Gerechtshof Amsterdam, 7 maart 2023

Klager heeft op 21 december 2021 een beroepschrift – met bijlagen – bij het hof ingediend tegen de beslissing van de kamer voor gerechtsdeurwaarders te Amsterdam (hierna: de kamer) van 6 december 2021 (ECLI:NL:TGDKG:2021:124). Klager heeft op 4 februari en 14 februari 2022 aanvullende producties toegezonden.

De gerechtsdeurwaarder heeft op 21 februari 2022 een verweerschrift bij het hof ingediend.

Klager heeft op 11 december 2022 aanvullende producties ingediend.

Het hof heeft van de kamer de stukken van de eerste aanleg ontvangen.

De zaak is behandeld ter openbare terechtzitting van het hof van 22 december 2022. Klager en de gerechtsdeurwaarder zijn verschenen en hebben het woord gevoerd.

Artikel 39 lid 4 Gdw bepaalt dat tegen de beslissing van de kamer op het verzet voor de klager geen rechtsmiddel openstaat. Dat is ook vermeld onder de bestreden beslissing. Van het in voormeld wetsartikel opgenomen rechtsmiddelenverbod kan slechts onder zeer bijzondere omstandigheden worden afgeweken, onder meer indien bij de totstandkoming van de beslissing een zo fundamenteel rechtsbeginsel is veronachtzaamd, dat van een eerlijke en onpartijdige behandeling van de zaak niet kan worden gesproken.

Klager stelt dat de kamer onvoldoende acht heeft geslagen op de door hem ingediende kadastrale splitsingsstukken en dat dat een schending is van fundamentele rechtsbeginselen. Het hof is dat niet met hem eens. Dat klager kennelijk van oordeel is dat de kamer niet de juiste consequenties heeft verbonden aan de door hem overgelegde splitsingsstukken rechtvaardigt niet de conclusie dat de kamer ten onrechte deze stukken buiten beschouwing zou hebben gelaten. Het rechtvaardigt evenmin de conclusie dat van een eerlijke en onpartijdige behandeling van de zaak niet kan worden gesproken. Uit de overgelegde stukken en hetgeen ter zitting nog door klager is aangevoerd is het hof ook niet gebleken van andere gronden voor een doorbreking van het appelverbod. Het hoger beroep wordt daarom afgewezen.