaalt dat indien en voor zover de verdachte aan een van beide betalingsverplichtingen heeft voldaan, de andere vervalt.

Bepaalt de aanvangsdatum van de wettelijke rente voor de materiële en de immateriële schade op 25 september 2020.

Heft op het reeds geschorste bevel tot voorlopige hechtenis van de verdachte.

Dit arrest is gewezen door de meervoudige strafkamer van het gerechtshof Amsterdam, waarin zitting hadden mr. B.A.A. Postma, mr. M.T.C. de Vries en mr. V.J.M. Goldschmeding, in tegenwoordigheid van mr. S. Pesch, griffier, en is uitgesproken op de openbare terechtzitting van dit gerechtshof van 17 november 2026.

Volledige tekst

Inhoud van de uitspraak
  1. Onderzoek van de zaak
  2. Tenlastelegging
  3. Vonnis waarvan beroep
  4. Bewijsoverweging
  5. Bewezenverklaring
  6. Strafbaarheid van het bewezenverklaarde
  7. Strafbaarheid van de verdachte
  8. Vordering van de benadeelde partij [slachtoffer]
  9. Beslag
  10. Toepasselijke wettelijke voorschriften
  11. BESLISSING

afdeling strafrecht

parketnummer: 23-002634-23

datum uitspraak: 17 november 2026

TEGENSPRAAK

Verkort arrest van het gerechtshof Amsterdam gewezen op het hoger beroep, ingesteld tegen het vonnis van de rechtbank Amsterdam van 15 september 2023 in de strafzaak onder parketnummer 13-040108-21 tegen

[verdachte] ,

geboren te Amsterdam op [geboortedag] 1980,

adres: [adres] .

Onderzoek van de zaak

Dit arrest is gewezen naar aanleiding van het onderzoek ter terechtzitting in hoger beroep van 23 oktober 2026 en 17 november 2026 en naar aanleiding van het onderzoek ter terechtzitting in eerste aanleg.

De verdachte heeft hoger beroep ingesteld tegen voormeld vonnis.

Het hof heeft kennisgenomen van de vordering van de advocaat-generaal en van hetgeen de verdachte, zijn raadsman en de advocaat van de benadeelde partij naar voren hebben gebracht.

Tenlastelegging

Aan de verdachte is ten laste gelegd dat:

hij op een of meer tijdstip(pen) gelegen in of omstreeks de periode van 25 juni 2020 tot en met 24 december 2020 te Amsterdam, (telkens) met [slachtoffer] , geboren op [geboortedatum] , die de leeftijd van twaalf jaren maar nog niet die van zestien jaren had bereikt, buiten echt, een of meer ontuchtige handelingen heeft gepleegd, die (telkens) bestonden uit of mede bestonden uit het seksueel binnendringen van het lichaam van die [slachtoffer] , immers heeft hij, verdachte, eeenmaal of meermalen:

- zijn penis in de vagina van die [slachtoffer] geduwd/gebracht en/of

- zijn penis in de anus van die [slachtoffer] geduwd/gebracht en/of

- zijn vinger in de vagina van die [slachtoffer] geduwd/gebracht en/of

- zijn penis in demond van die [slachtoffer] geduwd/gebracht en/of

- de clitoris en/of schaamlippen en/of de vagina van die [slachtoffer] gekust en/of gelikt en/of daaraan gezogen en/of

- zich door die [slachtoffer] laten aftrekken;

Voor zover in de tenlastelegging taal- en/of schrijffouten voorkomen, zal het hof deze verbeterd lezen. De verdachte wordt daardoor niet in de verdediging geschaad.

Vonnis waarvan beroep

Hoewel het hof de beslissingen van de rechtbank grotendeels volgt, zal het hof het vonnis waarvan beroep vernietigen, omdat het andere bewijsmiddelen aan de bewezenverklaring ten grondslag legt en het samenstel van de aan te brengen wijzigingen bij gedeeltelijke bevestiging tot een onvoldoende overzichtelijk arrest zou leiden.

Bewijsoverweging

Standpunt van de advocaat-generaal

De advocaat-generaal heeft gerekwireerd tot een bewezenverklaring van alle tenlastegelegde handelingen. Zij heeft zich op het standpunt gesteld dat de verklaringen van [slachtoffer] (hierna: [slachtoffer] ) voldoende betrouwbaar zijn en steun vinden in de Telegramberichten tussen [slachtoffer] en de verdachte en het WhatsAppgesprek tussen de verdachte en [naam 1] , de moeder van [slachtoffer] .

Het standpunt van de verdediging

De raadsman heeft integrale vrijspraak bepleit. Hij heeft aangevoerd dat de verklaringen van [slachtoffer] onvoldoende betrouwbaar zijn, mede gelet op haar kwetsbaarheid, haar gevoelens voor de verdachte, eerdere beschuldigingen tegenover anderen en de verslechterde verhoudingen tussen de betrokken gezinnen. Volgens de verdediging moeten de beschuldigingen worden bezien tegen de achtergrond van dit familieconflict en de betrokkenheid van [naam 1] bij het verzamelen van belastend materiaal.

Daarnaast heeft de raadsman de authenticiteit en betrouwbaarheid van de Telegramberichten en het auteurschap van de verdachte betwist. Het WhatsAppgesprek met [naam 1] biedt volgens de verdediging evenmin steun voor seksuele handelingen: de excuses van de verdachte hebben uitsluitend betrekking op een incident waarbij hij [slachtoffer] heeft geslagen. Ook heeft de verdediging gewezen op het ontbreken van getuigen die iets van de seksuele handelingen hebben waargenomen, terwijl de betrokkenen in woonwagens dicht bij elkaar woonden.

Voor het geval het hof de Telegramberichten voor het bewijs gebruikt, heeft de raadsman verzocht om onderzoek naar (de authenticiteit van) die berichten door een forensisch linguïst dan wel, subsidiair, een digitaal-forensisch deskundige.

Feiten en omstandigheden

Het hof stelt de volgende feiten en omstandigheden vast. [slachtoffer] woonde met haar moeder [naam 1] en haar drie zussen op een woonwagenkamp in [plaats] . De verdachte was haar buurman. Hij woonde met zijn partner [naam 2] en hun twee zoons in een woonwagen naast [naam 1] en haar dochters. Tussen de gezinnen bestond aanvankelijk een goede verstandhouding. Zij kwamen regelmatig bij elkaar over de vloer en ondernamen gezamenlijk activiteiten. Dit blijkt ook uit de gezamenlijke WhatsAppgroep waarin de leden van beide gezinnen contact met elkaar onderhielden en allerlei afspraken samen maakten. [slachtoffer] en haar jongere zus [naam 3] brachten veel tijd door bij de verdachte en [naam 2] . De verdachte was voor [slachtoffer] een vertrouwenspersoon, bij wie zij terechtkon met persoonlijke problemen.

Uit de WhatsAppgesprekken tussen [naam 1] en de verdachte blijkt dat [slachtoffer] in de zomer en het najaar van 2020 regelmatig tot diep in de nacht in de wagen bij de verdachte verbleef. [slachtoffer] werd begin van die zomer 15 jaar en haar zusje [naam 3] was toen nog 13 jaar. [naam 1] gaf via WhatsApp herhaaldelijk aan de verdachte door hoe laat [slachtoffer] thuis moest zijn en vroeg hem haar naar huis te sturen.

Zo schreef [naam 1] op 6 juli 2020 dat [slachtoffer] om twee uur thuis moest zijn. De verdachte antwoordde dat zij nog een halfuur hadden en dat [slachtoffer] op tijd naar huis zou gaan. Op 13 juli 2020 vroeg [naam 1] hem [slachtoffer] uiterlijk om één uur naar huis te sturen. Op 16 juli 2020 verzocht zij hem om 02.30 uur opnieuw [slachtoffer] naar huis te sturen, waarop de verdachte antwoordde dat zij op dat moment vertrok. Vergelijkbare berichten zijn gewisseld in augustus en september 2020. In de nacht van 31 augustus op 1 september 2020 schreef de verdachte dat [slachtoffer] bij hen in slaap was gevallen en dat hij haar niet wakker kreeg.

Ook uit de berichten tussen [naam 3] en de verdachte blijkt dat [slachtoffer] tot laat bij hem verbleef. Op 23 juni 2020 appt de verdachte naar [naam 3] rond 3.30 uur ’s nachts “Ik stuur je zus er ook zo uit”. In een gesprek van 30 juni 2020 berichtte [naam 3] om 04:17 uur dat [slachtoffer] van haar moeder naar huis moest. Op 30 juni 2020 overdag appt [naam 3] dat straks de hel los breekt en dat [slachtoffer] niet meer zo laat mag komen. Op 7 juli 2020 stuurde [naam 3] ’s nachts aan de verdachte dat ze er weer is uitgelopen, “naar jou toe”, het hof begrijpt dat dit weer ging over [slachtoffer] .

Uit een WhatsAppbericht van [slachtoffer] aan [naam 2] van 24 oktober 2020 blijkt dat [slachtoffer] graag bij hen wilde slapen en met de verdachte wilde wandelen of een rondje rijden om te praten. Zij schreef daarbij dat hij haar vaak goed advies gaf en dat zij elkaar in veel dingen begrepen.

In de nacht van 29 november 2020 vroeg [naam 1] de verdachte opnieuw [slachtoffer] naar huis te sturen. Vervolgens schreef zij dat zij niet wist welke negatieve invloed er was, dat [slachtoffer] buiten liep en dat de verdachte vast wist waarom. Uit een WhatsAppgesprek tussen [naam 2] en [naam 3] van diezelfde datum blijkt dat [naam 2] niet wilde dat [slachtoffer] alleen met de verdachte was. [naam 2] schreef dat [slachtoffer] dit wist, maar toch expres bleef proberen alleen met hem te zijn.

[slachtoffer] heeft op enig moment, ongeveer drie weken vóór 19 december 2020, aan een vriendin van haar moeder, [getuige] , verteld dat zij seksueel contact met de verdachte had gehad. Zij vroeg [getuige] dit niet aan haar moeder te vertellen. Vervolgens heeft zij het, op aandringen van [getuige] en in haar aanwezigheid, ook aan haar moeder verteld. [getuige] heeft tegenover de politie hierover verklaard: “Ik schrok enorm en ik moest ook huilen.” Tegenover de rechter-commissaris heeft [getuige] verklaard dat [slachtoffer] emotioneel was toen zij hierover vertelde en dat volgt ook uit de verklaring van [getuige] bij de politie: kennelijk moest niet alleen [slachtoffer] huilen toen zij het aan [getuige] vertelde, maar ook [getuige] .

Op 19 december 2020 heeft tussen [naam 1] en de verdachte een WhatsAppgesprek plaatsgevonden waarin [naam 1] overduidelijk boos en van slag was. [naam 1] schreef daarin onder meer: “Laat mijn kind met rust!” De verdachte antwoordde dat hij dat zou doen en bood zijn excuses aan.

Toen [naam 1] schreef: “ [verdachte] , MIJN KIND!”, antwoordde de verdachte: “Is mijn fout”. Hij vervolgde met: “ [naam 1] hoop dat je me ergens kun vergeven”, “Me leven is ook voorbij hier nu mijn fout geweest” en “Ik weet het neit ik wist nwit wat me bezielde”. Op het verwijt van [naam 1] dat hij [slachtoffer] zelfs de schuld had gegeven, reageerde hij met: “Was van beide kanten [naam 1] ” en “Ik ben net zo fout als [naam 2] dit weet krijgt ze ene hart aanval.” Later schreef hij: “Net on het goed te praten maar er zijn 2 kanten” (het hof begrijpt dat hier met ‘Net’ is bedoeld: niet). Tijdens hetzelfde gesprek sprak [naam 1] de verdachte ook aan op lichamelijk contact met haarzelf. Zo schreef zij: “Je lag hier met mij op de bank en ik moest je hand tegen houden anders zat je aan me!!!!!”

De verdachte reageert: “Dat was fout van me” en “Ja ik zat aan je was mij fout”.

Vervolgens kwam het gesprek weer op [slachtoffer] . De verdachte schreef: “Ik ben heel fout maar [slachtoffer] was ook bezig” en “Ik wou dat ik alles kon terug draaien.” Nadat [naam 1] achtereenvolgens had geschreven: “Dom?”, “Slecht!”, “15!” en “Net 15”, antwoordde hij: “Ik had nooit op haar in moeten gaan”, “ [naam 1] ik heb zo een spijt” en “Het liefst ga ik dood zo erg vind ik dit”. [naam 1] reageerde daarop met: “Jij op haar???? Je bent fucking 40!” De verdachte schreef daarna onder meer: “Dit is me domste fout” en “Vergeef me en spaar me aub.”

De verdachte heeft erkend dit WhatsAppgesprek te hebben gevoerd. Volgens hem hadden zijn excuses aan [naam 1] betrekking op een incident waarbij hij [slachtoffer] een klap zou hebben gegeven.

Het oordeel van het hof

De Telegramberichten en de voorwaardelijke onderzoeksverzoeken

In het dossier bevinden zich ook een aantal berichten die in december 2020 zouden zijn gevoerd tussen de verdachte en [slachtoffer] . In deze gesprekken werd gesproken over dat zij niet samen konden zijn, over het liefdesverdriet van de verdachte, over seks hebben en dat de verdachte zich gebruikt voelde. De verdediging heeft de authenticiteit en betrouwbaarheid van de overgelegde screenshots of foto’s van deze Telegramgesprekken betwist. Daarbij is onder meer aangevoerd dat [slachtoffer] de beschikking heeft gehad over een telefoon die eerder door de verdachte werd gebruikt en dat niet kan worden uitgesloten dat zij en/of anderen daardoor toegang hadden tot het betreffende Telegramaccount van de verdachte. Dit maakt dat de berichten uit het gesprek in december 2020 die vanaf het account van de verdachte zijn gestuurd, mogelijk door [slachtoffer] of een ander geschreven, gemanipuleerd of verwijderd zijn.

Het hof stelt vast dat geen toereikend technisch onderzoek heeft plaatsgevonden naar de herkomst, volledigheid en authenticiteit van de overgelegde gesprekken en het auteurschap van de afzonderlijke berichten. Gelet op de gemotiveerde betwisting door de verdediging en de omstandigheden waaronder de berichten zijn verzameld, acht het hof de betrouwbaarheid daarvan onvoldoende gewaarborgd om deze voor het bewijs te gebruiken. Het hof zal de Telegramberichten daarom buiten beschouwing laten. Daarmee is de voorwaarde waaronder de verdediging heeft verzocht om nader deskundigenonderzoek niet vervuld, zodat het hof niet toekomt aan de beoordeling van dat verzoek.

Juridisch kader

Op grond van artikel 342, tweede lid, van het Wetboek van Strafvordering (Sv) kan het bewijs dat de verdachte het ten laste gelegde feit heeft begaan niet uitsluitend worden aangenomen op de verklaring van één getuige. De door die getuige beschreven feiten en omstandigheden moeten voldoende steun vinden in ander bewijsmateriaal. Dit voorschrift betreft de tenlastelegging als geheel en niet ieder onderdeel daarvan afzonderlijk.

Zedenzaken kenmerken zich in het algemeen door het gegeven dat slechts twee personen – het vermeende slachtoffer en de vermeende dader - aanwezig waren bij de ten laste gelegde handelingen. In deze zaak is dat niet anders. Voor een bewezenverklaring zijn de verklaringen van het vermeende slachtoffer alleen onvoldoende. Er moet sprake zijn van steunbewijs, afkomstig uit een andere bron dan het vermeende slachtoffer zelf. Het steunbewijs hoeft niet rechtstreeks de ten laste gelegde seksuele handelingen te bevestigen. Wel moet tussen de verklaring en het overige bewijsmateriaal een voldoende concreet verband bestaan. Of daarvan sprake is, moet worden beoordeeld aan de hand van de omstandigheden van het geval. En in zedenzaken kan onder omstandigheden een geringe mate van steunbewijs in combinatie met betrouwbare verklaringen van het slachtoffer voldoende wettig bewijs opleveren.

Dat betekent dat het hof allereerst de betrouwbaarheid van de verklaringen van [slachtoffer] zal beoordelen en de vraag zal beantwoorden of die verklaringen voor het bewijs kunnen worden gebruikt. Indien dit het geval is, zal het hof moeten beoordelen of haar verklaringen steun vinden in andere bewijsmiddelen.

Een positief oordeel over de betrouwbaarheid kan het ontbreken van voldoende steunbewijs niet ondervangen.

De betrouwbaarheid van de verklaringen van [slachtoffer]

heeft bij de politie en de rechter-commissaris uitvoerig verklaard over het ontstaan en verloop van het contact met de verdachte en over de seksuele handelingen die volgens haar hebben plaatsgevonden. Haar verklaringen bevatten concrete beschrijvingen van de plaatsen, omstandigheden en wijze waarop de handelingen werden verricht.

Zo heeft zij beschreven hoe de verdachte tijdens het stoeien haar billen vastpakte en haar nek kuste en hoe vervolgens onder een tafel seksueel contact plaatsvond. Ook heeft zij afzonderlijk verklaard over orale, vaginale en anale seksuele handelingen die de verdachte bij haar heeft verricht en over haar eigen gevoelens en lichamelijke gewaarwordingen daarbij.

Het hof acht van betekenis dat [slachtoffer] zich niet uitsluitend in voor de verdachte belastende zin heeft uitgelaten. Zij heeft verteld dat zij verliefd op hem was, dat zij zijn aandacht prettig vond en dat zij sommige seksuele handelingen zelf wilde en fijn vond. Tegelijkertijd heeft zij beschreven dat zij andere handelingen niet wilde of pijnlijk vond, bijvoorbeeld dat de verdachte haar ook anaal heeft gepenetreerd met zijn penis, terwijl [slachtoffer] dat niet wilde. Ook had zij soms vaginale seks met de verdachte op momenten dat zij daar geen zin in had. Zij heeft ook onderscheid gemaakt tussen handelingen die wel en niet hebben plaatsgevonden. Zo heeft zij verklaard dat de verdachte wilde dat zij zijn testikels likte, maar dat zij dit niet heeft gedaan.

Haar verklaringen geven daarmee een concreet en niet uitsluitend eenzijdig beeld van haar ervaringen en gevoelens. Bij de rechter-commissaris heeft zij bovendien uitgelegd dat zij enerzijds verliefd was en de verdachte niet kwijt wilde, maar anderzijds wilde dat het contact stopte. Tijdens haar verklaring over de anale penetratie raakte zij emotioneel en werd het verhoor onderbroken.

De wijze waarop het verhaal aan het licht is gekomen, past bij deze door [slachtoffer] beschreven tegenstrijdige gevoelens. Zij nam [getuige] in vertrouwen en vroeg haar aanvankelijk juist haar moeder niet in te lichten. Ook tegenover de rechter-commissaris heeft zij verklaard dat zij haar verhaal aan iemand wilde vertellen en hoopte dat [getuige] het voor zich zou houden.

Gelet op het vorenstaande acht het hof de verklaringen van [slachtoffer] over de seksuele handelingen authentiek en gedetailleerd en gelet op wat hiervoor is overwogen betrouwbaar. Deze verklaringen vinden bovendien voldoende steun in ander bewijsmateriaal, zoals het hof hierna zal uiteenzetten. Daarbij merkt het hof op dat het niet is vereist dat iedere afzonderlijke seksuele handeling door een tweede, onafhankelijke bron wordt bevestigd.

Steunbewijs uit het overige bewijsmateriaal

De WhatsAppgesprekken uit de zomer en het najaar van 2020 bevestigen dat tussen [slachtoffer] en de verdachte veelvuldig en persoonlijk contact bestond, dat zij regelmatig tot diep in de nacht in zijn nabijheid verbleef en dat [naam 1] regelmatig aan de verdachte vroeg om [slachtoffer] naar huis te sturen als het te laat werd. [slachtoffer] ’s bericht aan [naam 2] van 24 oktober 2020 sluit aan bij haar verklaring dat zij bij de verdachte terecht kon met persoonlijke problemen en ook alleen met hem wilde afspreken. De berichten van [naam 2] aan [naam 3] bevestigen bovendien dat [slachtoffer] ook alleen met de verdachte wilde zijn, deze momenten bewust opzocht en dat [naam 2] daartegen op een gegeven moment zichtbaar bezwaar had.

Deze berichten bewijzen op zichzelf geen seksuele handelingen. Zij bevestigen echter wel concrete omstandigheden van het door [slachtoffer] beschreven contact, waaronder de frequentie, het één-op-één contact en het verblijf bij de verdachte op late tijdstippen. De verdachte heeft in hoger beroep nog aangegeven dat [naam 2] er eigenlijk altijd gezellig bij zou zijn geweest en dat de verdachte ook dan altijd in de ‘ik’-vorm spreekt en schrijft. Die lezing stelt het hof als ongeloofwaardig ter zijde. In logische lijn met de verschillende berichten en verklaringen ligt nu juist dat [slachtoffer] regelmatig tot diep in de nacht alleen bij de verdachte was, dus los van de keren dat er anderen nog wakker bij waren.

Daarnaast zijn op een door [slachtoffer] gebruikte telefoon 118 afbeeldingen aangetroffen waarop de verdachte staat afgebeeld, al dan niet met [slachtoffer] zelf. Dat past bij haar verklaring over haar verliefde gevoelens voor hem. Op die telefoon zijn ook meerdere zwarte afbeeldingen met een digitaal cijfer aangetroffen. Dit sluit aan bij haar specifieke verklaring dat zij met dergelijke afbeeldingen bijhield hoe vaak seksueel contact met de verdachte had plaatsgevonden. Uit de afbeeldingen zelf kan niet worden afgeleid waarop de cijfers betrekking hebben. Het hof kent daaraan daarom slechts beperkte aanvullende betekenis toe.

Van bijzonder belang is het WhatsAppgesprek tussen [naam 1] en de verdachte van 19 december 2020. De daarin opgenomen eigen uitlatingen van de verdachte vormen een onafhankelijke bron naast de verklaringen van [slachtoffer] . Het hof acht de uitleg van de verdachte dat zijn spijtbetuigingen uitsluitend betrekking hadden op een klap die hij aan [slachtoffer] zou hebben gegeven, niet aannemelijk. Het volgende is daarbij van belang.

Het gesprek begint wanneer [naam 1] aan de verdachte laat weten dat hij haar kind met rust moet laten. Hierna begint de verdachte met zijn spijtbetuigingen en belooft hij hen met rust te laten en ‘met [naam 2] verder te leven.’ Vervolgens benoemt [naam 1] de fysieke toenadering die de verdachte bij haar zocht, waarna de verdachte dit erkent en zijn excuses aan haar aanbiedt. Het gesprek gaat daarna weer naadloos over op wat tussen [slachtoffer] en de verdachte zou zijn voorgevallen. De context van het gesprek lijkt dus te gaan over fysiek contact. Ook is van belang wat de verdachte schrijft over wie er schuldig is aan wat er tussen hem en [slachtoffer] is gebeurd. De opmerkingen dat het ‘van beide kanten’ kwam, dat er ‘2 kanten’ waren en dat ‘ [slachtoffer] ook bezig’ was, krijgen betekenis in samenhang met zijn reactie op de uitdrukkelijke verwijzing naar haar leeftijd: “Ik had nooit op haar in moeten gaan.” Deze combinatie van uitlatingen, in samenhang bezien met het gesprek over de fysieke toenadering die de verdachte bij [naam 1] zocht, past naar het oordeel van het hof goed bij een lezing waarin [naam 1] de verdachte ter verantwoording roept over het seksuele contact dat tussen de verdachte en [slachtoffer] is ontstaan en dat is begonnen in de zomer van 2020, toen [slachtoffer] net 15 was.

Daarnaast past de indringendheid van de spijt die de verdachte betuigt naar het oordeel van het hof niet bij het geven van een klap. Dat geldt temeer nu uit een appgesprek tussen de verdachte en [naam 3] van 6 juli 2020 volgt dat hij een klap geven niet zo erg vindt en dat [slachtoffer] dit vaker bij hem deed zonder dat hij hier chagrijnig van werd. Sterker nog: dit gesprek lijkt juist de verklaring van de verdachte tegen te spreken dat een klap op het woonwagenkamp ernstige gevolgen voor zijn verblijf en gezinsleven kon hebben. Op 6 juli 2020 had de verdachte het met [naam 3] immers over de vraag of zij zijn zoontje had geslagen. Hij schreef daarbij onder meer dat [slachtoffer] hem vaker sloeg zonder dat hij daar chagrijnig van werd. Nadat [naam 3] had geschreven dat zij zijn kinderen nooit zou slaan, antwoordde hij dat een tikje geven niet raar was en dat hij niet boos was.

Verder verklaart de uitleg van de verdachte niet wat hij bedoelt met de hiervoor genoemde verwijzingen naar wederzijdse betrokkenheid en het ingaan op [slachtoffer] .

Het WhatsAppgesprek bevat weliswaar geen ondubbelzinnige beschrijving van de afzonderlijke seksuele handelingen die aan de verdachte ten laste zijn gelegd, maar de eigen uitlatingen van de verdachte bieden, gelezen in hun samenhang en tegen de achtergrond van het overige berichtenverkeer, wezenlijke ondersteuning voor [slachtoffer] ’s verklaring dat het contact tussen hen van seksuele aard was.

Conclusie

Het hof acht de verklaringen van [slachtoffer] betrouwbaar en vindt daarvoor voldoende steun in het WhatsAppgesprek van 19 december 2020, bezien in samenhang met het overige WhatsAppverkeer zoals reeds uiteengezet. Dat anderen geen seksuele handelingen tussen de verdachte en [slachtoffer] hebben waargenomen, doet daaraan niet af. Het hof acht daarom wettig en overtuigend bewezen dat de verdachte de hierna bewezenverklaarde seksuele handelingen met [slachtoffer] heeft verricht en verwerpt het vrijspraakverweer.

Bewezenverklaring

Het hof acht wettig en overtuigend bewezen dat de verdachte het ten laste gelegde heeft begaan, met dien verstande dat:

hij in de periode van 25 juni 2020 tot en met 24 december 2020 te Amsterdam, telkens met [slachtoffer] , geboren op [geboortedatum] , die de leeftijd van twaalf jaren maar nog niet die van zestien jaren had bereikt, buiten echt, een of meer ontuchtige handelingen heeft gepleegd, die (telkens) bestonden uit of mede bestonden uit het seksueel binnendringen van het lichaam van die [slachtoffer] , immers heeft hij, verdachte:

- zijn penis in de vagina van die [slachtoffer] geduwd/gebracht en

- zijn penis in de anus van die [slachtoffer] geduwd/gebracht en

- zijn vinger in de vagina van die [slachtoffer] geduwd/gebracht en

- zijn penis in de mond van die [slachtoffer] geduwd/gebracht en

- de clitoris en/of schaamlippen en/of de vagina van die [slachtoffer] gekust en/of gelikt en/of daaraan gezogen en

- zich door die [slachtoffer] laten aftrekken.

Hetgeen meer of anders is tenlastegelegd, is niet bewezen. De verdachte moet hiervan worden vrijgesproken.

Het bewezenverklaarde is gegrond op de feiten en omstandigheden die in de bewijsmiddelen zijn vervat, zoals deze na het eventueel instellen van beroep in cassatie zullen worden opgenomen in de op te maken aanvulling op dit arrest.

Strafbaarheid van het bewezenverklaarde

Geen omstandigheid is aannemelijk geworden die de strafbaarheid van het bewezenverklaarde uitsluit, zodat dit strafbaar is.

Het bewezenverklaarde levert op:

met iemand die de leeftijd van twaalf jaren maar nog niet die van zestien jaren heeft bereikt, buiten echt, ontuchtige handelingen plegen die bestaan uit of mede bestaan uit het seksueel binnendringen van het lichaam.

Strafbaarheid van de verdachte

De verdachte is strafbaar, omdat geen omstandigheid aannemelijk is geworden die de strafbaarheid ten aanzien van het bewezenverklaarde uitsluit.

Oplegging van straf

De rechtbank heeft de verdachte voor het in eerste aanleg bewezenverklaarde veroordeeld tot een gevangenisstraf voor de duur van dertig maanden, waarvan tien maanden voorwaardelijk, met een proeftijd twee jaren en met oplegging van algemene en bijzondere voorwaarden, te weten een contactverbod met het slachtoffer en een locatieverbod.

De advocaat-generaal heeft gevorderd dat de verdachte zal worden veroordeeld tot een gevangenisstraf voor de duur van 39 maanden, waarvan zes maanden voorwaardelijk met een proeftijd van twee jaren, met als bijzondere voorwaarde eenzelfde locatieverbod rond het woonwagenkamp.

Het hof heeft in hoger beroep de op te leggen straf bepaald op grond van de ernst van het feit en de omstandigheden waaronder dit is begaan en gelet op de persoon van de verdachte. Het hof heeft daarbij in het bijzonder het volgende in beschouwing genomen.

De verdachte heeft gedurende ongeveer een half jaar meermalen ontuchtige handelingen verricht met [slachtoffer] , die bij aanvang daarvan net vijftien jaar oud was. Deze handelingen bestonden onder meer uit het vaginaal, anaal en oraal binnendringen van haar lichaam. Daarmee heeft de verdachte ernstig inbreuk gemaakt op haar lichamelijke en seksuele integriteit en haar seksuele ontwikkeling.

Het hof rekent de verdachte in het bijzonder aan dat hij misbruik heeft gemaakt van zijn vertrouwenspositie tegenover [slachtoffer] . Hij was een volwassen man, ongeveer vijfentwintig jaar ouder dan zij, en vervulde voor haar de rol van een soort vaderfiguur. De gezinnen gingen intensief met elkaar om en [slachtoffer] ’s moeder vertrouwde haar dochter aan hem en zijn partner toe. [slachtoffer] kwam veelvuldig bij hen over de vloer en bleef daar ook slapen. Zij keek tegen de verdachte op en wendde zich tot hem voor aandacht, steun en advies bij persoonlijke problemen en spanningen thuis. Juist binnen die verhouding had zij erop moeten kunnen vertrouwen dat de verdachte haar veiligheid en grenzen zou bewaken.

[slachtoffer] was bovendien niet uitsluitend vanwege haar jeugdige leeftijd kwetsbaar. Zij kampte met psychische problemen en onzekerheid over zichzelf en haar uiterlijk. De verdachte was daarmee bekend en gaf haar daarover zelfs advies, zo blijkt uit de WhatsApp berichten. Uit zijn gesprekken met haar moeder blijkt dat hij op de hoogte was van haar problemen en zich ook met haar welzijn en begeleiding bezighield. Hij wist dus dat hij te maken had met een meisje dat ernstig behoefte had aan bevestiging en steun. In plaats van de daarbij passende afstand te bewaren, heeft hij zijn eigen seksuele verlangens laten prevaleren boven haar belangen. Dat [slachtoffer] verliefd op de verdachte was en bepaalde contacten zelf zocht of prettig vond, vermindert zijn verantwoordelijkheid niet. Het was aan hem als (veel oudere) volwassene om de grenzen van het contact te bewaken en [slachtoffer] te beschermen. Haar gevoelens voor hem maakten haar binnen deze verhouding juist afhankelijker van zijn aandacht en goedkeuring.

Daarbij komt dat de verdachte ook voorbij is gegaan aan haar wil. [slachtoffer] heeft verklaard dat zij niet altijd seks wilde, maar dat de verdachte dan bleef aandringen en zij uiteindelijk toegaf omdat zij hem niet kwijt wilde. Als zij bleef weigeren, stuurde hij haar weg. Ook heeft zij verklaard over voor haar ongewenste en pijnlijke seksuele interactie. Het hof weegt deze omstandigheden mee bij de ernst van de bewezenverklaarde ontucht.

De gevolgen voor [slachtoffer] zijn ingrijpend. Uit de behandelstukken en haar slachtofferverklaring blijkt dat zij psychische klachten heeft ondervonden en dat de gebeurtenissen doorwerken in haar dagelijks functioneren, haar schoolgang en haar beleving van intimiteit. Dat zij voordien al problemen had, doet aan de ernst van de door de verdachte veroorzaakte aantasting niet af. Hij heeft juist het vertrouwen geschonden van een meisje dat bij hem steun en geborgenheid zocht.

De verdachte heeft ter zitting in hoger beroep verklaard dat hij wist dat [slachtoffer] verliefd op hem was en erkend dat hij onvoldoende afstand tot [slachtoffer] heeft gehouden. Tegelijkertijd heeft hij echter met klem ontkend dat hij seksuele handelingen met [slachtoffer] heeft verricht. Daarmee heeft hij naar het oordeel van het hof geen verantwoordelijkheid genomen voor zijn handelen en geen blijk gegeven van inzicht in het ongelijke karakter van hun verhouding en de verantwoordelijkheid die zijn positie tegenover haar meebracht. Integendeel: hij lijkt in het WhatsApp bericht naar [naam 1] juist de verantwoordelijkheid voor het grensoverschrijdende contact mede bij [slachtoffer] te leggen.

Bij de straftoemeting houdt het hof daarnaast rekening met de persoonlijke omstandigheden van de verdachte, waaronder zijn gezondheidsproblemen, zijn werk en de gevolgen die zijn vertrek van het woonwagenkamp voor zijn gezinsleven heeft. Het hof heeft tevens acht geslagen op het reclasseringsadvies van 9 oktober 2026. Daaruit blijkt dat de verdachte gedurende ongeveer vijf jaar onder schorsingstoezicht heeft gestaan en zich aan de bijzondere voorwaarden heeft gehouden. Hij verscheen op de meldplichtafspraken en stelde zich tegenover de reclassering open op. Ook bij de politie waren geen zorgelijke signalen bekend en ook geen signalen van overtreding van het contact- of locatieverbod. Het schorsingstoezicht is in mei 2026 positief beëindigd. De reclassering adviseert geen bijzondere voorwaarden op te leggen.

De verdediging heeft ter terechtzitting verklaard geen bezwaar te hebben tegen een gebiedsverbod, mits dit de verdachte niet belemmert in de uitoefening van zijn werkzaamheden.

Gelet op de ernst, de herhaling en de omstandigheden van het bewezenverklaarde kan niet worden volstaan met een gevangenisstraf waarvan het onvoorwaardelijke gedeelte beperkt blijft tot de door de verdediging voorgestelde vijf of zes maanden. De persoonlijke omstandigheden van de verdachte en de door de verdediging aangehaalde uitspraken geven daarvoor onvoldoende aanleiding. Bij de vergelijking met andere zaken komt in deze zaak bijzonder gewicht toe aan de combinatie van [slachtoffer] ’s leeftijd en kwetsbaarheid, de vertrouwens- en afhankelijkheidsverhouding, de duur en intensiteit van hun seksuele contact en het herhaaldelijk voorbijgaan aan haar grenzen.

Het hof acht in beginsel een gevangenisstraf van tweeëndertig maanden, waarvan zes maanden voorwaardelijk met een locatieverbod, passend en geboden. Het voorwaardelijke gedeelte dient ertoe de verdachte ervan te weerhouden opnieuw strafbare feiten te plegen.

Redelijke termijn

Het hof overweegt dat in artikel 6, eerste lid, van het Europees Verdrag van de Rechten van de Mens en de fundamentele vrijheden (EVRM) het recht van iedere verdachte is gewaarborgd binnen een redelijke termijn te worden berecht.

In deze procedure is de op redelijkheid te beoordelen termijn aangevangen op 1 maart 2021, de dag waarop de verdachte in verzekering is gesteld. Het vonnis waarvan beroep is gewezen op 15 september 2023. Uitgaande van een redelijke termijn van twee jaren is deze in eerste aanleg met zes maanden overschreden.

Het hoger beroep is ingesteld op 29 september 2023. Het hof doet op 17 november 2026 uitspraak. Daarmee is ook in hoger beroep sprake van schending van de redelijke termijn, te weten met ruim veertien maanden later. Gelet op de overschrijding van de redelijke termijn zowel in eerste aanleg als in hoger beroep, zal het hof de op te leggen straf matigen.

Alles afwegend zal het hof een gevangenisstraf opleggen van achtentwintig maanden, waarvan zes maanden voorwaardelijk met een locatieverbod, met een proeftijd van twee jaren en met aftrek van het voorarrest.

Het hof acht die gevangenisstraf passend en geboden.

Vordering van de benadeelde partij [slachtoffer]

De benadeelde partij heeft zich in eerste aanleg in het strafproces gevoegd met een vordering tot schadevergoeding van € 24.900,00, bestaande uit € 14.900,00 aan materiële schade wegens studievertraging en € 10.000,00 aan immateriële schade. De vordering is bij het vonnis waarvan beroep geheel toegewezen, vermeerderd met de wettelijke rente.

Standpunten

De advocaat-generaal heeft zich op het standpunt gesteld dat de vordering van de benadeelde partij geheel moet worden toegewezen, vermeerderd met de wettelijke rente en met oplegging van de schadevergoedingsmaatregel.

De verdediging heeft de materiële schade betwist, omdat onvoldoende is onderbouwd dat de studievertraging door het ten laste gelegde is veroorzaakt. De raadsman heeft daarbij gewezen op de al bestaande psychische klachten en het eerdere schoolverzuim en de beperkte informatie over de schoolgang. Subsidiair heeft de verdediging verzocht een aanzienlijk lager bedrag toe te wijzen. Ten aanzien van de immateriële schade heeft de verdediging verzocht om bij een bewezenverklaring een lager bedrag dan het gevorderde toe te wijzen.

Overwegingen van het hof

Uit het onderzoek ter terechtzitting is voldoende gebleken dat de benadeelde partij als gevolg van het bewezenverklaarde handelen van de verdachte rechtstreeks schade heeft geleden. De verdachte is daarvoor naar burgerlijk recht aansprakelijk en tot vergoeding gehouden. Het hof overweegt over de aard en omvang van deze schade als volgt.

Materiële schade

De benadeelde partij vordert € 14.900,00 wegens één jaar studievertraging. Zij heeft daaraan ten grondslag gelegd dat de psychische gevolgen van het seksuele misbruik haar hebben belemmerd onderwijs te volgen en haar opleiding af te ronden. Het bedrag is gebaseerd op het normbedrag voor één jaar studievertraging op vmbo-niveau uit de destijds geldende Letselschade Richtlijn Studievertraging. Volgens de benadeelde partij is haar daadwerkelijke studievertraging groter, maar heeft zij haar vordering binnen dit strafproces tot één jaar beperkt.

Ter onderbouwing heeft zij onder meer een behandelplan, een verklaring van haar behandelaar en een verklaring van de senior leerplichtambtenaar van de gemeente Amsterdam overgelegd. In het behandelplan staat dat zij sinds de eerste coronagolf moeite had met het volgen van onlineonderwijs, maar dat haar schoolgang sinds de gebeurtenissen met de buurman geheel was stilgevallen. Haar behandelaar beschrijft dat de gevolgen van deze gebeurtenissen haar belemmerden haar studie te hervatten. De leerplichtambtenaar verklaart dat zij vanaf halverwege het schooljaar 2020–2021 nauwelijks meer op het [naam school] is geweest en legt daarbij een verband met haar trauma’s als gevolg van seksueel misbruik.

Het hof vindt op grond van deze stukken, in onderlinge samenhang bezien, dat voldoende is komen vast te staan dat het bewezenverklaarde handelen tot een verdere verslechtering en uiteindelijk het stilvallen van haar schoolgang heeft geleid en ten minste één jaar studievertraging heeft veroorzaakt. Dat zij voordien al psychische klachten had en school verzuimde, zoals de verdediging heeft aangevoerd, doet daaraan niet af. Uit de genoemde stukken blijkt immers niet slechts van voortzetting van bestaande problemen, maar van een verdere belemmering van haar schoolgang als gevolg van het seksuele misbruik. Een afzonderlijke verklaring van een decaan of een volledig verzuimoverzicht is voor die vaststelling niet nodig. Met de aangeleverde onderbouwing is vast komen te staan dat sprake is van rechtstreekse schade.

Het hof acht het genoemde normbedrag passend en begroot de schade wegens één jaar studievertraging op € 14.900,00. Dit bedrag zal worden toegewezen.

Immateriële schade

Uit de overgelegde behandelstukken blijkt dat de benadeelde partij als gevolg van het bewezenverklaarde handelen geestelijk letsel heeft opgelopen, waaronder een posttraumatische stressstoornis, waarvoor zij intensieve behandeling heeft ondergaan. Daarmee is sprake van een aantasting in haar persoon als bedoeld in artikel 6:106, aanhef en onder b, van het Burgerlijk Wetboek.

Bij de begroting van de vergoeding zoekt het hof aansluiting bij categorie 14.2, onder c, van de Rotterdamse Schaal, betreffende Posttraumatische stressstoornis ‘middelzwaar’. Daarbij behoort een bandbreedte van € 5.500,00 tot € 16.000,00. De bewezenverklaarde handelingen vonden gedurende bijna zes maanden herhaaldelijk plaats en omvatten onder meer vaginaal, anaal en oraal seksueel binnendringen. Zowel de duur als de aard en de combinatie van de handelingen rechtvaardigen aansluiting bij deze categorie.

Binnen deze bandbreedte kent het hof bijzonder gewicht toe aan de vertrouwens- en afhankelijkheidsverhouding tussen de verdachte en de benadeelde partij. De verdachte was een veel oudere man die voor haar een vertrouwenspositie had, terwijl zij een kwetsbaar meisje van vijftien jaar was. Hij was bekend met haar onzekerheid en persoonlijke problemen. Daarnaast betrekt het hof de ernst en de langdurige gevolgen van het misbruik. Ondanks intensieve behandeling ondervindt de benadeelde partij nog steeds klachten, onder meer bij intimiteit en medische onderzoeken.

Gelet op deze omstandigheden acht het hof het gevorderde bedrag van € 10.000,00 billijk. Het hof ziet geen aanleiding een lager bedrag toe te wijzen.

Slotsom

Het hof zal de vordering van de benadeelde partij geheel toewijzen. Dit bedrag wordt vermeerderd met de wettelijke rente vanaf 25 september 2020, een datum gelegen omstreeks het midden van de bewezenverklaarde periode, tot aan de dag van algehele voldoening.

Ter bevordering van de vergoeding van de schade zal het hof tevens voor dit bedrag de schadevergoedingsmaatregel van artikel 36f van het Wetboek van Strafrecht opleggen.

Beslag

Onder de verdachte zijn diverse goederen in beslag genomen. Deze zijn aan hem teruggegeven, met uitzondering van een telefoon van het merk Samsung, type Galaxy A3 [type]. Nu het belang van strafvordering zich daartegen niet meer verzet, zal het hof de teruggave van deze telefoon aan de verdachte gelasten.

Toepasselijke wettelijke voorschriften

De op te leggen straf en maatregel zijn gegrond op de artikelen 14a, 14b, 14c, 36f en 245 (oud) van het Wetboek van Strafrecht.

BESLISSING

Het hof:

Vernietigt het vonnis waarvan beroep en doet opnieuw recht:

Verklaart zoals hiervoor overwogen bewezen dat de verdachte het ten laste gelegde heeft begaan.

Verklaart niet bewezen hetgeen de verdachte meer of anders is ten laste gelegd dan hierboven is bewezenverklaard en spreekt de verdachte daarvan vrij.

Verklaart het bewezenverklaarde strafbaar, kwalificeert dit als hiervoor vermeld en verklaart de verdachte strafbaar.

Veroordeelt de verdachte tot een gevangenisstraf voor de duur van 28 (achtentwintig) maanden.

Bepaalt dat een gedeelte van de gevangenisstraf, groot 6 (zes) maanden, niet ten uitvoer zal worden gelegd, tenzij de rechter later anders mocht gelasten omdat de verdachte zich voor het einde van een proeftijd van 2 (twee) jaren aan een strafbaar feit heeft schuldig gemaakt dan wel gedurende de proeftijd de hierna te noemen bijzondere voorwaarde niet heeft nageleefd

Stelt als bijzondere voorwaarde dat de veroordeelde zich gedurende de proeftijd niet mag bevinden binnen een straal van 500 meter van de woonwagenlocatie gelegen aan het Ma Braunpad 1 in Amsterdam.

Beveelt dat de tijd die door de verdachte vóór de tenuitvoerlegging van deze uitspraak in enige in artikel 27, eerste lid, van het Wetboek van Strafrecht bedoelde vorm van voorarrest is doorgebracht, bij de uitvoering van de opgelegde gevangenisstraf in mindering zal worden gebracht, voor zover die tijd niet reeds op een andere straf in mindering is gebracht.

Gelast de teruggave aan de verdachte van het in beslag genomen, nog niet teruggegeven voorwerp, te weten: een telefoon van het merk Samsung, type Galaxy A3 [type] (goednummer 6031704).

Vordering van de benadeelde partij [slachtoffer]

Wijst toe de vordering tot schadevergoeding van de benadeelde partij [slachtoffer] ter zake van het bewezenverklaarde tot het bedrag van € 24.900,00 (vierentwintigduizend negenhonderd euro) bestaande uit € 14.900,00 (veertienduizend negenhonderd euro) materiële schade en € 10.000,00 (tienduizend euro) immateriële schade, vermeerderd met de wettelijke rente vanaf de hierna te noemen aanvangsdatum tot aan de dag der voldoening.

Veroordeelt de verdachte in de door de benadeelde partij gemaakte en ten behoeve van de tenuitvoerlegging nog te maken kosten, tot aan de datum van deze uitspraak begroot op nihil.

Legt aan de verdachte de verplichting op om aan de Staat, ten behoeve van het slachtoffer, genaamd [slachtoffer] , ter zake van het bewezenverklaarde een bedrag te betalen van € 24.900,00 (vierentwintigduizend negenhonderd euro) bestaande uit € 14.900,00 (veertienduizend negenhonderd euro) materiële schade en € 10.000,00 (tienduizend euro) immateriële schade, vermeerderd met de wettelijke rente vanaf de hierna te noemen aanvangsdatum tot aan de dag der voldoening.

Bepaalt de duur van de gijzeling op ten hoogste 141 (honderdeenenveertig) dagen. Toepassing van die gijzeling heft de verplichting tot schadevergoeding aan de Staat ten behoeve van het slachtoffer niet op.

Bepaalt dat indien en voor zover de verdachte aan een van beide betalingsverplichtingen heeft voldaan, de andere vervalt.

Bepaalt de aanvangsdatum van de wettelijke rente voor de materiële en de immateriële schade op 25 september 2020.

Heft op het reeds geschorste bevel tot voorlopige hechtenis van de verdachte.

Dit arrest is gewezen door de meervoudige strafkamer van het gerechtshof Amsterdam, waarin zitting hadden mr. B.A.A. Postma, mr. M.T.C. de Vries en mr. V.J.M. Goldschmeding, in tegenwoordigheid van mr. S. Pesch, griffier, en is uitgesproken op de openbare terechtzitting van dit gerechtshof van 17 november 2026.

Wetsartikelen in deze uitspraak

Samenhangende uitspraken

Gepseudonimiseerd gepubliceerd door de Rechtspraak (open data, publiek domein). Bron: uitspraken.rechtspraak.nl. Dit is geen juridisch advies.