Uitspraak · Civiel recht
Gerechtshof Amsterdam, 3 november 2026 – Samenhangende zaken
ECLI:NL:GHAMS:2026:3127Zaaknummer 200.329.392/01 en 200.329.466/01
- Instantie
- Gerechtshof Amsterdam
- Datum uitspraak
- 3 november 2026
- Publicatiedatum
- 17 november 2026
- Zaaknummer
- 200.329.392/01 en 200.329.466/01
- Rechtsgebied
- Civiel recht
- Procedure
- Hoger beroep
- Hoofdwetsartikel
- Artikel 21 Rv
- Zittingsplaats
- Amsterdam
- Soort
- Uitspraak
Inhoudsindicatie
Samenhangende zaken. Eindarrest na bewijslevering. Onrechtmatig gebruik van een tankring waardoor tankbeurten ten onrechte bij een derde in rekening zijn gebracht. Naast aansprakelijkheid van degene die de tankring heeft gebruikt tevens werkgeversaansprakelijkheid op de voet van artikel 6:170 lid 1 BW. Wegens schending van artikel 21 Rv. beperkte toewijzing van proceskosten.
Het hof:
In beide zaken
bekrachtigt het vonnis waarvan beroep;
In de zaak van [appellant] (zaaknummer 200.329.392/01)
veroordeelt [appellant] in de kosten van het geding in hoger beroep, tot op heden aan de zijde van [geïntimeerde 1] vastgesteld op € 835,-.;
In de zaak van [geïntimeerde 2] (zaaknummer 200.329.466/01)
veroordeelt [geïntimeerde 2] in de kosten van het geding in hoger beroep, tot op heden aan de zijde van [geïntimeerde 1] vastgesteld op € 835,-.;
In beide zaken voorts
wijst af het in hoger beroep meer of anders gevorderde.
Dit arrest is gewezen door mrs. M.M.M. Tillema, M.C. Bosch en M.M. van ’t Nedereind en door de rolraadsheer in het openbaar uitgesproken op 3 november 2026.
Volledige tekst
Inhoud van de uitspraak
GERECHTSHOF AMSTERDAM
afdeling civiel recht en belastingrecht, team I
zaaknummers : 200.329.392/01 en 200.329.466/01
zaak-/rolnummer rechtbank Noord-Holland : C/15/330903/HA ZA 22-501
arrest van de meervoudige burgerlijke kamer van 3 november 2026
in de zaak met zaaknummer 200.329.392/01 van
[appellant] ,
wonende te [plaats 1] ,
appellant,
advocaat: voorheen mr.C.W. Simonis, thans mr. J.E. Polet te Zoetermeer,
tegen
[geïntimeerde 1] B.V.,
gevestigd te [plaats 2] ,
geïntimeerde,
advocaat: mr. F.B.A.M. van Oss te Harderwijk,
en in de zaak met zaaknummer 200.329.466/01 van
[geïntimeerde 2] B.V.,
gevestigd te [plaats 1] ,
appellante,
advocaat: mr. Y.J.P. Janssen te Venlo,
tegen
[geïntimeerde 1] B.V.,
gevestigd te [plaats 2] ,
geïntimeerde,
advocaat: mr. F.B.A.M. van Oss te Harderwijk,
Appellanten worden hierna weer [appellant] respectievelijk [geïntimeerde 2] genoemd. Geïntimeerde wordt weer [geïntimeerde 1] genoemd.
1 De zaken in het kort
[geïntimeerde 1] verzorgt voor haar klanten de digitale afrekening van tankbeurten die met behulp van een door haar verstrekte tankring hebben plaatsgevonden. [appellant] , in dienst van [geïntimeerde 2] , heeft in ieder geval vanaf het voorjaar 2021 een tankring die was bedoeld voor de gemeente Rotterdam gebruikt voor zijn bedrijfsauto en voor privé-auto’s. Volgens [geïntimeerde 1] heeft [appellant] al vanaf eind 2014 gebruik gemaakt van de tankring en zijn tankbeurten die van 25 december 2014 tot en met 21 september 2021 zijn uitgevoerd ten onrechte in rekening gebracht bij de gemeente Rotterdam. [geïntimeerde 1] stelt deze tankbeurten aan de gemeente Rotterdam te hebben vergoed en vordert het daarmee gemoeide bedrag hoofdelijk van [appellant] en van [geïntimeerde 2] als zijn werkgever. De rechtbank heeft de vordering toegewezen. Het hof heeft in een tussenarrest de vordering in beginsel eveneens toewijsbaar geacht, maar op een tweetal punten eerst nader bewijs van de kant van [geïntimeerde 1] nodig geacht. [geïntimeerde 1] heeft bewijsstukken overgelegd en getuigen laten horen. Het hof komt tot het oordeel dat [geïntimeerde 1] het bewijs heeft geleverd en bekrachtigt het vonnis van de rechtbank. Wegens schending van artikel 21 Rv door [geïntimeerde 1] , veroordeelt het hof [appellant] en [geïntimeerde 2] slechts voor een beperkt bedrag in de proceskosten.
2 Het geding in hoger beroep
In beide zaken
Voor het verloop van het geding in hoger beroep verwijst het hof naar de op 11 maart 2025 en 23 september 2025 uitgesproken tussenarresten en de daarin vermelde stukken.
[geïntimeerde 1] heeft vervolgens op 7 oktober 2025 een akte met producties genomen. [geïntimeerde 2] heeft een antwoordakte genomen.
Ingevolge het tussenarrest van 23 september 2025 zijn op 2 maart 2026 twee getuigen gehoord. Het proces-verbaal van getuigenverhoor bevindt zich bij de stukken.
Daarna heeft [geïntimeerde 1] een memorie na enquête, met producties, genomen. [geïntimeerde 2] en [appellant] hebben daarop geantwoord bij respectievelijk een antwoordmemorie en een antwoordakte na enquête.
Ten slotte is weer arrest gevraagd.
3 Verdere beoordeling
In de zaak van [appellant] (zaaknummer 200.329.392/01)
In het tussenarrest van 11 maart 2025 heeft het hof de grieven 1 en 3 van [appellant] verworpen en grief 2 gegrond geacht voor zover deze betrekking heeft op het bewijs van de schade. Uitgangspunt is dat [appellant] sinds 25 december 2014 onrechtmatig gebruik heeft gemaakt van de tankring en dat [appellant] de daardoor veroorzaakte schade aan [geïntimeerde 1] dient te vergoeden. Deze schade betreft de bedragen die [geïntimeerde 1] ten onrechte aan de gemeente Rotterdam in rekening heeft gebracht en aan de gemeente heeft terugbetaald. Het hof heeft [geïntimeerde 1] in de gelegenheid gesteld een bewijs van de door haar gestelde betaling aan de gemeente Rotterdam bij akte in het geding te brengen.
In het tussenarrest van 23 september 2025 heeft het hof geoordeeld dat het bewijs van betaling aan de gemeente Rotterdam nog niet was geleverd door de overgelegde creditfactuur en heeft het hof nog onvoldoende duidelijk geacht of (en op welke wijze) de gemeente Rotterdam inmiddels daadwerkelijk was terugbetaald. Het hof heeft [geïntimeerde 1] , conform haar aanbod, tot getuigenbewijs toegelaten van haar stelling dat zij de gemeente Rotterdam een bedrag van € 32.881,25 heeft betaald ter zake van ten onrechte in de periode 25 december 2014 tot 17 september 2021 aan de gemeente Rotterdam in rekening gebrachte tankbeurten voor kenteken [kenteken 1] .
Voorafgaand aan het getuigenverhoor heeft [geïntimeerde 1] bij akte een op 6 oktober 2026 gedateerd bewijs van overschrijving van een bedrag van € 36.424,87 aan de gemeente Rotterdam overgelegd, met bij de mededelingen de vermelding van het debiteurennummer, het nummer van de creditfactuur en het kenteken [kenteken 2] dat ook in de creditfactuur staat vermeld. Daarnaast heeft [geïntimeerde 1] een e-mail overgelegd van 6 oktober 2026 van [naam 1] , als sales director werkzaam bij Enviem, de moedermaatschappij van [geïntimeerde 1] . In deze e-mail, gericht aan de advocaat van [geïntimeerde 1] , licht [naam 1] toe dat hij, toen [geïntimeerde 1] door de rechtbank in het gelijk was gesteld, na ontvangst van de betaling opdracht heeft gegeven het ontvangen bedrag van € 36.424,87 aan de gemeente Rotterdam over te boeken. Hij heeft toen de creditfactuur laten opmaken en is ervan uitgegaan dat betaling had plaatsgevonden. Dit is hem na het tussenarrest van 23 september 2025 ook nog bevestigd, maar ten onrechte, naar bleek. Hij heeft toen onmiddellijk opdracht gegeven voor een spoedoverboeking, aldus [naam 1] in zijn e-mail. Als getuige gehoord, heeft [naam 1] deze gang van zaken bevestigd.
Het hof acht met het hiervoor vermelde bewijs van overschrijving en de e-mail en verklaring van [naam 1] thans voldoende bewezen dat [geïntimeerde 1] het aan de gemeente Rotterdam toekomende bedrag daadwerkelijk heeft betaald. Zoals al eerder is geoordeeld dient dit bedrag voor rekening te komen van [appellant] en (zoals hierna nog verder zal blijken) van [geïntimeerde 2] . Dat het bedrag pas recent aan de gemeente blijkt te zijn betaald, doet hieraan niet af. Ook grief 2 van [appellant] kan dus niet leiden tot vernietiging van het bestreden vonnis.
Bij het vorenstaande heeft het hof de onjuiste vermelding van het kenteken van de auto waar het om ging ( [kenteken 2] in plaats van [kenteken 1] ) in de creditfactuur en het bewijs van overschrijving aangemerkt als een kennelijke verschrijving. Ook het feit dat [geïntimeerde 1] niet het in hoofdsom toegewezen bedrag van € 32.881,25 maar het hele ontvangen bedrag van € 36.424,87 aan de gemeente Rotterdam heeft overgemaakt berust kennelijk op een administratieve slordigheid van [geïntimeerde 1] , zoals zij in haar akte van 7 oktober 2026 ook onderkent. Overigens staan zowel het kenteken als het bedrag in hoofdsom ook nog eens met zo veel woorden in de bewijsopdracht in het tussenarrest van 23 september 2025 vermeld, maar dat heeft kennelijk geen bel doen rinkelen bij [geïntimeerde 1] .
Zwaarder weegt de constatering dat [geïntimeerde 1] rechtbank en hof in strijd met het bepaalde in artikel 21 Rv herhaaldelijk onjuist heeft geïnformeerd. In eerste aanleg heeft [geïntimeerde 1] aangevoerd dat zij “uiteraard de gemeente Rotterdam de schade heeft vergoed” (inleidende dagvaarding onder 6). In de memorie van antwoord voert zij aan: “ [geïntimeerde 1] heeft de gemeente Rotterdam uiteraard moeten compenseren voor de onjuiste facturering” (p. 2, slotzin tweede alinea). Na het tussenarrest van 11 maart 2025 heeft [geïntimeerde 1] een aan de gemeente Rotterdam gerichte creditfactuur van 1 mei 2025 overgelegd voor een totaalbedrag van € 36.424,87, met vermelding dat het factuurbedrag zal worden teruggestort of verrekend met openstaande facturen. Vast is komen te staan dat [geïntimeerde 1] de gemeente Rotterdam pas op 6 oktober 2026 schadeloos heeft gesteld.
Het hof zal aan deze schending van artikel 21 Rv een gevolgtrekking verbinden, en wel dat de proceskosten die in beginsel ten laste van [appellant] als in het ongelijk gestelde partij dienen te komen, slechts beperkt worden toegewezen. In plaats van toewijzing van de proceskosten conform het liquidatietarief, zoals gebruikelijk, zal worden volstaan met toewijzing van een halve punt tarief III, derhalve € 835,-.
In de zaak van [geïntimeerde 2] (zaaknummer 200.329.466/01)
In het tussenarrest van 11 maart 2025 heeft het hof het slagen van de grief van [geïntimeerde 2] in de eerste plaats afhankelijk gesteld van het antwoord op de vraag of in 2014 door [geïntimeerde 1] losse tankringen naar de gemeente Rotterdam werden verstuurd, zoals [geïntimeerde 1] stelt maar [geïntimeerde 2] betwist. Het hof heeft overwogen dat als deze stelling van [geïntimeerde 1] juist is, het hof er, gelet op het vastgestelde gebruik door [appellant] van de tankring sinds 2014, van uit gaat dat de tankring dan per abuis aan [geïntimeerde 2] is gestuurd, destijds ook al klant van [geïntimeerde 1] , en dat [appellant] daarover de beschikking heeft gekregen uit hoofde van zijn functie van accountmanager bij [geïntimeerde 2] . In dat geval wordt aan de vereisten voor toepassing van artikel 6:170 lid 1 BW voldaan, zoals het hof in dat tussenarrest nader heeft uiteengezet. In het tussenarrest van 23 september 2025 oordeelde het hof dat voor de juistheid van deze stelling van [geïntimeerde 1] zonder nadere toelichting geen steun is te vinden in de naar aanleiding van het tussenarrest van 11 maart 2025 overgelegde facturen. [geïntimeerde 1] is, conform haar aanbod, vervolgens tot getuigenbewijs toegelaten.
Voorafgaand aan het getuigenverhoor heeft [geïntimeerde 1] bij akte nadere stukken overgelegd. Dit betreft facturen aan “Travelcard Nederland inzake Ro[teb]” uit 2014 waarin bij omschrijving ‘Inbouw VIU/Roteb’ staat vermeld. [geïntimeerde 1] heeft daarbij toegelicht dat Travel Card destijds de administratie van de brandstoffen en de facturering daarvan verzorgde. [geïntimeerde 1] leverde de ringen aan Roteb (een dienst van de gemeente Rotterdam) maar factureerde aan Travel Card, aldus [geïntimeerde 1] .
[geïntimeerde 1] heeft vervolgens [naam 2] als getuige doen horen. [naam 2] heeft verklaard tot 2022 fulltime werkzaam te zijn geweest voor [geïntimeerde 1] en toen verantwoordelijk te zijn geweest voor de operatie. Hij heeft voorts samengevat het volgende verklaard. De tankringen voor de gemeente Rotterdam werden op kenteken geprogrammeerd en vervolgens in setjes of los toegestuurd, waarna de gemeente Rotterdam de tankringen zelf in hun voertuigen inbouwde. De gemeente Rotterdam heeft eigen faciliteiten, werkplaatsen en technici waarmee zij dat zelf konden doen. [naam 2] is in 2013 in dienst gekomen en vanaf die tijd speelde dat al, tot nu nog. Ook in 2014 werden de tankringen op deze manier aan de gemeente Rotterdam toegezonden. In 2014 ging de aanschaf van de systemen en de afhandeling van de brandstofbetaling nog via Travelcard. Travelcard schafte een tankring en een VIU systeem aan in opdracht van de gemeente Rotterdam. Door [geïntimeerde 1] of Travelcard werd niets ingebouwd, aldus – nog steeds – [naam 2] in zijn verklaring.
In haar memorie na enquête heeft [geïntimeerde 1] nog e-mailcorrespondentie van maart/april 2026 overgelegd tussen onder meer de advocaat van de gemeente Rotterdam en (de advocaat van) [geïntimeerde 2] . [geïntimeerde 2] heeft bezwaar gemaakt tegen het gebruik van deze correspondentie.
Ook als de hiervoor bedoelde correspondentie buiten beschouwing wordt gelaten, acht het hof [geïntimeerde 1] geslaagd in het bewijs. De getuige [naam 2] was in 2014 werkzaam voor [geïntimeerde 1] en kon uit eigen wetenschap verklaren over de gang van zaken. Wat hij verklaart is ook plausibel; de gemeente had eigen mensen en middelen om de inbouw zelf te verrichten. Uit zijn verklaring wordt voorts duidelijk dat de overgelegde facturen aan Travelcard betrekking hebben op de ringen en het VIU-systeem zelf en niet op inbouwactiviteiten. Dit strookt ook met het gegeven dat op de facturen aantallen en een prijs per aantal staan vermeld. Er is geen grond aan de geloofwaardigheid van de getuige [naam 2] te twijfelen. Dat hij lang voor [geïntimeerde 1] heeft gewerkt, nog een dag in de maand werkzaam is voor een toeleverancier van [geïntimeerde 1] en eerder namens [geïntimeerde 1] is opgetreden als vertegenwoordiger bij zittingen in deze zaken, maakt zijn onder ede afgelegde verklaring niet onbetrouwbaar.
[geïntimeerde 2] heeft nog aangevoerd dat uit de facturen blijkt dat er inbouwkosten door Travelcard in rekening zijn gebracht en dat zij ervan uit gaat dat de inbouw is gerealiseerd door Travelcard en niet door de gemeente Rotterdam. Hiervoor is geen steun te vinden in de facturen; het gaat om facturen van [geïntimeerde 1] aan Travelcard. Bovendien, als juist zou zijn wat [geïntimeerde 2] aanvoert, blijft staan dat een voor de gemeente Rotterdam bestemde losse tankring kennelijk per abuis niet naar – in dat geval – Travelcard is gestuurd maar naar [geïntimeerde 2] .
Nu [geïntimeerde 1] is geslaagd in het bewijs is [geïntimeerde 2] op de voet van artikel 6:170 lid 1 BW naast [appellant] aansprakelijk voor het bedrag van € 32.881,25 terzake van de door [appellant] onrechtmatig getankte benzine dat [geïntimeerde 1] aan de gemeente Rotterdam in rekening heeft gebracht en dat zij gehouden was aan de gemeente terug te betalen.
Evenals in de zaak van [appellant] is ook in de zaak van [geïntimeerde 2] aan de orde of [geïntimeerde 1] dat bedrag daadwerkelijk aan de gemeente Rotterdam heeft betaald. Ook in deze zaak heeft het hof, na het oordeel dat [geïntimeerde 1] door de overgelegde creditfactuur het bewijs van betaling nog niet had geleverd, [geïntimeerde 1] tot getuigenbewijs toegelaten. [geïntimeerde 1] heeft daarna nadere stukken overgelegd en een getuige doen horen. Het hof verwijst hiervoor naar wat is overwogen in de zaak van [appellant] .
Evenals in de zaak van [appellant] en op de daar vermelde gronden, komt het hof in de zaak van [geïntimeerde 2] tot het oordeel dat het bewijs van betaling is geleverd, maar dat aan de schending van artikel 21 Rv door [geïntimeerde 1] gevolgtrekkingen moeten worden verbonden. (In verband waarmee nog wordt opgemerkt dat een uitspraak in de memorie van antwoord in de zaak van [geïntimeerde 2] ontbreekt, maar dat de schending van artikel 21 Rv voor het overige blijft staan.) Zoals uit het vorenstaande volgt, heeft de grief van [geïntimeerde 2] geen succes. Dit dient in beginsel tot een proceskostenveroordeling ten laste van [geïntimeerde 2] te leiden. Ook in de zaak van [geïntimeerde 2] zal het hof volstaan met toewijzing van een bedrag van € 835,-.
Slotsom in beide zaken
De grieven van [appellant] en [geïntimeerde 2] falen. Het bestreden vonnis zal derhalve worden bevestigd en [appellant] en [geïntimeerde 2] zullen – ieder afzonderlijk – worden veroordeeld in de proceskosten van [geïntimeerde 1] , die in dit geval in beide zaken echter zullen worden beperkt tot een bedrag van € 835,-.
4 Beslissing
Het hof:
In beide zaken
bekrachtigt het vonnis waarvan beroep;
In de zaak van [appellant] (zaaknummer 200.329.392/01)
veroordeelt [appellant] in de kosten van het geding in hoger beroep, tot op heden aan de zijde van [geïntimeerde 1] vastgesteld op € 835,-.;
In de zaak van [geïntimeerde 2] (zaaknummer 200.329.466/01)
veroordeelt [geïntimeerde 2] in de kosten van het geding in hoger beroep, tot op heden aan de zijde van [geïntimeerde 1] vastgesteld op € 835,-.;
In beide zaken voorts
wijst af het in hoger beroep meer of anders gevorderde.
Dit arrest is gewezen door mrs. M.M.M. Tillema, M.C. Bosch en M.M. van ’t Nedereind en door de rolraadsheer in het openbaar uitgesproken op 3 november 2026.
Wetsartikelen in deze uitspraak
Gepseudonimiseerd gepubliceerd door de Rechtspraak (open data, publiek domein). Bron: uitspraken.rechtspraak.nl. Dit is geen juridisch advies.