Uitspraak uitgelegd
Vrijheidsberoving en zware mishandeling in Sittard: 12 jaar cel
De Rechtbank Limburg veroordeelt op 5 november 2026 een verdachte tot twaalf jaar gevangenisstraf voor zijn aandeel in het vasthouden en ernstig mishandelen van slachtoffers in een Sittardse loods. Centraal stond of hij, hoewel hij later arriveerde en ontkende binnen te zijn geweest, als medepleger verantwoordelijk was. Volgens de rechtbank bewezen de slachtofferverklaringen en ondersteunende gegevens zowel zijn aanwezigheid als zijn actieve bijdrage. Hij werd wel vrijgesproken van het aanvankelijk van de vrijheid beroven van de slachtoffers.
- Primaire bron
- ECLI:NL:RBLIM:2026:12130
- Instantie
- Rechtbank Limburg
- Uitspraakdatum
- 2026-11-05
- Publicatie bron
- 2026-11-09
In het kort
- De verdachte krijgt twaalf jaar gevangenisstraf voor het samen van hun vrijheid beroofd houden van vier mensen en voor geweld met voorbedachten rade.
- Het geweld tegen drie slachtoffers levert poging tot zware mishandeling op; bij één van hen is daarnaast voltooide zware mishandeling bewezen.
- Zijn latere aankomst leidt tot vrijspraak van het aanvankelijk beroven van de vrijheid, maar niet van het voortzetten daarvan.
- De rechtbank gebruikt vroege slachtofferverklaringen in samenhang met ondersteunend bewijs; de belastende verklaring van een medeverdachte blijft buiten het bewijs.
- De straf ligt boven de eis van acht jaar. Daarnaast beveelt de rechtbank onmiddellijke gevangenneming wegens de maatschappelijke schok en herhalingsgevaar.
Waarom deze zaak belangrijk is
Voor de praktijk is vooral het onderscheid tussen het beginnen en het voortzetten van een vrijheidsberoving van belang. De rechtbank koppelt het medeplegen hier aan actieve geweldsbijdragen en langdurige samenwerking. Ook de waardering van de slachtofferverklaringen is zaakgebonden: hun onderlinge overeenstemming en het ondersteunende bewijs zijn belangrijk, niet een algemene voorrang van eerste verklaringen.
Vier slachtoffers vastgehouden na het verdwijnen van cocaïne
Op 13 juni 2023 werden vier mensen vanaf ongeveer 13.00 uur vastgebonden en vastgehouden in een loods in Sittard. De daders wilden opheldering over 1.230 kilo cocaïne die uit dezelfde loods was verdwenen. Pas nadat de daders ruim tien uur later waren vertrokken, konden de slachtoffers zich bevrijden. De verdachte arriveerde rond 19.00 uur met een medeverdachte. Zij hadden kort daarvoor een gasbrander gekocht.
Bronpassages bij deze uitleg
Op 13 juni 2023, rond 13:00 uur, werden vier personen, [slachtoffer 1] , [slachtoffer 4] , [slachtoffer 3] en [slachtoffer 2] , in een loods in Sittard van hun vrijheid beroofd, gekneveld met tie-wraps en vervolgens mishandeld.
Zij werden ter verantwoording geroepen vanwege het verdwijnen van 1230 kilogram cocaïne, die in dezelfde loods was opgeslagen en in de nacht van 11 op 12 juni 2023 was ontvreemd.
Na ruim 10 uur verlieten de daders de loods, waarna de slachtoffers zich wisten te bevrijden.
Rond 19:00 uur kwamen zo de verdachte en [naam medeverdachte 1] ter plaatse, die kort daarvoor een gasbrander hadden gekocht.
Aanwezigheid bewezen door verklaringen, beelden en sporen
De verdediging stelde dat de verdachte buiten had gewacht. De rechtbank stelde daar een combinatie van bewijs tegenover. Slachtoffers beschreven twee later binnengekomen mannen; kenmerken als een bordeauxrode broek en Spaans taalgebruik pasten bij de verdachte en de camerabeelden. Verder telden de gezamenlijke aankoop van de gasbrander, zijn DNA op de draaiknop en het weggooien van een tas met gebruikte voorwerpen mee. Die samenhang bracht de rechtbank tot de conclusie dat ook deze verdachte in de loods was geweest.
Bronpassages bij deze uitleg
De verdachte heeft buiten gewacht.
Zij, in het bijzonder [slachtoffer 1] , [slachtoffer 2] en [slachtoffer 3] , hebben nadrukkelijk verklaard over twee personen die later in de loods kwamen
onder andere door het noemen van de kleur van zijn korte broek (bordeaux rood), zijn postuur en het horen dat een van deze beide mannen Spaans sprak.
De verdachte spreekt Spaans en op beelden van een nabijgelegen tankstation die bewuste avond is de verdachte te zien met een bordeauxrode korte broek.
dat de verdachte samen met [naam medeverdachte 1] kort daarvoor bij Hornbach in Geleen een gasbrander heeft aangeschaft, waarop vervolgens DNA van de verdachte is aangetroffen (op de draaiknop van de brander).
De verdachte is dan degene die een boodschappentas weggooit in een nabijgelegen container, met daarin vele voorwerpen die bij de feiten gebruikt zijn
Het kan naar het oordeel van de rechtbank dus niet anders zijn dan dat beiden, [naam medeverdachte 1] én de verdachte, de loods zijn binnengegaan.
Waarom latere niet-herkenning het eerdere bewijs niet ontkrachtte
De rechtbank vond de kort na de bevrijding afzonderlijk afgelegde slachtofferverklaringen op essentiële punten consistent. Dat slachtoffers later niet herkenden of terugkwamen op hun verklaringen, maakte die eerste verklaringen volgens haar niet onbruikbaar. Zij zag angst voor represailles als verklaring voor die latere terughoudendheid. Een niet-opgenomen slachtofferverklaring gebruikte zij bovendien alleen voor zover ander bewijs voldoende steun bood. De belastende verklaring van een medeverdachte bleef buiten het bewijs. Omdat de rechtbank die verklaring niet gebruikte, behoefde de erkende beperking van het ondervragingsrecht volgens haar geen verdere bespreking.
Bronpassages bij deze uitleg
Hun verklaringen zijn afgelegd snel nadat de slachtoffers zich hadden weten te bevrijden, derhalve kort na het gebeuren en zijn afzonderlijk van elkaar ten overstaan van de politie afgelegd.
hun verklaringen komen op de hiervoor benoemde onderdelen in essentiële zin met elkaar overeen.
Door de verdediging is gewezen op het feit dat de slachtoffers bij latere verhoren geen herkenning hebben gedaan aan de hand van getoonde foto’s van verdachten en hun belastende verklaringen niet hebben herhaald of daar zelfs op zijn teruggekomen.
Deze angst zal voor hen eens te meer voelbaar zijn geweest tijdens het getuigenverhoor op verzoek van en in aanwezigheid van de advocaten van de verdachte en van medeverdachten en zal hen weerhouden hebben van het herhalen van hetgeen zij kort na de gebeurtenis hebben gezegd.
De rechtbank heeft dat ook gezien en gebruikt zijn verklaring met behoedzaamheid en alleen voor zover die verklaring voldoende ondersteund wordt door ander bewijs.
De rechtbank ziet geen aanleiding om aan de betrouwbaarheid en waarachtigheid van hetgeen door [slachtoffer 3] is verklaard te twijfelen enkel omdat er geen opname van bestaat.
De rechtbank erkent dat de verdediging het ondervragingsrecht ten aanzien van [naam medeverdachte 1] niet ten volle heeft kunnen uitoefenen
maar omdat de rechtbank die verklaring niet gebruikt voor het bewijs, omdat zij al voldoende wettig bewijs ziet in de vorm van verklaringen van slachtoffers, behoeft dit geen nadere bespreking.
Later aansluiten: wel medepleger van het blijven vasthouden
Omdat de verdachte pas later aansloot, sprak de rechtbank hem vrij van het aanvankelijk van de vrijheid beroven van de vier slachtoffers. Hij werd wel veroordeeld voor het samen blijven vasthouden. Dat berustte op zijn eigen geweld met de gasbrander, slaan en schoppen en de langdurige, bewuste samenwerking met de anderen, niet alleen op zijn aanwezigheid. Ook volgde partiële vrijspraak voor het gestelde plaatsen van een prop in de mond van één slachtoffer: daarvoor ontbrak concreet bewijs.
Bronpassages bij deze uitleg
In dit opzicht beschouwt de rechtbank de verdachte en zijn medeverdachte [naam medeverdachte 1] niet als degenen die de vier slachtoffers oorspronkelijk van hun vrijheid hebben beroofd, en zal zij de verdachte van dit onderdeel van de tenlastelegging vrijspreken
Zij hebben vervolgens die reeds in gang zijnde vrijheidsbeneming samen met de al aanwezige daders voort laten bestaan.
Dat alles is voor de rechtbank voldoende om de verdachte als medepleger aan te merken. Er is bewijs dat hij zelf geweld heeft gebruikt door de gasbrander te hanteren en te trappen/schoppen en te slaan.
Er is gedurende lange tijd nauw en bewust samengewerkt bij de vrijheidsberoving en het folteren van de slachtoffers en de verdachte heeft deelgenomen aan het geweld.
Specifiek voor het stoppen van een prop in de mond bij [slachtoffer 3] heeft de rechtbank geen concreet bewijsmiddel aangetroffen, zodat zij daarvan partieel zal vrijspreken.
spreekt de verdachte vrij van wat meer of anders is ten laste gelegd;
Voorbereiding en uitvoering droegen de voorbedachten rade
De rechtbank bezag de voorbereiding en uitvoering van het geweld in samenhang. De vooraf aangeschafte gasbrander en de opdracht tot gewelddadige ondervraging wezen volgens haar op voorbereiding. Vervolgens werden slachtoffers doelgericht en achtereenvolgens mishandeld. De daders hadden daarbij ruimschoots gelegenheid hun bijdrage te stoppen. Op basis van die omstandigheden achtte de rechtbank de mishandelingen met voorbedachten rade bewezen.
Bronpassages bij deze uitleg
De verdachte en medeverdachte [naam medeverdachte 1] kochten vooraf bij Hornbach een, gelet op het achteraf weggooien ervan, kennelijk eenmalig te gebruiken gasbrander.
De verdachte en [naam medeverdachte 1] moeten dan ook van te voren geweten hebben waartoe zij besteld waren: het verhoren van de slachtoffers, met behulp van (dreigen met) een gasbrander en zonodig met het toepassen van geweld.
De gedragingen die volgden, zoals beschreven door de slachtoffers en waarvan de gevolgen vastgesteld zijn, zijn bewust en doelgericht gepleegd en hebben de nodige tijd in beslaggenomen.
en uit het gegeven dat de slachtoffers, wederom consistent, verklaard hebben dat zij één voor één onderhanden werden genomen, kan worden afgeleid dat de verdachte en [naam medeverdachte 1] ruim de tijd gehad hebben af te zien van hun bijdrage.
Daarom is er naar het oordeel van de rechtbank sprake geweest van de bewezenverklaarde geweldshandelingen met voorbedachten rade.
Drie pogingen en één voltooide zware mishandeling
De brandwonden en bloeduitstortingen van twee slachtoffers golden in deze zaak niet als zwaar lichamelijk letsel. Toch werd het geweld tegen drie slachtoffers als poging tot zware mishandeling bewezen. Het risico op ernstiger letsel was volgens de rechtbank bewust aanvaard; van terughoudend doseren om zulke gevolgen te voorkomen was niet gebleken. Bij één van die drie slachtoffers was daarnaast voltooide zware mishandeling bewezen voor het hoofdletsel. Dat omvatte een oogkasbodemfractuur, verminderd zicht, een neusbeenfractuur en een trommelvliesperforatie. De rechtbank stelde dus niet vast dat alle slachtoffers daadwerkelijk zwaar lichamelijk letsel hadden opgelopen.
Bronpassages bij deze uitleg
[slachtoffer 4] en [slachtoffer 3] hebben lichamelijk letsel opgelopen. Zo was er bij hen sprake van bloeduitstortingen over het hele lichaam en sporen van contact met een brandende of hete gasbrander. Dat letsel kan, hoewel serieus, juridisch niet als zwaar lichamelijk letsel worden aangemerkt.
Hoewel [slachtoffer 4] en [slachtoffer 3] en gedeeltelijk ook [slachtoffer 1] , letsels hebben opgelopen waarvan aangenomen mag worden dat die zonder medisch ingrijpen zijn genezen
Naar het oordeel van de rechtbank levert het gezamenlijke handelen van de verdachten een poging op tot het toebrengen van zwaar lichamelijk letsel, zoals onder feit 2 primair ten laste is gelegd.
Mogelijke nog verdergaande letsels zijn derhalve bewust op de koop toe genomen. Niet is gebleken dat het toegepaste geweld met terughoudendheid werd gedoseerd om ernstiger letsel te voorkomen.
zwaar lichamelijk letsel, te weten een fractuur in de oogkasbodem, een verminderd zicht met een oog, een fractuur in het neusbeen en een perforatie van het trommelvlies heeft toegebracht
medeplegen van zware mishandeling gepleegd met voorbedachten rade.
Samenloop: de oudere, gunstiger strafbepaling toegepast
De rechtbank behandelde het vasthouden en het geweld niet als één feit: zij beschermen respectievelijk de persoonlijke vrijheid en lichamelijke integriteit. Voor de poging en de voltooide zware mishandeling van hetzelfde slachtoffer nam zij wel een voortgezette handeling aan. Dat veranderde het strafmaximum hier niet, omdat de overige feiten en slachtoffers al tot meerdaadse samenloop leidden. Voor die samenloop paste de rechtbank artikel 57 van het Wetboek van Strafrecht toe zoals het tijdens de feiten gold. Volgens het vonnis was de regeling per 1 juli 2026 verzwaard; de oudere, gunstiger bepaling bleef daarom op grond van artikel 1, tweede lid, van toepassing.
Bronpassages bij deze uitleg
Naar het oordeel van de rechtbank betreft het meerdaadse samenloop, nu feit 1 resp. feiten 2 en 3 ieder een eigen beschermd belang verdedigen, de persoonlijk vrijheid respectievelijk de lichamelijke integriteit.
Enkel ten aanzien van slachtoffer [slachtoffer 1] heeft de rechtbank het bewezenverklaarde onder feit 2 primair en onder feit 3 als begaan in voortgezette handeling beschouwd
Omdat echter - afgezien van feit 3 - sowieso feit 1 per slachtoffer en feit 2 primair per slachtoffer een misdrijf vormen en dus meerdaadse samenloop opleveren
te meer waar dit het strafmaximum niet beïnvloedt.
Artikel 57 van het Wetboek van Strafrecht is per 1 juli 2026 gewijzigd, en bij meerdaadse samenloop geldt tegenwoordig bij cumulatie een zwaarder mogelijk strafmaximum dan voorheen
Derhalve dient op grond van artikel 1, lid 2 van het Wetboek van Strafrecht de oude bepaling als voor de verdachte meest gunstige bepaling te worden toegepast, dus artikel 57 zoals het luidde ten tijde van de feiten.
Twaalf jaar gevangenisstraf, tegenover een eis van acht jaar
Het Openbaar Ministerie vroeg acht jaar gevangenisstraf; de rechtbank legde twaalf jaar op, met aftrek van voorlopige hechtenis. Zij vond de eis onvoldoende gezien het extreme geweld, de langdurige vrijheidsberoving, het aantal slachtoffers en de gewetenloosheid van de daders. Ook de achtergrond van georganiseerde drugscriminaliteit werkte strafverzwarend. Verder kwam zij voor één slachtoffer, anders dan het OM, ook voor het geweld dat brandwonden en minder ernstig letsel veroorzaakte tot poging tot zware mishandeling in plaats van eenvoudige mishandeling. De aangevoerde persoonlijke omstandigheden gaven geen aanleiding tot strafvermindering.
Bronpassages bij deze uitleg
De officier van justitie heeft gevorderd dat de verdachte wordt veroordeeld tot een gevangenisstraf van 8 jaren.
- veroordeelt de verdachte voor de onder feit 1, feit 2 primair en feit 3 bewezenverklaarde feiten tot een gevangenisstraf voor de duur van 12 jaren met aftrek van de tijd die de verdachte voor de tenuitvoerlegging ervan in voorlopige hechtenis heeft doorgebracht;
Gelet op het buitensporige geweld, de langdurige vrijheidsberoving, het aantal slachtoffers en de gebleken gewetenloosheid van de daders vindt de rechtbank het noodzakelijk boven de eis van de officier van justitie uit te gaan.
Strafverzwarend acht de rechtbank voorts dat een en ander zich heeft afgespeeld tegen de achtergrond van de georganiseerde drugscriminaliteit.
en als het medeplegen van een eenvoudige mishandeling van slachtoffer [slachtoffer 1] , voor zover het brandwonden en ander minder ernstig letsel betreft (feit 2 subsidiair).
Tenslotte geldt dat de rechtbank onder feit 2 ten aanzien van [slachtoffer 1] met het primaire tot een bewezenverklaring van een zwaarder feit komt dan de officier van justitie vorderde ten aanzien van hem.
De rechtbank ziet geen reden korting op de straf te geven vanwege de door de verdachte aangevoerde persoonlijke omstandigheden.
Ook onmiddellijke gevangenneming bevolen
Afzonderlijk van de gevangenisstraf beval de rechtbank ambtshalve de onmiddellijke gevangenneming. De verdachte zat al vast wegens een Spaanse veroordeling en was tijdelijk aan Nederland ter beschikking gesteld om terecht te staan. Het nieuwe bevel betrof voorlopige hechtenis in deze zaak, geen extra straf. De rechtbank baseerde dit op de zogenoemde schokgrond: zij achtte maatschappelijke onrust bij vrijlating aannemelijk gezien het ernstige geweld en de lange opgelegde straf. Daarnaast zag zij herhalingsgevaar, onder meer omdat zijn positie in het criminele milieu volgens haar intact was gebleven.
Bronpassages bij deze uitleg
De verdachte bevindt zich op dit moment uit anderen hoofde in detentie vanwege een veroordeling in Spanje en is tijdelijk aan Nederland ter beschikking gesteld door de Spaanse autoriteiten teneinde in Nederland terecht te kunnen staan.
In deze zaak ziet de rechtbank, nu de berechting in eerste aanleg tot een veroordeling leidt, alles beschouwend als grond voor de voorlopige hechtenis de zogeheten schokgrond.
dan is het aannemelijk dat het op vrije voeten mogen blijven van de verdachte een zodanig publiek onbehagen teweeg zal brengen dat dit kan leiden tot maatschappelijke onrust.
zodat zijn positie binnen het criminele milieu waarom hij voor deze feiten benaderd was, intact is gebleven, wat doet vrezen voor herhaling.
De rechtbank zal daarom met onmiddellijke ingang ambtshalve de gevangenneming bevelen.
- beveelt de gevangenneming van de verdachte met onmiddellijke ingang.
Verhouding tot eerdere rechtspraak
Er is geen afzonderlijke volledige uitspraak aangeleverd om mee te vergelijken. Daarom kan niet worden beoordeeld of dit vonnis aansluit bij of afwijkt van andere rechtspraak.
Reikwijdte en beperkingen
- Dit is een vonnis in eerste aanleg. Uit de aangeleverde stukken blijkt niet of hoger beroep is ingesteld of de veroordeling onherroepelijk is.
- Er zijn geen volledige andere uitspraken aangeleverd. Een vergelijking met eerdere rechtspraak is daarom niet gemaakt.
- De rechtbank licht toe waarom zij de oudere versie van artikel 57 toepast. De toepasselijke wetsversies zijn voor deze bespreking niet afzonderlijk gecontroleerd.
Uitspraken en wetsartikelen
- ECLI:NL:RBLIM:2026:12130
- Artikel 282 Sr
- Artikel 45 Sr
- Artikel 47 Sr
- Artikel 303 Sr
- Artikel 55 Sr
- Artikel 56 Sr
- Artikel 57 Sr
- Artikel 1 Sr
- Artikel 5 EVRM
De gekoppelde wetsbron heeft geen gecontroleerde tijdsversie voor deze zaak. Raadpleeg voor toepassing de relevante historische tekst en eventuele overgangsregels.
Deze bespreking is met AI voorbereid. De rechterlijke brontekst en de redactionele uitleg zijn afzonderlijke teksten.