Uitspraak uitgelegd

Huurachterstand toegewezen, rente afgewezen wegens oneerlijke boetebedingen

De Amsterdamse kantonrechter wees op 27 oktober 2026 € 8.846,41 huurachterstand toe, maar geen wettelijke rente daarover. Volgens de rechter berust die renteclaim op oneerlijke boetebedingen of kan zij daarop berusten. De afzonderlijk beoordeelde € 988,96 incassokosten werden juist wél met wettelijke rente toegewezen. Waarom blijven de huur en incassokosten hier verschuldigd, terwijl de rente over de huurachterstand vervalt?

Instantie
Rechtbank Amsterdam
Uitspraakdatum
2026-10-27
Publicatie bron
2026-11-10

In het kort

  • De huurder moet € 8.846,41 huurachterstand betalen. Een juiste opzegging was niet aangetoond en Alvast wist pas in juli 2025 dat hij was vertrokken.
  • De boetebedingen zijn oneerlijk: € 500 per overtredingsdag, zonder maximum en met behoud van een aanspraak op volledige schadevergoeding, benadeelt de consument aanzienlijk.
  • De wettelijke rente over de huurachterstand wordt afgewezen, omdat de renteclaim op de oneerlijke bedingen berust of kan berusten.
  • De rechter wijst € 988,96 buitengerechtelijke incassokosten toe na toetsing van de consumentenaanmaning. Over die kosten is wel wettelijke rente verschuldigd vanaf de dagvaarding.

Waarom deze zaak belangrijk is

Voor deze huurafrekening maakt de grondslag van iedere betalingspost een concreet verschil. De huurschuld blijft verschuldigd, terwijl de oneerlijke boeteregeling leidt tot afwijzing van de rente daarover. Dat verhindert hier niet dat afzonderlijk beoordeelde incassokosten na een geldige consumentenaanmaning worden toegewezen, inclusief rente over die kosten.

Vertrek uit de woning was hier geen aangetoonde opzegging

De huurder erkende de huurachterstand van vóór 2025, maar betwistte de latere huurtermijnen. Hij stelde dat hij in januari 2025 was vertrokken en de sleutels in de brievenbus had achtergelaten. De kantonrechter volgde echter de toelichting van verhuurder Alvast, die de huurder door zijn afwezigheid op de zitting niet nader weersprak. Een opzegging volgens de huurovereenkomst was niet aangetoond. Ook bleef onweersproken dat Alvast pas in juli 2025 van het vertrek wist en de woning daardoor niet eerder opnieuw kon verhuren. Onder deze omstandigheden bleef de huur tot en met juli 2025 verschuldigd.

Bronpassages bij deze uitleg

Hij voert aan dat hij de woning in januari 2025 heeft ontruimd en daarbij de sleutels in de brievenbus heeft gedaan.

[gedaagde] erkent de huurachterstand van de periode vóór 2025, maar voert aan dat hij de woning heeft ontruimd in januari 2025 en dat de huur vanaf februari 2025 daarom ten onrechte in rekening is gebracht.

Omdat [gedaagde] niet op de zitting is verschenen, gaat de kantonrechter uit van de juistheid van de toelichting van Alvast.

Het was aan [gedaagde] om de huurovereenkomst op de juiste wijze, zoals beschreven in de huurovereenkomst, op te zeggen. Niet gebleken is dat hij dat heeft gedaan.

Ook is onbetwist gebleven dat Alvast pas in juli 2025 wist dat [gedaagde] de woning had verlaten, zodat zij de woning niet eerder opnieuw kon verhuren.

Daarom moet [gedaagde] tot en met juli 2025 de huur betalen.

De verschrijving verwijst volgens de rechter naar de dagboete van € 500

Bij de uitleg van de boeteregeling corrigeerde de kantonrechter een verwijzing in het huurcontract. Artikel 4 lid 3 wees naar een boete in artikel 4 lid 2, maar daar stond geen boete. De rechter zag dit als een verschrijving en las de verwijzing als artikel 6 lid 2 van de huurovereenkomst: de enige contractbepaling met een boete. Die bepaling verbond aan iedere dag waarop de huurder een contractuele verplichting schond een direct opeisbare boete van € 500, zonder dat eerst een sommatie of ingebrekestelling nodig was.

Bronpassages bij deze uitleg

Artikel 4 lid 3 verwijst naar een boete vermeld in artikel 4 lid 2. In dit artikellid staat echter geen boete vermeld.

De kantonrechter gaat er dan ook van uit dat sprake is van een verschrijving en verwezen had moeten worden naar artikel 6 lid 2, de enige bepaling in de huurovereenkomst waarin een boete vermeld staat.

Voor iedere dag dat de Tijdelijke Huurder enige bepaling voortvloeiende uit deze overeenkomst overtreedt of nalatig blijft aan enige bepaling voortvloeiende uit deze overeenkomst,

verbeurt de Tijdelijke Huurder aan de Verhuurder, zonder voorafgaande sommatie of ingebrekestelling, een onmiddellijk opeisbare boete van € 500,- (zegge: vijfhonderd euro)

Geen bovengrens en daarnaast volledige schadevergoeding

Omdat de huurder consument was, moest de rechter de overeenkomst uit eigen beweging aan het consumentenrecht toetsen. De ruime boeteregeling kon ook worden ingezet bij onvolledige of te late huurbetaling. Daarbij woog de kantonrechter drie kenmerken mee: de boete kon de normale wettelijke rente ruimschoots overtreffen, een bovengrens ontbrak en Alvast kon bovenop de boete volledige schadevergoeding eisen. Die combinatie benadeelde de consument aanzienlijk en maakte de bedingen oneerlijk. De rechter liet ze daarom geheel buiten toepassing; alleen het bedrag verlagen of een gedeelte van de regeling behouden was volgens het vonnis geen oplossing.

Bronpassages bij deze uitleg

De huurovereenkomst is gesloten met een consument. Daarom moet ambtshalve worden getoetst aan het Europese en Nederlandse consumentenrecht, met name aan de richtlijn oneerlijke bedingen.

Door de ruime formulering geven de bedingen Alvast de mogelijkheid een boete op te leggen aan de huurder als deze de huur niet volledig en op tijd betaalt.

De boete is of kan veel hoger zijn de wettelijke rente, die een consument normaliter is verschuldigd bij het niet (op tijd) betalen van de huur. De boete is niet gemaximeerd; daarnaast geeft artikel 6 lid 2 Alvast het recht om naast de boete een volledige schadevergoeding te vorderen.

De boetebedingen verstoren daarmee het evenwicht tussen partijen aanzienlijk, in het nadeel van de consument. De bedingen zijn daarom oneerlijk.

Gevolg hiervan is dat deze bedingen gelet op de vaste jurisprudentie van het Europese Hof van Justitie, volledig buiten toepassing moeten worden gelaten. Gedeeltelijke vernietiging of herziening is niet mogelijk.

Wel € 8.846,41 huurachterstand, geen rente daarover

Het buiten toepassing laten van de boetebedingen nam de betalingsplicht voor de achterstallige huur niet weg. De kantonrechter veroordeelde de huurder tot betaling van € 8.846,41. De gevorderde wettelijke rente over die huurachterstand wees hij echter af. Zijn motivering bevat een belangrijk voorbehoud: de renteclaim berust op de oneerlijke bedingen, of kan daarop berusten. Het vonnis stelt dus niet zonder meer vast dat de verhuurder uitsluitend op die bedingen had gesteund. De rechter stond in deze zaak evenmin toe dat de verhuurder terugviel op aanvullend recht dat zonder de bedingen zou hebben gegolden.

Bronpassages bij deze uitleg

Ook kan geen aanspraak worden gemaakt op een wettelijke regeling van aanvullend recht dat van toepassing zou zijn geweest als de bedingen niet in de overeenkomst stonden.

De gevorderde rente over de huurachterstand wordt afgewezen, omdat deze vordering gebaseerd is of kan worden op oneerlijk bedingen (zie hiervoor onder 4.6.).

veroordeelt [gedaagde] om aan Alvast te betalen een bedrag van € 8.846,41,

wijst het meer of anders gevorderde af.

Dexia begrenst herstel via wettelijke schadevergoeding

Voor de gevolgen van de oneerlijke bedingen verwijst de kantonrechter onder meer naar Dexia. Dat arrest van het Hof van Justitie ging over eindafrekeningen na ontbinding van effectenleaseovereenkomsten, niet over huur. Het Hof bepaalde dat de rechter een oneerlijk beding niet inhoudelijk mag herschrijven. Daarnaast geldt een voorwaardelijke regel: als de overeenkomst zonder het vernietigde beding kan voortbestaan, kan de professionele wederpartij niet alsnog de wettelijke schadevergoeding krijgen die zonder dat beding zou gelden. Deze grens aan het vervangen van een oneerlijk beding vormt de Europese achtergrond van het Amsterdamse oordeel.

Bronpassages bij deze uitleg

Zie de uitspraken van het Europees Hof van Justitie van 27 januari 2021, ECLI:EU:C:2021:68 (Dexia) en van 8 december 2022, ECLI:EU:C:2022:971 (Gupfinger).

over de weigering om de door Dexia opgestelde eindafrekeningen te betalen na de ontbinding van de effectenleaseovereenkomsten

Wanneer de nationale rechter vaststelt dat een oneerlijk beding in een overeenkomst tussen een verkoper en een consument nietig is, mag deze rechter die overeenkomst derhalve niet aanvullen door de inhoud van dat beding te herzien

een verkoper die – in die hoedanigheid – de consument een beding heeft opgelegd dat door de nationale rechter oneerlijk is verklaard en dus is vernietigd,

wanneer de overeenkomst zonder dat beding kan voortbestaan, geen aanspraak kan maken op de in een bepaling van aanvullend nationaal recht vastgestelde wettelijke schadevergoeding die zonder dat beding van toepassing zou zijn geweest.

Gupfinger: alleen een wettelijke grondslag kiezen helpt niet

Gupfinger betrof een keukenkoop met een schadebeding dat de verkoper liet kiezen tussen 20% van de koopprijs en de werkelijk geleden schade. Het Hof beschouwde zo'n keuzeconstructie, onder voorbehoud van de concrete beoordeling door de nationale rechter, als een ondeelbaar geheel dat wegens oneerlijkheid volledig moest wegvallen. Kan de overeenkomst zonder het beding blijven bestaan, dan mag de regeling niet door aanvullend recht worden vervangen. Ook een schadevordering die uitsluitend op de wet wordt gebaseerd, ontkomt niet aan die consequentie. De Amsterdamse kantonrechter past deze benadering toe in een andere context: de renteclaim bij consumentenhuur. Het Europese arrest beslist niet zelf over die huurrente.

Bronpassages bij deze uitleg

Am 12. November 2017 verkaufte Gupfinger an VB eine Einbauküche zum Preis von 10 924,70 Euro.

Gupfinger nach ihrer Wahl Schadenersatz in Höhe eines pauschal auf 20 % des Verkaufspreises festgelegten Betrags oder in Höhe des tatsächlich entstandenen Schadens zu zahlen

Insoweit ist vorbehaltlich der vom vorlegenden Gericht vorzunehmenden Beurteilungen festzustellen, dass eine Klausel wie die streitige insgesamt missbräuchlich ist.

Daher ist eine solche Klausel unteilbar und muss als Ganzes für nichtig erklärt werden.

Demnach kann das nationale Gericht, wenn ein Vertrag nach der Streichung der missbräuchlichen Klauseln in Kraft bleiben kann, diese Klauseln nicht durch eine dispositive nationale Vorschrift ersetzen

Es ist auch unerheblich, dass der Gewerbetreibende, der eine missbräuchliche Schadenersatzklausel auferlegt hat, seine Schadenersatzklage auf eine dispositive Vorschrift des nationalen Rechts stützt und nicht auf den Teil dieser Klausel, der dieser Vorschrift entspricht.

De gevorderde rente over de huurachterstand wordt afgewezen, omdat deze vordering gebaseerd is of kan worden op oneerlijk bedingen (zie hiervoor onder 4.6.).

€ 988,96 incassokosten krijgt wél wettelijke rente

Voor de buitengerechtelijke incassokosten volgde een afzonderlijke beoordeling, omdat het huurcontract daarover geen bepaling bevatte. De kantonrechter toetste deze post aan artikel 6:96 BW en het Besluit vergoeding voor buitengerechtelijke incassokosten, inclusief de extra eisen die bij een consument gelden. Alvast had een of meer aanmaningen verstuurd die voldeden aan artikel 6:96 lid 6 BW. Daarom werd € 988,96 aan incassokosten toegewezen: een kostenvergoeding, geen contractuele boete. Over dit bedrag werd wél wettelijke rente op grond van artikel 6:119 BW toegekend, vanaf de dagvaarding tot volledige betaling. Die rente moet dus worden onderscheiden van de afgewezen rente over de huurachterstand. Daarnaast moet de huurder € 1.576,77 proceskosten betalen. Het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad verklaard.

Bronpassages bij deze uitleg

De huurovereenkomst bevat geen artikel dat hierop ziet. De vordering moet daarom worden beoordeeld op grond van artikel 6:96 BW en het Besluit vergoeding voor buitengerechtelijke incassokosten.

Omdat [gedaagde] een consument is moet de kantonrechter controleren of is voldaan aan de dan geldende extra eisen voor de verschuldigdheid van buitengerechtelijke incassokosten.

Alvast heeft aan [gedaagde] een of meer aanmaningen gestuurd die voldoen aan de eisen van artikel 6:96 lid 6 BW. Daarom zal een bedrag van € 988,96 worden toegewezen.

veroordeelt [gedaagde] om aan Alvast te betalen een bedrag van € 988,96 aan buitengerechtelijke kosten, te vermeerderen met de wettelijke rente als bedoeld in artikel 6:119 BW, vanaf de dag van dagvaarding, tot de dag van volledige betaling,

veroordeelt [gedaagde] in de proceskosten van € 1.576,77, te betalen binnen veertien dagen na aanschrijving daartoe,

verklaart dit vonnis uitvoerbaar bij voorraad,

Verhouding tot eerdere rechtspraak

De kantonrechter verwijst naar Dexia en Gupfinger en sluit aan bij hun uitgangspunt dat een oneerlijk beding niet via aanvullend recht wordt gerepareerd. De Europese arresten verbinden het verbod op terugval naar wettelijke schadevergoeding aan de voorwaarde dat de overeenkomst zonder het beding kan voortbestaan. Volgens Gupfinger verandert een uitsluitend wettelijke grondslag voor die schadevordering dat niet. De Amsterdamse rechter past deze benadering toe op rente over huurachterstand. Die toepassing is geen rechtstreeks Europees oordeel over huurrente en evenmin een aangetoonde afwijking van eerdere rechtspraak. De vergelijking is beperkt tot de twee aangeleverde arresten.

Bronpassages bij deze uitleg

Zie de uitspraken van het Europees Hof van Justitie van 27 januari 2021, ECLI:EU:C:2021:68 (Dexia) en van 8 december 2022, ECLI:EU:C:2022:971 (Gupfinger).

Ook kan geen aanspraak worden gemaakt op een wettelijke regeling van aanvullend recht dat van toepassing zou zijn geweest als de bedingen niet in de overeenkomst stonden.

De gevorderde rente over de huurachterstand wordt afgewezen, omdat deze vordering gebaseerd is of kan worden op oneerlijk bedingen (zie hiervoor onder 4.6.).

wanneer de overeenkomst zonder dat beding kan voortbestaan, geen aanspraak kan maken op de in een bepaling van aanvullend nationaal recht vastgestelde wettelijke schadevergoeding die zonder dat beding van toepassing zou zijn geweest.

Demnach kann das nationale Gericht, wenn ein Vertrag nach der Streichung der missbräuchlichen Klauseln in Kraft bleiben kann, diese Klauseln nicht durch eine dispositive nationale Vorschrift ersetzen

Es ist auch unerheblich, dass der Gewerbetreibende, der eine missbräuchliche Schadenersatzklausel auferlegt hat, seine Schadenersatzklage auf eine dispositive Vorschrift des nationalen Rechts stützt und nicht auf den Teil dieser Klausel, der dieser Vorschrift entspricht.

Reikwijdte en beperkingen

  • Dit is een vonnis in eerste aanleg. Het aangeleverde materiaal vermeldt niet of hoger beroep is ingesteld of het vonnis onherroepelijk is.
  • De vergelijking is beperkt tot Dexia en Gupfinger en vormt geen uitputtend onderzoek naar rechtspraak over huurboetes en wettelijke rente.
  • De toepasselijke wetsversies zijn niet afzonderlijk gecontroleerd. Voor Richtlijn 93/13 en het Besluit vergoeding voor buitengerechtelijke incassokosten is geen afzonderlijke wetslink aangeleverd.
  • De uitleg van Gupfinger is een eigen Nederlandse weergave van de officiële Duitse brontekst. De bewijsaanhalingen uit dat arrest zijn daarom Duitstalig.

Uitspraken en wetsartikelen

De gekoppelde wetsbron heeft geen gecontroleerde tijdsversie voor deze zaak. Raadpleeg voor toepassing de relevante historische tekst en eventuele overgangsregels.

Deze bespreking is met AI voorbereid. De rechterlijke brontekst en de redactionele uitleg zijn afzonderlijke teksten.