Centrale Raad van Beroep, 5 juni 2013

1. Bij besluit van 27 december 2010 (bestreden besluit) heeft het college het bezwaar van appellante tegen het besluit waarbij haar aanvraag om een snellere scootmobiel is afgewezen, ongegrond verklaard. Het college heeft hierbij overwogen dat appellante zich met een scootmobiel die 10 kilometer per uur kan rijden in haar directe woonomgeving kan verplaatsen en daar sociale contacten aan kan gaan en dat appellante langere afstanden af kan leggen met de Regiotaxi.

2. Bij de aangevallen uitspraak heeft de voorzieningenrechter het beroep van appellante ongegrond verklaard. De voorzieningenrechter heeft artikel 4:6 van de Algemene wet bestuursrecht (Awb) aan de orde geacht. De voorzieningenrechter heeft voorts overwogen dat de toegekende scootmobiel als een voldoende adequate voorziening moet worden beschouwd. In hetgeen appellante heeft aangevoerd, heeft de voorzieningenrechter geen concrete aanwijzingen kunnen vinden dat niet wordt voldaan aan de compensatieplicht van artikel 4 van de Wet maatschappelijke ondersteuning (Wmo). De omstandigheid dat appellante geen gebruik wil maken van de Regiotaxi voor de grotere afstanden omdat zij haar zelfstandigheid wil behouden, heeft de voorzieningenrechter niet tot een ander oordeel geleid.

3. Appellante heeft zich tegen de aangevallen uitspraak gekeerd. Zij heeft aangevoerd dat er wel veranderde omstandigheden zijn. Voorts heeft zij gesteld dat het college haar bewegingsvrijheid beperkt tot een straal van twee kilometer. Daarbij komt dat het lange wachten op de Regiotaxi voor haar bezwaarlijk is. Appellante heeft ten slotte een beroep gedaan op de hardheidsclausule.

4. De Raad komt tot de volgende beoordeling.

4.1. De voorzieningenrechter heeft ten onrechte een situatie als bedoeld in artikel 4:6 van de Algemene wet bestuursrecht aanwezig geacht. Het bestreden besluit behelst een afwijzing op inhoudelijke gronden. Van een ander besluit dat ziet op dezelfde aanvraag en de op dat moment bestaande gezondheidssituatie van appellante is geen sprake. Dit neemt niet weg dat de aangevallen uitspraak in stand kan blijven. De voorzieningenrechter heeft het bestreden besluit ook inhoudelijk beoordeeld. In hoger beroep heeft appellante geen andere gronden aangevoerd dan die in beroep zijn aangevoerd. De rechtbank heeft die gronden op juiste wijze besproken en beoordeeld. De Raad heeft daarnaast niets toe te voegen.

4.2. Uit het voorgaande volgt dat het hoger beroep niet slaagt, zodat de aangevallen uitspraak voor bevestiging in aanmerking komt.

5. Voor een veroordeling in de proceskosten bestaat geen aanleiding.

BESLISSING

De Centrale Raad van Beroep bevestigt de aangevallen uitspraak.

Deze uitspraak is gedaan door J. Brand, in tegenwoordigheid van S. Aaliouli als griffier.

De beslissing is uitgesproken in het openbaar op 5 juni 2013.

(getekend) J. Brand

(getekend) S. Aaliouli

JvC