Centrale Raad van Beroep, 14 oktober 2026

Appellante heeft voor het laatst gewerkt als beveiliger op een vliegveld voor 29,31 uur per week. Op 26 januari 2022 heeft zij zich ziekgemeld. Zij ontving toen een Werkloosheidsuitkering. Nadat appellante een aanvraag om een uitkering op grond van de Wet werk en inkomen naar arbeidsvermogen (Wet WIA) had ingediend, heeft onderzoek plaatsgevonden door een verzekeringsarts en een arbeidsdeskundige van het Uwv. De verzekeringsarts heeft vastgesteld dat appellante bij het verrichten van werkzaamheden beperkingen heeft en heeft die beperkingen neergelegd in een Functionele Mogelijkhedenlijst (FML) van 17 december 2023. Een arbeidsdeskundige heeft vastgesteld dat appellante niet meer geschikt is voor haar laatste werk. De arbeidsdeskundige heeft vervolgens voor appellante functies geselecteerd. Het Uwv heeft bij besluit van 16 januari 2024 geweigerd appellante met ingang van 24 januari 2024 een WIA-uitkering toe te kennen, omdat zij minder dan 35% arbeidsongeschikt is.

Bij besluit van 8 april 2025 (bestreden besluit) heeft het Uwv het hiertegen door appellante gemaakte bezwaar ongegrond verklaard. Hieraan liggen rapporten van een verzekeringsarts bezwaar en beroep en een arbeidsdeskundige bezwaar en beroep ten grondslag. De verzekeringsarts bezwaar en beroep heeft op 1 april 2025 een nieuwe FML opgesteld waarin meer beperkingen zijn opgenomen. De arbeidsdeskundige bezwaar en beroep heeft de functies opnieuw bekeken, geconcludeerd dat niet alle functies meer geschikt zijn, andere functies geselecteerd en berekend dat de mate van arbeidsongeschiktheid 27,15% is.

Op grond van artikel 5 van de Wet WIA bestaat recht op een WIA-uitkering als een betrokkene ten minste 35% arbeidsongeschikt is. De mate van arbeidsongeschiktheid wordt berekend door het loon dat een betrokkene in zijn laatste werk nog had kunnen verdienen, te vergelijken met het loon dat hij kan verdienen in passende functies. Deze beoordeling is gebaseerd op een verzekeringsgeneeskundig en een arbeidskundig onderzoek. Beide aspecten worden hieronder besproken.

Appellante wordt niet gevolgd in haar stelling dat de rechtbank geen oordeel heeft gegeven over de vraag of er een tijdig, volledig en actief onderzoek heeft plaatsgevonden door het Uwv. De rechtbank heeft in rechtsoverweging 6.2 van de aangevallen uitspraak overwogen dat het medisch onderzoek naar de beperkingen van appellante op juiste wijze is verricht. De rechtbank heeft hierbij beschreven op welke manier de onderzoeken hebben plaatsgevonden en wat de uitkomsten zijn van de onderzoeken. Appellante heeft niet onderbouwd waarom het oordeel van de rechtbank niet juist is. De Raad volgt het oordeel van de rechtbank en de overwegingen die daaraan ten grondslag liggen.

Appellante wordt niet gevolgd in haar stelling dat de verzekeringsartsen ten onrechte hebben nagelaten om informatie op te vragen bij de behandelaars van appellante. De klachten van appellante waren bekend bij de verzekeringsartsen. Zij beschikten over voldoende informatie om tot een afgewogen oordeel te komen. Het behoort tot de expertise van de verzekeringsarts om te bepalen welke onderzoeksmethoden worden gekozen, hoe de onderzoeksresultaten worden beoordeeld en tot welke beperkingen die leiden. Daarbij staat het appellante vrij om zelf medische informatie in te dienen en van die mogelijkheid heeft zij ook gebruik gemaakt.

De grond dat de beperkingen niet juist zijn ingeschat slaagt niet. Appellante heeft niet met objectieve medische stukken aannemelijk gemaakt dat zij op de datum in geding van 24 januari 2024 meer beperkingen had dan is aangenomen in de FML van 1 april 2025. De medische stukken die appellante in hoger beroep heeft ingebracht, maken dat niet anders. Deze stukken dateren van ver na de datum in geding en hebben geen betrekking op de datum in geding.

De Raad overweegt verder dat de rechtbank terecht niet heeft besproken of de beperkingen van appellante duurzaam zijn. De vraag of beperkingen duurzaam zijn, is pas relevant bij volledige arbeidsongeschiktheid.

Uit wat hiervoor is overwogen, volgt dat de Raad geen twijfel heeft aan de zorgvuldigheid en juistheid van het medisch onderzoek door het Uwv en de FML van 1 april 2025. Het verzoek van appellante om een deskundige te benoemen wordt dan ook afgewezen.

Wat appellante heeft aangevoerd, houdt in wezen in dat zij het niet eens is met de beperkingen zoals die in de FML zijn vastgelegd. De Raad heeft geoordeeld dat de FML juist is. De Raad oordeelt vervolgens dat de functies in medisch opzicht passend zijn voor appellante. Appellante heeft geen concrete arbeidskundige gronden aangevoerd die zich richten tegen de geselecteerde functies.

Het hoger beroep slaagt dus niet. De aangevallen uitspraak wordt bevestigd. Dit betekent dat de weigering om appellante een WIA-uitkering toe te kennen in stand blijft.