4. ARCHITECTONISCHE UITGANGSPUNTEN
4.1 VOORERF
4.1.1 SITUATIE, KLEUR- EN MATERAALGEBRUIK
KAPVORM
Het voorhuis krijgt een zadeldak of schilddak, evenwijdig aan de Lagestraat, met een duidelijk dakoverstek dat de dakvorm benadrukt.
Het achterhuis sluit hier haaks op aan met een zadeldak waarvan de goot- en nokhoogte lager liggen dan die van het voorhuis. Door deze compositie ontstaat een herkenbare hiërarchie in het volume en een duidelijke verwijzing naar de opbouw van historische boerderijen in de omgeving.
GEVELINDELING EN RITMIEK
Het voorhuis heeft een symmetrische, representatieve gevelindeling met een centrale entree aan de Lagestraat. De gevels verwijzen naar de landelijke bouwstijl in de omgeving, met zorgvuldige verhoudingen en een rustige ritmiek. Het achterhuis is ondergeschikt en onderscheidt zich door een eenvoudiger gevelopbouw, een meer asymmetrische indeling en afwijkend kleur-of materiaalgebruik. De optische hoogte van het volume wordt beperkt door een lage gootlijn of door het toepassen van een afwijkend materiaal op de verdieping. Bij het achterhuis worden luiken of vlakvullingen aangemoedigd die refereren aan traditionele boerderij-luiken. De gevels hebben een verticale geleding.
MATERIALISATIE EN DETAILLERING
De gevels van het voorhuis worden uitgevoerd in metselwerk in warme roodbruine tinten, eventueel met een donkerdere of hardstenen plint. Het dak wordt voorzien van genuanceerde keramische pannen. De detaillering is rijk en sluit aan bij de karakteristieke bebouwing langs de Lagestraat. De kozijnen worden uitgevoerd in een lichte kleur, passend bij het dorpse karakter.
Het achterhuis krijgt een meer ingetogen afwerking, met een duidelijk onderscheid in kleur en materiaal ten opzichte van het voorhuis. Het kan worden uitgevoerd in metselwerk in roodbruine tinten of in hout, in zwart of in de natuurlijke kleur van het materiaal. Kozijnen mogen zowel licht als donker worden uitgevoerd: een lichte kleur zorgt voor een contrasterend gevelbeeld, terwijl een donkere tint meer opgaat in het metselwerk of hout. De hiërarchie tussen voor- en achterhuis moet duidelijk afleesbaar zijn, maar beide delen moeten wel één samenhangend geheel vormen.
PLASTICITEIT
De hoofdvorm is eenvoudig en helder van opzet, met een goed herkenbare verwijzing naar de traditionele T-boerderij. De architectonische expressie wordt bepaald door de massaopbouw en kapvorm, niet door losse toevoegingen of verspringingen. De gevels blijven vlak en rustig, waarbij beperkte accenten – zoals een subtiele sprong in de gevel of een kleine luifel bij de entree – uitsluitend worden toegepast om de compositie te versterken.
DAKKAPELLEN, UITBREIDINGEN EN BIJGEBOUWEN
Bij het voorhuis kunnen meer uitgesproken dakkapellen worden toegepast, passend bij het statige karakter. De dakkapellen worden zorgvuldig gedetailleerd met rijke details zoals een overstek met geprofileerde dakrand en een roedeverdeling in de kozijnen.
Ze blijven ondergeschikt aan het dakvlak.
Bij het achterhuis worden de dakkapellen aangekapt, zodat ze passen binnen de landelijke architectuurstijl.
Uitbreidingen aan de achterzijde zijn mogelijk mits ze qua schaal, materiaal en vorm aansluiten bij het hoofdvolume. Bijgebouwen en bergingen worden als losse, sobere volumes op het achtererf geplaatst en uitgevoerd in hout of metselwerk met een ingetogen kleurstelling.
4.1.2 REFERENTIES
Het woonblok op het voorerf refereert qua massa en verschijningsvorm aan een traditionele T-boerderij en voegt zich vanzelfsprekend in het bestaande bebouwingsbeeld langs de Lagestraat.
VOORHUIS
REFERENTIES T-BOERDERIJEN LAGESTRAAT.
VERWIJZING NAAR DE KARAKTERISTIEKE LANDSCHAPPELIJKE BEBOUWING AAN DE LAGESTRAAT: SYMMETRISCHE, REPRESENTATIEVE GEVELINDELING EN RIJKE DETAILLERING.
DUIDELIJK ONDERSCHEID TUSSEN VOOR- EN ACHTERHUIS ACHTERHUIS
OPTISCHE HOOGTE BEPERKEN DOOR AFWIJKEND MATERIAAL OP DE VERDIEPING.
OPTISCHE HOOGTE BEPERKEN DOOR LAGE GOOTLIJN.
LUIKEN OF VLAKVULLINGEN DIE REFEREREN AAN TRADITIONELE BOERDERIJ-LUIKEN.
4.1.3 CRITERIA BEELDKWALITEIT
4.2 ACHTERERF
4.2.1 SITUATIE, KLEUR- EN MATERAALGEBRUIK
KAPVORM
De volumes op het achtererf refereren qua maat en verhouding aan de traditionele, landelijke erfbebouwing. Het erfkarakter kan worden versterkt door het plaatselijk doortrekken van de kap en het toevoegen van een houten constructie.
Bij de rug-aan-rug-woningen worden de bergingen zorgvuldig ingepast, zodat ze samen met het hoofdvolume een samenhangend geheel vormen.
GEVELINDELING EN RITMIEK
De gevels hebben een eenvoudige en functionele opbouw. Raamopeningen worden afgewisseld met gesloten gevelvlakken in een rustig, regelmatig ritme. Dit ritme wordt versterkt door de houten constructie, die de overgang tussen privé- en openbare ruimte verzacht en ontmoeting op het erf bevordert.
MATERIALISATIE EN DETAILLERING
De materialisatie is eenvoudig en robuust. Baksteen in aardse tinten en houten gevelbekleding vormen de basis. De elementen van de externe constructie, worden uitgevoerd in hout, dat of voorvergrijsd of in zijn natuureigen kleur wordt toegepast. De daken zijn voorzien van keramische pannen in een donkere grijstint. De detaillering is sober en terughoudend.
Subtiele variaties in metselwerkverbanden of houtafwerking en eenvoudige accenten, zoals bijvoorbeeld luiken die verwijzen naar staldeuren, versterken het landelijke karakter.
PLASTICITEIT
De blokken op het achtererf hebben een heldere hoofdvorm met een beperkte plasticiteit.
In de voorgevels en zijgevels aan het openbaar gebied worden geen forse accenten zoals erkers, uitbouwen of dakopbouwen toegevoegd. Waar nodig kunnen subtiele accenten worden toegevoegd bij entrees of op hoeken, maar altijd ondergeschikt aan de hoofdvorm. Een duidelijk dakoverstek en robuuste houten elementen geven diepte aan het gevelbeeld.
DAKKAPELLEN, UITBREIDINGEN EN BIJGEBOUWEN
Dakkapellen zijn bescheiden en ondergeschikt aan de hoofdvorm van het dak.
Aanbouwen worden aangekapt of zorgvuldig ingepast zodat ze een samenhangend geheel vormen met het hoofdvolume.
Uitbreidingen aan de achterzijde zijn mogelijk mits ze qua schaal, materiaal en vorm aansluiten bij het hoofdvolume. Bijgebouwen en bergingen worden als losse, sobere volumes op het achtererf geplaatst en uitgevoerd in hout of metselwerk met een ingetogen kleurstelling.
4.2.2 REFERENTIEBEELDEN
De woonblokken op het achtererf vormen een eigentijdse vertaling van de traditionele achtererfbebouwing.
HET ERFKARAKTER WORDT VERSTERKT DOOR HET PLAATSELIJK DOORTREKKEN VAN DE KAP EN HET TOEVOEGEN VAN EEN AANGEKAPTE VERANDA OF PERGOLA.
BIJ DE RUG-AAN-RUG-WONINGEN WORDEN DE BERGINGEN ZORGVULDIG INGEPAST, ZODAT ZE SAMEN MET HET HOOFDVOLUME EEN SAMENHANGEND GEHEEL VORMEN.
4.2.3 CRITERIA BEELDKWALITEIT
4.3 VELDSCHUREN
4.3.1 SITUATIE, KLEUR- EN MATERAALGEBRUIK
KAPVORM
De volumes in het deelgebied veldschuren hebben een eenvoudige, duidelijk herkenbare hoofdvorm met een verhouding die past bij traditionele schuren. De kappen worden uitgevoerd met een royale overstek. Een asymetrische kap, als eigentijdse verwijzing naar de traditionele veldschuren, is voorstelbaar.
GEVELINDELING EN RITMIEK
De gevels hebben een rustige, functionele opbouw met een ritme dat wordt bepaald door de kapvorm en het materiaalgebruik, bijvoorbeeld door verticale houten delen of terugkerende raamopeningen. Openingen zijn zorgvuldig gepositioneerd en entrees zijn ingetogen vormgegeven. Grote glasvlakken kunnen voorkomen mits ze logisch onderdeel zijn van het gevelvlak en niet afleiden van de leesbaarheid van het hoofdvolume.
MATERIALISATIE EN DETAILLERING
De materialisatie is robuust en natuurlijk. Gevels zijn uitgevoerd in hout (zwart of vergrijzend) of donker metselwerk met rustige textuur. Daken worden afgewerkt met vlakke of gewelfde keramische pannen. De detaillering is sober en ingetogen. Houtconstructies en robuuste luiken kunnen worden ingezet om het landelijke karakter te versterken.
PLASTICITEIT
De kracht ligt in de eenvoud van het hoofdvolume: kap en massa bepalen het beeld, terwijl de gevels vlak en rustig blijven. Snedes in het dakvlak zijn mogelijk, zolang zij ondergeschikt blijven aan de hoofdvorm en de kap als één heldere massa herkenbaar blijft. De architectonische expressie komt voort uit proportie, materialisering en kapvorm, waardoor de bebouwing zich vanzelfsprekend voegt in het landschap.
DAKKAPELLEN, UITBREIDINGEN EN BIJGEBOUWEN
Aanbouwen zijn bij voorkeur aangekapt, zodat ze ondergeschikt blijven aan het hoofdvolume.
Dakkapellen en dakopbouwen zijn ondergeschikt aan het dakvlak en terughoudend van vorm.
Vrijstaande bijgebouwen worden vormgegeven als kleine, sobere schuurvolumes en worden uitgevoerd in hetzelfde materiaalpalet als de hoofdwoning.
4.3.2 REFERENTIEBEELDEN
De volumes in het deelgebied veldschuren hebben een eenvoudige, duidelijk herkenbare hoofdvorm met een verhouding die past bij traditionele veldschuren.
DE KRACHT LIGT IN DE EENVOUD VAN HET HOOFDVOLUME: KAP EN MASSA BEPALEN HET BEELD, TERWIJL DE GEVELS VLAK EN RUSTIG BLIJVEN.
HOUTCONSTRUCTIES EN ROBUUSTE LUIKEN KUNNEN WORDEN INGEZET OM HET LANDELIJKE KARAKTER TE VERSTERKEN.