Centrale Raad van Beroep, 14 oktober 2026

Appellante heeft voor het laatst gewerkt als assistent-bedrijfsleider voor 40 uur per week. Op 21 februari 2020 heeft zij zich ziekgemeld. Nadat appellante een aanvraag om een uitkering op grond van de Wet werk en inkomen naar arbeidsvermogen (Wet WIA) had ingediend, heeft onderzoek plaatsgevonden door een arts en een arbeidsdeskundige van het Uwv. Deze arts heeft op 4 september 2023 vastgesteld dat bij appellante geen sprake is van een situatie van geen benutbare mogelijkheden (GBM) en dat appellante bij het verrichten van werkzaamheden beperkingen heeft. De arts heeft die beperkingen neergelegd in een Functionele Mogelijkhedenlijst (FML) van 25 augustus 2023. De arbeidsdeskundige heeft op 7 september 2023 vastgesteld dat appellante niet meer geschikt is voor haar laatste werk. De arbeidsdeskundige heeft vervolgens voor appellante functies geselecteerd en de mate van arbeidsongeschiktheid van appellante vastgesteld op 49,74%. Vervolgens heeft het Uwv bij besluit van 11 september 2023 aan appellante met ingang van 18 januari 2023 een loongerelateerde WGA-uitkering op grond van de Wet WIA toegekend.

De rechtbank heeft onder meer vastgesteld dat partijen verdeeld zijn over de vraag of appellante benutbare mogelijkheden heeft. De rechtbank heeft gewezen op de situaties in artikel 2 van het fbesluit arbeidsongeschiktheidswetten (Schattingsbesluit). De rechtbank heeft vervolgens overwogen dat het door appellante in beroep ingestuurde rapport van een gecombineerd psychiatrisch verzekeringsgeneeskundig onderzoek van psychiater M. van Beem en verzekeringsarts H. Yuce van 28 januari 2025 en de aanvulling daarop van 11 juli 2025 (hierna: contra-expertise), geen aanleiding geeft tot twijfel aan de juistheid van de medische grondslag van het bestreden besluit. In zijn rapporten van 6 juni 2024 (lees: 3 mei 2024) en 22 april 2025 heeft de verzekeringsarts bezwaar en beroep volgens de rechtbank op inzichtelijke wijze uiteengezet dat en waarom appellante niet voldoet aan de GBM-criteria. Wat in de contra-expertise door Van Beem en Yuce afgeleid wordt uit het dagverhaal, komt volgens de rechtbank niet overeen met het disfunctioneren van appellante op micro-, meso- en macroniveau op de datum in geding. Dat volgt reeds uit het feit dat appellante, in de periode hier van belang, zelfstandig met een camper naar [plaats] is gereisd en daar maanden zelfstandig heeft verbleven. De rechtbank heeft dan ook geen aanleiding gezien om het standpunt van de verzekeringsarts bezwaar en beroep niet te volgen. Volgens de rechtbank zijn de functionele mogelijkheden van appellante correct vastgesteld, zijn de geselecteerde functies voor appellante passend en heeft het Uwv de mate van arbeidsongeschiktheid van 52,25% juist vastgesteld.

Op grond van artikel 5 van de Wet WIA bestaat recht op een WIA-uitkering als een betrokkene ten minste 35% arbeidsongeschikt is. De mate van arbeidsongeschiktheid wordt berekend door het loon dat een betrokkene in zijn laatste werk nog had kunnen verdienen, te vergelijken met het loon dat hij kan verdienen in passende functies.

Op grond van artikel 6, eerste lid, van de Wet WIA en artikel 2, eerste lid, van het Schattingsbesluit geldt dat de mate van arbeidsongeschiktheid wordt vastgesteld op basis van een verzekeringsgeneeskundig en een arbeidskundig onderzoek. Artikel 2, vijfde lid, van het Schattingsbesluit geeft, bij wijze van uitzondering, een limitatieve opsomming van situaties waarbij sprake is van geen benutbare mogelijkheden tot het verrichten van arbeid, op grond waarvan een arbeidskundig onderzoek achterwege blijft en de betrokkene volledig arbeidsongeschikt wordt geacht. Het gaat dan om gevallen waarin een verzekerde evident niet kan werken en ook op korte termijn niet in staat zal zijn om te werken.

Tussen partijen is niet in geschil dat een situatie als omschreven in artikel 2, vijfde lid, aanhef en de onderdelen a, b en c, in het geval van appellante niet aan de orde is. Het gaat enkel om de vraag of sprake is van een situatie als bedoeld in artikel 2, vijfde lid, aanhef en onder d, van het Schattingsbesluit, namelijk dat betrokkene als gevolg van een ernstige psychische stoornis in zijn zelfverzorging, in zijn directe samenlevingsverband alsook in zijn sociale contacten, waaronder zijn werkrelaties, niet of dermate minimaal functioneert dat hij psychisch niet zelfredzaam is.

In de nota van toelichting bij het Schattingsbesluit[_95a0c080-8694-4010-b503-bc4a9d247881] staat hierover vermeld:

Met juistheid heeft de rechtbank geoordeeld dat de verzekeringsarts bezwaar en beroep in zijn rapporten toereikend heeft toegelicht waarom in het geval van appellante zich niet de situatie voordoet als bedoeld in artikel 2, vijfde lid, aanhef en onder d, van het Schattingsbesluit. De Raad onderschrijft de overwegingen van de rechtbank volledig en maakt dan ook het oordeel waartoe de rechtbank op grond van deze overwegingen is gekomen tot het zijne. Hieraan wordt het volgende toegevoegd.

Het standpunt van appellante dat Van Beem en Yuce stellen dat de (verzekerings)artsen van het Uwv het dagverhaal van appellante onvoldoende hebben uitgevraagd en uitgewerkt, wordt niet gevolgd. De (verzekerings)artsen van het Uwv hebben appellante tweemaal op een spreekuur uitgebreid gesproken, een anamnese afgenomen, informatie van de behandelend artsen in de beoordelingen betrokken en uitgebreid verwoord welke activiteiten appellante verricht. Ook heeft de verzekeringsarts bezwaar en beroep de contra-expertise van Van Beem en Yuce (inclusief aanvulling) in de beoordeling betrokken. Bovendien is tijdens de zitting van de Raad gebleken dat de vaststelling van de feiten geen punt van geschil tussen partijen is, maar dat het enkel gaat om de weging hiervan.

Op basis van de rapporten van de (verzekerings)artsen van het Uwv, de contraexpertise van Van Beem en Yuce (inclusief aanvulling) en de overige medische informatie, heeft het Uwv vervolgens geconcludeerd dat bij appellante geen sprake is van disfunctioneren op micro-, meso- en macroniveau. Appellante was op de datum in geding, 18 januari 2023, in staat om haar ontbijt te maken, te douchen, haar medicatie dagelijks in te nemen, auto te rijden, boodschappen te doen (kant-en klaar-maaltijden te kopen/bestellen) en haar maaltijden te bereiden dan wel op te warmen. Verder is niet gebleken van zelfverwaarlozing en is geconstateerd dat sprake is van een goed verzorgd uiterlijk en een normale voedingstoestand. Ook heeft appellante een LAT-relatie, onderhoudt zij langdurige vriendschappen en kan en gaat zij zelfstandig de openbare weg op. Ten slotte is gebleken dat zij, weliswaar met beperkingen, in staat was om begin 2023 alleen met de camper naar [plaats] te rijden om daar te klimmen en daar enkele maanden te blijven. Daar heeft zij zich gefocust op het doorkomen van haar dag en het verzorgen van maaltijden en was zij onder de mensen. In de avond kon ze aansluiten bij of samen met anderen koken.

Gelet op wat onder 5.3 tot en met 5.6 is overwogen, moet ervan worden uitgegaan dat bij appellante op de datum in geding geen sprake was van een situatie van geen benutbare mogelijkheden tot het verrichten van arbeid als bedoeld in artikel 2, vijfde lid, aanhef en onder d, van het Schattingsbesluit. Er bestaat geen twijfel over de medische beoordeling. Er is daarom geen aanleiding om een onafhankelijk deskundige te benoemen.

Het hoger beroep slaagt dus niet. De aangevallen uitspraak wordt bevestigd en het verzoek om schade wordt afgewezen. Dit betekent dat de WIA-uitkering vastgesteld naar een mate van arbeidsongeschiktheid van 52,25% in stand blijft.