Uitspraak · Socialezekerheidsrecht
Centrale Raad van Beroep, 4 november 2026 – Beëindiging ZW-uitkering
ECLI:NL:CRVB:2026:1467Zaaknummer 25/1923 ZW
- Instantie
- Centrale Raad van Beroep
- Datum uitspraak
- 4 november 2026
- Publicatiedatum
- 16 november 2026
- Zaaknummer
- 25/1923 ZW
- Rechtsgebied
- Bestuursrecht, Socialezekerheidsrecht
- Procedure
- Hoger beroep
- Uitkomst
- Aangevallen uitspraak bevestigd
- Hoofdwetsartikel
- Artikel 19aa ZW
- Soort
- Uitspraak
Inhoudsindicatie
Beëindiging ZW-uitkering. In hoger beroep herhaling van gronden van bezwaar en beroep. De klachten van appellante zijn bij de beoordeling door de verzekeringsartsen kenbaar meegewogen. Uitgaande van de juistheid van de FML zijn de geselecteerde functies geschikt voor appellante.
BESLISSING
De Centrale Raad van Beroep bevestigt de aangevallen uitspraak.
Deze uitspraak is gedaan door J.D. Streefkerk, in tegenwoordigheid van C.C.M. van ’t Hol als griffier. De beslissing is uitgesproken in het openbaar op 4 november 2026.
(getekend) J.D. Streefkerk
(getekend) C.C.M. van ’t Hol
Volledige tekst
Inhoud van de uitspraak
25/1923 ZW
Centrale Raad van Beroep
Enkelvoudige kamer
Uitspraak op het hoger beroep tegen de uitspraak van de rechtbank Limburg van 24 juli 2025, 24/5097 (aangevallen uitspraak)
Partijen:
[appellante] te [woonplaats] (appellante)
de Raad van bestuur van het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen (Uwv)
Datum uitspraak: 4 november 2026
SAMENVATTING
Het gaat in deze zaak over de vraag of het Uwv terecht de ZW-uitkering van appellante per 30 december 2023 heeft beëindigd. Volgens appellante was zij toen door haar (medische) beperkingen niet in staat passende functies te verrichten zodat zij onveranderd recht heeft op een ZW-uitkering. De Raad volgt dit standpunt niet en komt tot het oordeel dat het Uwv de ZW-uitkering terecht heeft beëindigd.
PROCESVERLOOP
Namens appellante heeft mr. E.F.B. Scheepers hoger beroep ingesteld en een nader stuk ingediend. Het Uwv heeft een verweerschrift ingediend.
De meervoudige kamer heeft de zaak verwezen naar een enkelvoudige kamer.
De Raad heeft de zaak behandeld op een zitting van 23 september 2026. Appellante is verschenen, bijgestaan door mr. Scheepers. Het Uwv heeft zich laten vertegenwoordigen door P.J.L.H. Coenen.
OVERWEGINGEN
Inleiding
1. Bij de beoordeling van het hoger beroep zijn de volgende feiten en omstandigheden van belang.
Appellante heeft voor het laatst gewerkt als medewerker bedrijfsbureau voor 34,25 uur per week. Op 18 juli 2022 heeft zij zich ziekgemeld met belemmerende gezondheidsklachten na een val op de werkvloer. Het Uwv heeft appellante een uitkering op grond van de Ziektewet (ZW) toegekend. In het kader van een Eerstejaars Ziektewetbeoordeling heeft appellante op 4 september 2023 het spreekuur bezocht van een arts. Deze arts heeft appellante belastbaar geacht met inachtneming van de beperkingen die zijn neergelegd in een Functionele Mogelijkhedenlijst (FML) van 27 november 2023. Een arbeidsdeskundige heeft vastgesteld dat appellante niet meer geschikt is voor haar laatste werk. De arbeidsdeskundige heeft vervolgens voor appellante functies geselecteerd. Het Uwv heeft bij besluit van 29 november 2023 de ZW-uitkering van appellante met ingang van 30 december 2023 beëindigd, omdat zij meer dan 65% kan verdienen van het loon dat zij verdiende voordat zij ziek werd.
Bij besluit van 4 november 2024 (bestreden besluit) heeft het Uwv het hiertegen door appellante gemaakte bezwaar ongegrond verklaard. Hieraan ligt een rapport van een verzekeringsarts bezwaar en beroep en een arbeidsdeskundige bezwaar en beroep ten grondslag. De verzekeringsarts bezwaar en beroep heeft aanleiding gezien de FML op enkele punten aan te passen en heeft deze gewijzigde belastbaarheid neergelegd in de FML van 24 oktober 2024. De arbeidsdeskundige bezwaar en beroep heeft twee van de primair geselecteerde functies laten vervallen, een nieuwe functie geselecteerd en de verdiencapaciteit van appellante berekend op 81,86%.
Uitspraak van de rechtbank
2. De rechtbank heeft het beroep tegen het bestreden besluit ongegrond verklaard en daarmee het bestreden besluit in stand gelaten. De rechtbank heeft geoordeeld dat de (verzekerings)artsen van het Uwv een zorgvuldig onderzoek hebben verricht. De rechtbank heeft verder geoordeeld dat appellante niet aannemelijk heeft gemaakt dat de medisch inhoudelijke beoordeling door de (verzekerings)artsen van het Uwv onjuist is. Volgens de rechtbank heeft de verzekeringsarts bezwaar en beroep goed gemotiveerd dat appellante niet voldoet aan het criterium ‘geen benutbare mogelijkheden’ en heeft appellante haar standpunt dat zij niet in staat is te werken onvoldoende onderbouwd met nieuwe medische informatie. Verder heeft de rechtbank overwogen dat de verzekeringsarts bezwaar en beroep zowel de lichamelijke en psychische klachten van appellante kenbaar bij de beoordeling heeft betrokken en dat appellante niet aannemelijk heeft gemaakt dat het Uwv haar psychische klachten heeft onderschat. Gesteld noch gebleken is volgens de rechtbank dat de door de arbeidsdeskundige bezwaar en beroep geselecteerde functies ongeschikt zijn voor appellante.
Het standpunt van appellante
3. Appellante is het met de uitspraak van de rechtbank niet eens. Appellante heeft tegen die uitspraak aangevoerd dat het Uwv haar klachten en beperkingen heeft onderschat. Met name de artrose aan de nek is door het Uwv onvoldoende serieus genomen. Op mentaal gebied had appellante zeer ernstige klachten ten tijde van de datum in geding als gevolg waarvan zij tot vrijwel niets in staat was. Het is voor appellante onbegrijpelijk dat zij, gelet op de combinatie van al haar klachten, in staat werd geacht te kunnen werken. Alle geselecteerde functies zijn voor appellante volstrekt niet passend.
Het standpunt van het Uwv
4. Het Uwv heeft verzocht om de aangevallen uitspraak te bevestigen.
Het oordeel van de Raad
5. De Raad beoordeelt of de rechtbank terecht het bestreden besluit over de beëindiging van de ZW-uitkering in stand heeft gelaten aan de hand van wat appellante in hoger beroep heeft aangevoerd, de beroepsgronden. De Raad komt tot het oordeel dat het hoger beroep niet slaagt. Hierna legt de Raad uit hoe hij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit oordeel heeft.
Op grond van artikel 19aa, eerste lid, van de ZW behoudt een betrokkene na 52 weken van ongeschiktheid tot werken zijn ZW-uitkering, als hij als gevolg van ziekte minder kan verdienen dan 65% van zijn laatstverdiende loon (maatmaninkomen). Dit percentage wordt berekend door het maatmaninkomen te vergelijken met het loon dat hij kan verdienen in passende functies. Bij deze beoordeling wordt zoveel mogelijk aangesloten bij de systematiek van de Wet werk en inkomen naar arbeidsvermogen.[_f3307606-e9fc-4624-b81a-ec9b42fc931d] Ook deze beoordeling is gebaseerd op een verzekeringsgeneeskundig en een arbeidskundig onderzoek. Beide aspecten worden hieronder besproken.
Medische beoordeling
De gronden die appellante in hoger beroep heeft aangevoerd zijn in essentie een herhaling van wat zij in beroep heeft aangevoerd. De rechtbank heeft de beroepsgronden van appellante afdoende besproken en met juistheid geoordeeld dat deze gronden niet slagen. De overwegingen die aan het oordeel van de rechtbank ten grondslag liggen worden door de Raad onderschreven. Hieraan wordt het volgende toegevoegd.
De door appellante in hoger beroep in het geding gebrachte brief van 24 januari 2025 van radioloog Bilderbeek-Beckers leidt niet tot een ander oordeel. De brief dateert van ruim een jaar na de datum in geding en behelst bovendien de conclusie dat sprake is van spondylartrose, met name op niveau C5-C6, dat in vergelijking tot voorgaand onderzoek minimaal is toegenomen. De Raad stelt vast dat zowel de primaire arts als de verzekeringsarts bezwaar en beroep de nekklachten van appellante kenbaar hebben meegewogen in de beoordeling van de belastbaarheid. Geconcludeerd wordt dat uit het in hoger beroep in het geding gebrachte stuk niet blijkt dat de belastbaarheid van appellante op de datum in geding, 30 december 2023, onjuist is vastgesteld.
Arbeidskundige beoordeling
Uitgaande van de juistheid van de FML van 24 oktober 2024 wordt de arbeidsdeskundige bezwaar en beroep gevolgd in de conclusie dat de geselecteerde functies geschikt zijn voor appellante.
Conclusie en gevolgen
Het hoger beroep slaagt dus niet. De aangevallen uitspraak wordt bevestigd. Dit betekent dat de beëindiging van de ZW-uitkering in stand blijft.
6. Omdat het hoger beroep niet slaagt krijgt appellante geen vergoeding voor haar proceskosten en het betaalde griffierecht.
BESLISSING
De Centrale Raad van Beroep bevestigt de aangevallen uitspraak.
Deze uitspraak is gedaan door J.D. Streefkerk, in tegenwoordigheid van C.C.M. van ’t Hol als griffier. De beslissing is uitgesproken in het openbaar op 4 november 2026.
(getekend) J.D. Streefkerk
(getekend) C.C.M. van ’t Hol
Voetnoten
- Zie bijvoorbeeld de uitspraak van de Raad van 30 december 2015, ECLI:NL:CRVB:2015:4920.
Wetsartikelen in deze uitspraak
Deze uitspraak verwijst naar
Gepseudonimiseerd gepubliceerd door de Rechtspraak (open data, publiek domein). Bron: uitspraken.rechtspraak.nl. Dit is geen juridisch advies.