Uitspraak uitgelegd

Loonstop bij ziekte onterecht: werkgever moet loon alsnog betalen

Rechtvaardigen gebrekkige antwoorden over re-integratie en een ontbrekende handtekening onder het plan van aanpak een loonstop? In het kortgedingvonnis van 23 oktober 2026 oordeelt de kantonrechter van de Rechtbank Midden-Nederland dat deze redenen in de voorliggende omstandigheden onvoldoende waren. De werkgever moet het loon over 6 februari tot en met 9 juli 2026 alsnog betalen, met een tot maximaal 25% gematigde wettelijke verhoging en rente. Andere verwijten konden de opgelegde loonstop niet achteraf rechtvaardigen.

Instantie
Rechtbank Midden-Nederland
Uitspraakdatum
2026-10-23
Publicatie bron
2026-11-03

In het kort

  • De werkgever moet in kort geding het achterstallige loon over 6 februari tot en met 9 juli 2026 alsnog betalen, omdat de opgegeven redenen de loonstop hier niet rechtvaardigen.
  • Kritiek op de antwoorden over re-integratie en de vertraagde ondertekening van het plan van aanpak waren in deze omstandigheden onvoldoende voor een loonstop.
  • Het UWV bekritiseerde sollicitaties op niet-passende functies. Dat was een andere, niet meegedeelde loonstopgrond en kon de opgelegde maatregel niet achteraf rechtvaardigen.
  • Naast het loon worden een wettelijke verhoging van maximaal 25%, wettelijke rente, € 890,22 aan incassokosten en € 1.913,94 aan proceskosten toegewezen.

Waarom deze zaak belangrijk is

Voor werkgevers is van belang dat een voorafgaande waarschuwing niet voldoende is: de concreet meegedeelde redenen moeten de loonstop ook inhoudelijk rechtvaardigen. Een later UWV-oordeel over andere gedragingen herstelt de oorspronkelijke loonstop niet. Dat laat de verplichting van de werknemer om redelijkerwijs mee te werken aan re-integratie onverlet.

Loonvordering blijft spoedeisend na einde dienstverband

De werknemer was sinds 11 juli 2024 arbeidsongeschikt. De werkgever stopte zijn loon op 6 februari 2026 wegens gestelde gebrekkige medewerking aan de re-integratie. De werknemer vorderde nabetaling tot en met 9 juli 2026. Hoewel hij lang had gewacht met procederen en het dienstverband inmiddels was geëindigd, vond de kantonrechter de zaak nog steeds spoedeisend. Inkomen is nodig voor levensonderhoud; daarom hoefde de werknemer geen bodemprocedure af te wachten. Het kort geding levert wel slechts een voorlopig oordeel op.

Bronpassages bij deze uitleg

Vanaf 11 juli 2024 is [eiser] arbeidsongeschikt. [gedaagde] heeft de loonbetaling per 6 februari 2026 stopgezet, omdat [eiser] niet zou meewerken aan zijn re-integratie.

[eiser] vraagt om [gedaagde] te veroordelen het loon over de periode van 6 februari 2026 tot en met 9 juli 2026 alsnog aan hem te betalen.

Hoewel de kantonrechter het met [gedaagde] eens is dat vrij lang gewacht is door [eiser] met het instellen van deze vordering, brengt dat nog niet met zich mee dat [eiser] daarom geen spoedeisend belang zou hebben bij zijn vordering.

Een inkomen is essentieel voor levensonderhoud, daarom heeft [eiser] een spoedeisend belang bij zijn vordering en kan van hem niet verwacht worden een bodemprocedure af te wachten. Dat het dienstverband inmiddels is geëindigd maakt dat niet anders.

Een kortgeding uitspraak is een voorlopige beslissing waar een spoedeisend belang bij is.

De stopbrief bepaalt welke redenen worden getoetst

Artikel 7:629 BW geeft een zieke werknemer recht op loon en bevat uitzonderingen die een loonstop mogelijk maken. Volgens de kantonrechter moet de werkgever de redenen daarvoor binnen een redelijke termijn meedelen, zodat de werknemer kan reageren en maatregelen kan treffen. De stopbrief legt vast op welke gronden de maatregel berust; achteraf aanvullen mag niet. Hier noemde de werkgever twee redenen: onvoldoende duidelijke antwoorden over het tweede spoor en geen medewerking aan ondertekening van het plan van aanpak. De werkgever had vooraf gewaarschuwd en voldeed daarmee aan de formele vereisten. Daarmee stond echter nog niet vast dat die twee redenen de loonstop inhoudelijk rechtvaardigden.

Bronpassages bij deze uitleg

Op grond van artikel 7:629 BW heeft een zieke werknemer recht op loon. In lid 3 van datzelfde artikel is bepaald wanneer de werkgever het recht heeft de betaling van dit loon stop te zetten.

Daarbij geldt dat de werkgever gehouden is de gronden waarop de loonstop wordt gebaseerd, binnen een redelijke termijn aan de werknemer mee te delen om de werknemer daarmee in staat te stellen zijn standpunt met betrekking tot de loonstop te bepalen en tijdig maatregelen te treffen.

Dit betekent dat in de brief waarin de loonstop wordt medegedeeld de gronden voor die loonstop zijn gefixeerd. Dit betekent ook dat een werkgever niet achteraf de gronden voor de loonstop kan aanvullen.

1. je geen dan wel onvoldoende duidelijke antwoorden geeft op de gestelde vragen in het kader van het tweede spoor; en/of

2. je weigert medewerking te verlenen aan de ondertekening van het Plan van Aanpak.

Zij schreef toen dat zij over zou gaan tot het opleggen van een loonstop, wanneer [eiser] opnieuw steken laat vallen met betrekking tot zijn re-integratie. Aan de formele vereisten van de loonstop is dus voldaan.

Onvrede over antwoorden was hier geen grond voor een loonstop

De rechter vond niet aangetoond dat de werknemer doelbewust geen of onvoldoende antwoord gaf. Dat de werkgever ontevreden was over de antwoorden, was onvoldoende objectief om de loonstop te dragen. De kantonrechter maakte daarbij onderscheid tussen een loonstop en loonopschorting. Voor zover de werknemer zijn informatieplicht zou hebben geschonden, was volgens de rechter loonopschorting passend geweest, niet een loonstop. De werkgever had dan concreet moeten aangeven op welke vragen duidelijker antwoord nodig was.

Bronpassages bij deze uitleg

Het is de kantonrechter namelijk niet gebleken dat [eiser] doelbewust niet (voldoende) zou hebben geantwoord op vragen vanuit [gedaagde] .

Dat mevrouw [A] kennelijk niet tevreden was met de antwoorden die [eiser] haar gaf kan geen grond zijn voor een loonstop, aangezien dit niet objectief bepaalbaar is.

Voor zover er sprake zou zijn van een schending van de informatieplicht door [eiser] zou daarvoor een loonopschorting de passende sanctie zijn geweest in plaats van een loonstop, waarbij [gedaagde] dan concreet had moeten maken waar zij duidelijkere antwoorden op verlangde.

De late handtekening belemmerde de re-integratie niet

De werknemer verklaarde dat hij aanvankelijk bezwaar had tegen de vermelding dat hij niet meer in het eerste spoor wilde re-integreren: volgens hem kon hij dat niet. Voor de rechter was van belang dat de vertraagde ondertekening de re-integratie niet aantoonbaar had belemmerd. Het eerdere plan was in de kern vrijwel gelijk gebleven, het tweede spoor werd uitgevoerd en op 23 februari 2026 ondertekende de werknemer alsnog een gewijzigd plan. Partijen bleven bovendien met elkaar in gesprek. Onder deze omstandigheden was het aanvankelijk ontbreken van de handtekening geen deugdelijke loonstopgrond en was de sanctie buitenproportioneel.

Bronpassages bij deze uitleg

[eiser] wilde het plan van aanpak aanvankelijk niet ondertekenen, omdat daarin vermeld stond dat hij niet meer zou willen re-integreren in spoor 1, terwijl dit geen kwestie was van niet willen, maar van niet kunnen.

Dat de re-integratie door het niet tijdig ondertekenen van het plan van aanpak is belemmerd, is de kantonrechter niet gebleken.

Het voorgaande plan van aanpak is in de kern vrijwel onveranderd en daaraan (spoor 2) is ook uitvoering gegeven. Op 23 februari 2026 is door [eiser] ook een gewijzigd plan van aanpak ondertekend.

[gedaagde] en [eiser] zijn ook in gesprek gebleven over het plan van aanpak, wat volgens de brief van 6 februari 2026 reden zou zijn de loonstop op te heffen.

Gelet op al het voorgaande is de loonstop van 6 februari 2026 daarom een buitenproportionele sanctie.

UWV bekritiseerde niet-passende functies, niet het aantal sollicitaties

De werkgever beriep zich ook op het UWV-deskundigenoordeel van 14 april 2026 over de periode tot 17 maart 2026. Het UWV vond de re-integratie-inspanningen onvoldoende omdat de werknemer had gesolliciteerd op functies die niet pasten bij zijn opleidingsniveau en/of belastbaarheid. Het aangehaalde verwijt ging dus over de geschiktheid van de functies, niet over te weinig sollicitaties. Voor de rechter was beslissend dat solliciteren op niet-passende functies niet als reden voor de loonstop was meegedeeld. Het UWV-oordeel kon de opgelegde loonstop daarom niet rechtvaardigen; de rechter stelde daarmee niet vast dat alle re-integratie-inspanningen voldoende waren.

Bronpassages bij deze uitleg

[gedaagde] beroept zich ook op het deskundigenoordeel van het UWV van 14 april 2026, wat volgens [gedaagde] bevestigt dat [eiser] onvoldoende heeft meegewerkt aan zijn re-integratie. Dit oordeel ziet op de periode tot 17 maart 2026.

Daarin oordeelt UWV dat [eiser] meerdere kansen heeft gemist in het kader van zijn re-integratie, omdat hij gesolliciteerd heeft op functies die niet passend zijn qua opleidingsniveau en/of niet passen binnen zijn belastbaarheid.

De conclusie van UWV is daarom dat de re-integratie inspanningen van [eiser] onvoldoende zijn gebleken tot 17 maart 2026.

Het solliciteren op niet passende functies is door [gedaagde] niet aan de loonstop ten grondslag gelegd.

Het deskundigenoordeel van UWV biedt daarom ook geen grondslag voor de door [gedaagde] opgelegde loonstop.

Ook de voortzetting kon niet op nieuwe verwijten rusten

Omdat de loonstop vanaf het begin onterecht was, hoefde de rechter de voortzetting tot en met 9 juli 2026 niet meer afzonderlijk te beoordelen. Hij deed dat wel aanvullend, als overweging die niet noodzakelijk was voor de uitkomst. Ook bij een aanvankelijk geldige loonstop zou voortzetting hier niet gerechtvaardigd zijn geweest. De werkgever verwees daarvoor naar voorschriften van de bedrijfsarts en naar het niet besteden van 38,75 uur per week aan het tweede spoor, maar had een loonstop op die grond niet aangekondigd. De algemene vermelding dat naleving van re-integratieverplichtingen tot opheffing kon leiden, verruimde de twee expliciet genoemde stopgronden niet.

Bronpassages bij deze uitleg

Omdat de loonstop ten onrechte is opgelegd, hoeft de kantonrechter ook niet meer te beoordelen of de voortzetting van die loonstop tot en met 9 juli 2026 gerechtvaardigd was.

Desondanks overweegt de kantonrechter ten overvloede dat ook als de loonstop aanvankelijk wel op goede gronden zou zijn opgelegd, de voortzetting daarvan tot en met 9 juli 2026 niet gerechtvaardigd was.

[gedaagde] probeert de gronden van de loonstop achteraf aan te vullen, door [eiser] te verwijten niet mee te werken aan redelijke voorschriften van de bedrijfsarts en meer specifiek dat hij geen 38,75 uur per week heeft besteed aan re-integratie inspanningen in het tweede spoor.

Er is geen aankondiging van de (voortzetting van de) loonstop op grond van het niet besteden van 38,75 uren in het kader van het tweede spoor of een andere grond.

Dat [gedaagde] in haar brief van 6 februari 2026 wel heeft vermeld dat de loonstop onder meer kan worden opgeheven als [eiser] zijn re-integratieverplichtingen nakomt zoals vastgesteld door de bedrijfsarts, maakt dat niet anders.

[gedaagde] heeft haar gronden voor de loonstop expliciet beperkt tot de hiervoor besproken (en onder rechtsoverweging 3.5 geciteerde) gronden.

Nabetaling van loon, maximaal 25% verhoging en rente

De werkgever moet het loon van € 2.394 bruto per maand, met de bijbehorende aanvullende loonbestanddelen, betalen over 6 februari tot en met 9 juli 2026. Daarover loopt wettelijke rente vanaf de afzonderlijke verzuimdata tot volledige betaling. Daarnaast wordt een wettelijke verhoging van maximaal 25% over het achterstallige loon inclusief die loonbestanddelen toegewezen, met wettelijke rente vanaf 22 september 2026. De rechter matigt de verhoging omdat het dienstverband al enkele maanden was geëindigd en de werknemer vijf maanden had gewacht met procederen. Dat weegt mee bij een verhoging die bedoeld is als prikkel voor tijdige loonbetaling.

Bronpassages bij deze uitleg

veroordeelt [gedaagde] tot betaling aan [eiser] van een bedrag van € 2.394,00 bruto per maand aan achterstallig loon, te vermeerderen met emolumenten, gerekend vanaf 6 februari 2026 tot en met 9 juli 2026,

te vermeerderen met de wettelijke rente ex artikel 6:119 BW over deze bedragen, vanaf de respectievelijke verzuimdata tot de dag van volledige betaling,

veroordeelt [gedaagde] tot betaling aan [eiser] van de gemaximeerde wettelijke verhoging van 25% over het in 4.1 toegewezen achterstallige loon inclusief emolumenten,

te vermeerderen met de wettelijke rente ex artikel 6:119 BW over de wettelijke verhoging vanaf 22 september 2026 tot de dag van volledige betaling,

De wettelijke verhoging is bedoeld als prikkel om het loon tijdig te betalen, terwijl het dienstverband inmiddels al een paar maanden is geëindigd en omdat [eiser] er zelf ook voor heeft gekozen pas na vijf maanden zijn vordering aanhangig te maken.

Ook incassokosten en proceskosten toegewezen

De incassokosten worden beperkt tot het wettelijke tarief van € 890,22, met wettelijke rente vanaf 22 september 2026 tot volledige betaling. Verder moet de werkgever € 1.913,94 aan proceskosten inclusief nakosten betalen, binnen veertien dagen na aanschrijving. Bij niet-tijdige voldoening aan de veroordelingen komen daar betekeningskosten bij als het vonnis vervolgens wordt betekend. Het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad verklaard. De werknemer krijgt dus grotendeels gelijk, maar niet alles wat hij heeft gevorderd: het meer of anders gevorderde wordt afgewezen.

Bronpassages bij deze uitleg

Het gevorderde bedrag aan buitengerechtelijke incassokosten is hoger dan het in het Besluit bepaalde tarief. De kantonrechter zal het bedrag dan ook toewijzen tot het wettelijke tarief.

veroordeelt [gedaagde] in de buitengerechtelijke incassokosten van € 890,22, te vermeerderen met de wettelijke rente ex artikel 6:119 BW vanaf 22 september 2026 tot de dag van volledige betaling,

[gedaagde] is in het ongelijk gesteld en moet daarom de proceskosten (inclusief nakosten) betalen.

veroordeelt [gedaagde] in de proceskosten van € 1.913,94, te betalen binnen veertien dagen na aanschrijving daartoe,

te vermeerderen met de kosten van betekening als [gedaagde] niet tijdig aan de veroordelingen voldoet en het vonnis daarna wordt betekend,

verklaart dit vonnis uitvoerbaar bij voorraad,

wijst het meer of anders gevorderde af.

Verhouding tot eerdere rechtspraak

Er is geen afzonderlijke volledige uitspraak ter vergelijking aangeleverd. Daarom kan niet worden beoordeeld of dit vonnis aansluit bij of afwijkt van andere rechtspraak.

Reikwijdte en beperkingen

  • Dit vonnis bevat een voorlopig oordeel in kort geding, geen eindbeslissing in een bodemprocedure.
  • De rechter heeft andere verwijten over de re-integratie niet inhoudelijk beoordeeld, omdat deze niet aan de loonstop ten grondslag waren gelegd.
  • Er zijn geen volledige andere uitspraken ter vergelijking aangeleverd. Deze bespreking biedt daarom geen uitputtend beeld van de rechtspraak.
  • De geldende versie van de aangehaalde wetsartikelen is niet afzonderlijk onderzocht.

Uitspraken en wetsartikelen

De gekoppelde wetsbron heeft geen gecontroleerde tijdsversie voor deze zaak. Raadpleeg voor toepassing de relevante historische tekst en eventuele overgangsregels.

Deze bespreking is met AI voorbereid. De rechterlijke brontekst en de redactionele uitleg zijn afzonderlijke teksten.