Centrale Raad van Beroep, 14 oktober 2026

Nadat appellant een aanvraag om een uitkering op grond van de Wet werk en inkomen naar arbeidsvermogen (Wet WIA) had ingediend, heeft onderzoek plaatsgevonden door een Uwv-arts en een arbeidsdeskundige van het Uwv. De Uwv-arts, die appellant op spreekuur heeft gezien, heeft vastgesteld dat appellant bij het verrichten van werkzaamheden beperkingen heeft en die beperkingen, waaronder een urenbeperking van zes uur per dag en dertig uur per week, neergelegd in een Functionele Mogelijkhedenlijst (FML) van 19 november 2021. De arbeidsdeskundige heeft vastgesteld dat appellant niet meer geschikt is voor zijn laatste werk en heeft vervolgens voor appellant functies geselecteerd en een mate van arbeidsongeschiktheid berekend van 73,68%.

Het Uwv heeft bij besluit van 14 december 2021 aan appellant met ingang van 30 maart 2021 een loongerelateerde WGA-uitkering op grond van de Wet WIA toegekend.

Bij besluit van 20 mei 2022 (bestreden besluit) heeft het Uwv het hiertegen door appellant gemaakte bezwaar ongegrond verklaard. Hieraan liggen rapporten van een Uwvarts bezwaar en beroep van 11 mei 2022 en een arbeidsdeskundige bezwaar en beroep van 17 mei 2022 ten grondslag. De verzekeringsarts bezwaar en beroep – die appellant op spreekuur heeft onderzocht en informatie van de internist van 2 mei 2022 heeft bestudeerd – heeft geen reden gezien voor een aanvullende urenbeperking en voor aanvullende cognitieve beperkingen. Wel heeft hij aanvullende beperkingen aangenomen voor pollen en huisstof, lawaai en heeft hij de beperking voor een kantoortuin geschrapt. Verder heeft hij de beperkingen niet duurzaam geacht. Hij heeft een gewijzigde FML van 16 mei 2022 opgesteld. De arbeidsdeskundige bezwaar en beroep heeft de eerder geselecteerde functies als passend aangemerkt en heeft de signaleringen bij die functies toegelicht.

Volgens de rechtbank zijn de rapporten van de (verzekerings)artsen 19 november 2021 en 11 mei 2022 en de aanvullende rapporten van 29 augustus 2022 en 20 december 2023 deugdelijk gemotiveerd, consistent en inzichtelijk. Het standpunt van appellant dat sprake is van ernstiger gezondheidsproblematiek dan wel beperkingen slaagt volgens de rechtbank niet. De primaire Uwv-arts heeft geconcludeerd dat door ME/CVS geen sprake is van een volledig disfunctioneren op micro-, meso- en macroniveau, overeenkomstig de Richtlijn chronisch vermoeidheidssyndroom. De klachten en belemmeringen van appellant passen bij de aandoening en komen consistent naar voren tijdens de anamnese en het dagverhaal. Daarom is er reden om beperkingen aan te nemen in de energiehuishouding. Appellant dient te worden ontzien van de zware fysieke aspecten van arbeid en er is een indicatie voor een urenbeperking in passende arbeid voor ongeveer zes uur per dag en dertig uur per week.

De verzekeringsarts bezwaar en beroep is deels tot een ander oordeel gekomen dan de primaire Uwv-arts. Volgens hem blijft het onduidelijk dat er een medische oorzaak ten grondslag ligt aan de vermoeidheidsklachten. De behandelend internist heeft geen afwijkingen kunnen vinden, afgezien van slaapapneu en overgewicht. Ondanks dat de slaap van appellant is verstoord en appellant vermoeidheidsklachten ervaart, heeft hij een gevuld dagverhaal. Appellant neemt rustmomenten, maar hoeft zich niet terug te trekken op bed. Met de vastgestelde urenbeperking is daarin ruim tegemoetgekomen. Cognitieve beperkingen worden alleen aangenomen indien deze objectief zijn aangetoond door middel van een neuropsychologisch onderzoek (NPO). De huidige diagnoses vormen geen aanleiding voor beperkingen op het cognitieve vlak. Uit het onderzoek van de internist van het UMCG naar de vermoeidheidsklachten is niets gekomen. Niet is objectief komen vast te staan dat sprake is van cognitieve beperkingen. Omdat er geen 0-meting beschikbaar is, heeft het nogmaals verrichten van een NPO geen meerwaarde.

De verzekeringsarts bezwaar en beroep heeft volgens de rechtbank terecht aangenomen dat appellant niet overmatig prikkelgevoelig is en niet beperkt is voor het werken in een kantoortuin. Appellant is wel aangewezen op werk zonder veelvuldige deadlines of productiepieken en op arbeid waarin geen hoog handelingstempo. Hoewel appellant beperkt is voor geluidsbelasting, is hij niet beperkt voor het werken in een kantoortuin. Zo’n werkomgeving is minder prikkel-belastend dan de thuisomgeving, waarin sprake was van verstoringen door het eigen bedrijf en inwonende kinderen. Toch bestond er geen noodzaak om zich geheel uit die thuissituatie terug te trekken.

Van meer fysieke beperkingen is evenmin gebleken. Appellant heeft geen ondersteunende medische gegevens of argumenten aangeleverd. Bovendien zijn al beperkingen aangenomen voor lopen en staan tijdens het werk. De verzekeringsarts bezwaar en beroep heeft geen reden gezien voor extra beperkingen voor omgevingslawaai en prikkelgevoeligheid. Nu volgens de rechtbank de medische beoordeling standhoudt, hoeft de FML van 17 mei 2022 niet aangepast te worden. De door de arbeidsdeskundige geselecteerde functies zijn passend.

Als uitgangspunt geldt dat de bestuursrechter de conclusies van een onafhankelijke, door hem ingeschakelde deskundige volgt, als de motivering van deze deskundige hem overtuigend voorkomt. Die situatie doet zich hier voor. De rapporten van Perquin van 17 juli 2025 en 23 oktober 2025 geven blijk van een zorgvuldig en volledig onderzoek. Perquin heeft dossierstudie verricht, appellant uitgebreid gesproken, een anamnese afgenomen en de in dit geding beschikbare medische informatie kenbaar in zijn beoordeling betrokken en meegewogen. Perquin heeft vastgesteld dat appellant vermoeidheidsklachten zonder duidelijk aanwijsbare onderliggende oorzaak heeft. De klachten van appellant zijn ontstaan na twee operaties, te weten een operatie aan de voet en een galblaasverwijdering. Onderzoek door internist professor dr. R.O.B. Gans heeft geen verklarende diagnose opgeleverd en geconcludeerd tot een syndroomdiagnose CVS op basis van chronische vermoeidheid zonder andere verklaring dan bestaande OSAS (slaapapneu), met een advies voor cognitieve gedragstherapie en oefentherapie. Verder heeft Perquin het standpunt van appellant dat aan het uitgevoerde NPO van 17 januari 2023 wel conclusies moeten worden verbonden, verworpen, omdat een niet-valide NPO niet bruikbaar is. Volgens Perquin is de Uwvbeoordeling goed te volgen en is deze beoordeling niet onvolledig of onzorgvuldig geweest. Perquin heeft geconcludeerd dat op de datum in geding, zijnde 30 maart 2021, sprake is van CVS, OSAS, hypertensie, jicht en obesitas en dat de beperkingen van appellant in de FML van 16 mei 2022 juist zijn vastgesteld.

In zijn aanvullende rapport van 23 oktober 2025 heeft Perquin voldoende gemotiveerd gereageerd op de door appellant geuite kritiek op zijn rapport. Perquin heeft erop gewezen dat hij nooit een relatie heeft gehad met het Uwv of de betrokken functionarissen en dat een stevige argumentatie voor de door appellant geuite twijfel over zijn objectiviteit ontbreekt. Verder heeft Perquin uiteengezet dat hij, in tegenstelling tot wat appellant heeft aangevoerd, niet heeft volstaan met een deelonderzoek bij appellant, maar dat hij appellant fysiek heeft gezien en onderzocht. Een psychisch onderzoek is niet verricht, omdat geen sprake is van een psychische of psychiatrische ziekte, maar hoe appellant cognitief functioneerde tijdens het onderzoek is wel meegewogen en beoordeeld. Verder heeft Perquin vermeld dat hij de ontwikkelingen over ME/CVS volgt, waaronder de uitspraken van de Raad van 17 juli 2025 (die dateren van een dag nadat hij zijn rapport heeft opgesteld). Daarin heeft hij geen aanleiding gezien om tot een andere beoordeling te komen.

De conclusies van deskundige Perquin worden door de Raad onderschreven. Er is geen aanleiding om de FML van 16 mei 2022 voor onjuist te houden en er wordt geen aanleiding gezien een andere deskundige in te schakelen.

Uitgaande van de juistheid van de FML van 16 mei 2022, wordt het Uwv gevolgd in het oordeel dat de door de arbeidsdeskundige geselecteerde functies voor appellant geschikt zijn.

In dit geval betekent dat het volgende. Vanaf de ontvangst van het bezwaarschrift door het Uwv op 25 januari 2022 tot de datum van de uitspraak zijn vier jaar en negen maanden verstreken. Noch de zaak zelf, die niet als complex is aan te merken, noch de opstelling van appellant geven aanleiding voor het oordeel dat in dit geval de totale lengte van de procedure meer dan vier jaar zou mogen bedragen. De redelijke termijn is dus met negen maanden overschreden. Dit leidt tot een schadevergoeding van € 1.000,-.

De overschrijding van de redelijke termijn is geheel aan de bestuursrechter toe te schrijven, nu het Uwv binnen zes maanden na ontvangst van het bezwaarschrift het bestreden besluit heeft genomen. De Raad zal daarom de Staat veroordelen tot betaling aan appellant van een schadevergoeding tot een bedrag van € 1.000,-.

Aanleiding bestaat om de Staat te veroordelen in de proceskosten van appellant voor verleende rechtsbijstand in verband met het verzoek om schadevergoeding wegens schending van de redelijke termijn. Deze kosten worden begroot op € 467,- (1 punt voor het schadevergoedingsverzoek, met een waarde per punt van € 934,- en wegingsfactor 0,5).

Het hoger beroep slaagt niet. De aangevallen uitspraak wordt bevestigd. Dit betekent dat de toekenning van de WIA-uitkering aan appellant, waarbij de mate van arbeidsongeschiktheid is vastgesteld op 73,68%, in stand blijft.