Uitspraak uitgelegd
12 jaar cel voor vrijheidsberoving en zware mishandeling in Sittard
De kern van deze strafzaak is of de verdachte slechts berichten doorgaf of actief deelnam aan langdurige vrijheidsberoving en geweld. De Rechtbank Limburg oordeelt in haar vonnis van 5 november 2026 dat hij medepleger was en legt twaalf jaar gevangenisstraf op, tegenover een eis van acht jaar. Daarbij maakt zij onderscheid tussen pogingen tot zware mishandeling en een voltooide zware mishandeling.
- Primaire bron
- ECLI:NL:RBLIM:2026:12199
- Instantie
- Rechtbank Limburg
- Uitspraakdatum
- 2026-11-05
- Publicatie bron
- 2026-11-06
In het kort
- De verdachte krijgt twaalf jaar gevangenisstraf voor vrijheidsberoving en geweld tegen vier slachtoffers in een loods in Sittard; de officier van justitie had acht jaar geëist.
- Zijn deelname aan het geweld, het verplaatsen van slachtoffers en het wissen van sporen draagt het oordeel dat hij medepleger is, ook zonder toedeling van iedere geweldshandeling aan een specifieke dader.
- Het geweld tegen drie slachtoffers levert pogingen tot zware mishandeling met voorbedachten rade op. Bij één van hen is daarnaast voltooide zware mishandeling met voorbedachten rade bewezen.
- Alleen de poging en de voltooide zware mishandeling tegen [slachtoffer 1] gelden als voortgezette handeling. Daarnaast blijft meerdaadse samenloop bestaan; volgens de rechtbank verandert het strafmaximum niet.
- De rechtbank geeft geen strafkorting voor de overschrijding van de redelijke termijn met elf maanden, vanwege de omvang en complexiteit van deze zaak.
- Het verzoek om de voorlopige hechtenis opnieuw te schorsen wordt afgewezen. Ook moet een eerdere voorwaardelijke taakstraf van zestig uur worden uitgevoerd.
Waarom deze zaak belangrijk is
Deze uitspraak laat zien welke betekenis een actieve bijdrage aan gezamenlijk geweld kan hebben voor het bewijs van medeplegen. De rechtbank kon niet iedere geweldshandeling aan een specifieke dader koppelen, maar achtte de bijdrage van deze verdachte voldoende voor zijn veroordeling. Daarnaast verduidelijkt het vonnis binnen deze feiten het onderscheid tussen poging en voltooide zware mishandeling. De voortgezette handeling bij één slachtoffer neemt de overige meerdaadse samenloop niet weg en verandert volgens de rechtbank het strafmaximum niet.
Vier slachtoffers ruim tien uur vastgehouden
Op 13 juni 2023 werden vier personen in een loods in Sittard vastgebonden en mishandeld. Volgens de rechtbank moesten zij uitleg geven over een uit die loods verdwenen partij van 1.230 kilo cocaïne. Het geweld liep op: naast slaan en schoppen werd bij drie slachtoffers een gasbrander ingezet. De vrijheidsberoving duurde ruim tien uur. Pas nadat de daders waren vertrokken, konden de slachtoffers zich losmaken.
Bronpassages bij deze uitleg
Op 13 juni 2023, rond 13:00 uur, werden vier personen, [slachtoffer 1] , [slachtoffer 4] , [slachtoffer 3] en [slachtoffer 2] , in een loods in Sittard van hun vrijheid beroofd, gekneveld met tie-wraps en vervolgens mishandeld.
Zij werden ter verantwoording geroepen vanwege het verdwijnen van 1230 kilogram cocaïne, die in dezelfde loods was opgeslagen en in de nacht van 11 op 12 juni 2023 was ontvreemd.
De slachtoffers werden getrapt en/of geslagen en drie van hen werden met een gasbrander bewerkt.
Na ruim 10 uur verlieten de daders de loods, waarna de slachtoffers zich wisten te bevrijden.
Actieve deelname draagt het bewijs van medeplegen
De verdachte stelde dat hij slechts berichten doorgaf en op de uitkijk stond. De rechtbank neemt daarentegen actieve deelname aan het gezamenlijke geweld aan. Hij bleef na de komst van de twee medeverdachten slachtoffers helpen verplaatsen en werkte aan het uitwissen van sporen. In die gezamenlijke uitvoering ziet de rechtbank medeplegen van de vrijheidsberoving en het geweld tegen drie slachtoffers. Dat niet iedere geweldshandeling aan een specifieke dader kon worden gekoppeld, verandert dat oordeel niet. Wel volgt een gedeeltelijke vrijspraak voor het ten laste gelegde stoppen van een prop in de mond van [slachtoffer 3], omdat daarvoor concreet bewijs ontbreekt.
Bronpassages bij deze uitleg
De verdachte zou niets anders gedaan hebben dan boodschappen doorgeven met behulp van een telefoon die hij ter plaatse bij de loods had gekregen en hij zou wat op de uitkijk hebben gestaan.
Dat geldt ook voor de verdachte. Uit het bewijs volgt dat hij heeft deelgenomen aan het geweld.
Na de komst van [medeverdachte 2] en [medeverdachte 1] bleef de verdachte bijdragen aan het gewelddadige verhoor van de slachtoffers, door [medeverdachte 2] , man 5, te helpen met het (ver)slepen van slachtoffers van de ene naar de andere loods, waarna [slachtoffer 2] geschreeuw hoorde.
Tot slot werd beschreven hoe de verdachte doende was de sporen uit te wissen die de daders maakten.
Gelet op het voorgaande trekt de rechtbank dan ook de conclusie dat de verdachte als medepleger moet worden aangemerkt van het geweld tegen [slachtoffer 1] , [slachtoffer 4] en [slachtoffer 3] en van de vrijheidsberoving van de vier slachtoffers.
de rechtbank heeft niet iedere geweldshandeling precies aan een specifieke dader of daders kunnen koppelen, maar dat doet niets af aan het medeplegen.
Specifiek voor het stoppen van een prop in de mond bij [slachtoffer 3] heeft de rechtbank geen concreet bewijsmiddel aangetroffen, zodat zij daarvan partieel zal vrijspreken.
spreekt de verdachte vrij van wat meer of anders is ten laste gelegd;
Poging én voltooide zware mishandeling
Het bij [slachtoffer 3] en [slachtoffer 4] vastgestelde letsel en de bloeduitstortingen en brandwonden van [slachtoffer 1] kwalificeert de rechtbank op zichzelf niet als zwaar lichamelijk letsel. Zij gaat bij die letsels uit van herstel zonder medisch ingrijpen. Het langdurige, toenemende geweld levert volgens haar toch bij alle drie een poging tot zware mishandeling op, mede vanwege het risico op derdegraads brandwonden. [slachtoffer 1] heeft daarnaast onder meer een operatief behandelde oogkasbreuk en langdurig verminderd zicht, waarvoor de rechtbank wél voltooide zware mishandeling bewezen acht. Voor de samenloop beschouwt zij uitsluitend bij hem de poging onder feit 2 primair en de voltooide zware mishandeling onder feit 3 als een voortgezette handeling.
Bronpassages bij deze uitleg
[slachtoffer 4] en [slachtoffer 3] hebben lichamelijk letsel opgelopen. Zo was er bij hen sprake van bloeduitstortingen over het hele lichaam en sporen van contact met een brandende of hete gasbrander.
Dat letsel kan, hoewel serieus, juridisch niet als zwaar lichamelijk letsel worden aangemerkt, omdat aangenomen mag worden dat hun letsels zonder medisch ingrijpen zijn genezen.
[slachtoffer 1] liep eveneens bloeduitstortingen en eerste- en tweedegraads brandwonden op, waarvoor hetzelfde geldt.
Naar het oordeel van de rechtbank levert het toegepaste geweld een poging op tot het toebrengen van zwaar lichamelijk letsel, zoals onder feit 2 primair ten laste is gelegd.
Niet alleen speelt de lange duur mee waarin in de slachtoffers in toenemende mate werden mishandeld. Ook bestond de kans dat slachtoffers met de gasbrander derdegraads brandwonden zouden oplopen
[slachtoffer 1] is geopereerd aan de fractuur in de oogkasbodem en de genezingsduur werd geschat op enkele maanden.
Ten tijde van zijn verhoor bij de rechter-commissaris op 13 maart 2025 had [slachtoffer 1] nog altijd last van verminderd zicht aan een oog en andere klachten.
Dit deel van zijn letsel merkt de rechtbank daarom aan als zwaar lichamelijk letsel. Dat levert een voltooide zware mishandeling op, zoals ten laste is gelegd onder feit 3.
Enkel ten aanzien van slachtoffer [slachtoffer 1] heeft de rechtbank het bewezenverklaarde onder feit 2 primair en onder feit 3 als begaan in voortgezette handeling beschouwd,
Waarom voorbedachte raad is bewezen
Voor de voorbedachte raad is in deze zaak van belang dat het geweld werd gebruikt om informatie over de verdwenen drugs af te dwingen. De rechtbank betrekt daarbij ook de kennelijk speciaal voor dat doel gekochte en meegebrachte gasbrander. Tijdens het herhaalde geweld waren er volgens haar veel momenten om over het handelen na te denken en van verdere mishandelingen af te zien. Die beoordeling geldt ook voor de verdachte. De pogingen tot zware mishandeling en de voltooide zware mishandeling zijn met voorbedachten rade gepleegd. Hetzelfde geldt voor de afzonderlijke mishandeling van [slachtoffer 2], die de verdachte meerdere keren tegen het hoofd sloeg.
Bronpassages bij deze uitleg
De slachtoffers hebben verklaard over de vele geweldshandelingen die door de daders werden gepleegd, met als doel hen te doen vertellen wat zij wisten. Het geweld was dus instrumenteel, dat wil zeggen het werd met voorbedachten rade toegepast.
Met de komst van medeverdachten [medeverdachte 2] en [medeverdachte 1] escaleerde het geweld en werden brandwonden toegebracht met een kennelijk speciaal met dat doel aangeschafte en meegebrachte gasbrander.
Gelet op de duur en het voortdurend plegen van geweldshandelingen geldt het aspect van de voorbedachten rade eens te meer: er zijn vele momenten geweest waarop de daders zich hebben kunnen beraden en afzien van hun voorgenomen geweldshandelingen.
Dat geldt ook voor de verdachte. Uit het bewijs volgt dat hij heeft deelgenomen aan het geweld.
medeplegen van poging tot zware mishandeling gepleegd met voorbedachten rade, meermalen gepleegd;
medeplegen van zware mishandeling gepleegd met voorbedachten rade;
op 13 juni 2023 in Sittard, in de gemeente Sittard-Geleen, met voorbedachten rade [slachtoffer 2] heeft mishandeld door meermalen tegen het hoofd van die [slachtoffer 2] te slaan.
Voortgezette handeling bij één slachtoffer, daarnaast meerdaadse samenloop
De voortgezette handeling op grond van artikel 56 van het Wetboek van Strafrecht beperkt zich tot feit 2 primair en feit 3 tegen [slachtoffer 1]. De rechtbank acht het niet voor de hand liggend dat tijdens het plegen van die feiten per geweldshandeling over de juridische consequenties is nagedacht. De overige meerdaadse samenloop blijft bestaan. De vrijheidsberoving raakt de persoonlijke vrijheid, de mishandelingen de lichamelijke integriteit. Bovendien vormen feit 1 en feit 2 primair per slachtoffer een misdrijf. Voor de leesbaarheid laat de rechtbank de beperkte voortgezette handeling weg uit de kwalificatie. Zij vermeldt uitdrukkelijk dat deze nuance geen invloed heeft op het strafmaximum.
Bronpassages bij deze uitleg
De beslissing berust op de artikelen 45, 47, 56, 57, 282, 301 en 303 van het Wetboek van Strafrecht, zoals deze luidden ten tijde van het bewezenverklaarde.
Enkel ten aanzien van slachtoffer [slachtoffer 1] heeft de rechtbank het bewezenverklaarde onder feit 2 primair en onder feit 3 als begaan in voortgezette handeling beschouwd,
nu het niet voor de hand ligt dat ten tijde van het plegen van die feiten nagedacht is over de juridische consequentie per geweldshandeling tegen [slachtoffer 1] .
De rechtbank beschouwt de feiten, bezien per slachtoffer, als begaan in meerdaadse samenloop, nu feit 1 respectievelijk feiten 2 en 3 en 4 ieder een eigen beschermd belang verdedigen, de persoonlijk vrijheid respectievelijk de lichamelijke integriteit.
Omdat echter - afgezien van feit 3 en feit 4 - sowieso feit 1 per slachtoffer en feit 2 primair per slachtoffer een misdrijf vormen en dus meerdaadse samenloop opleveren,
is de beschreven voortgezette handeling ten aanzien van slachtoffer [slachtoffer 1] omwille van de leesbaarheid niet in de kwalificatie opgenomen, te meer waar dit het strafmaximum niet beïnvloedt.
Oudere samenloopbepaling bepaalt het maximum in deze zaak
Voor de meerdaadse samenloop past de rechtbank de bij het plegen van de feiten geldende versie van artikel 57 van het Wetboek van Strafrecht toe. Volgens de voetnoot bij het vonnis maakte een wijziging per 1 juli 2026 een hoger maximum bij cumulatie mogelijk. Omdat de oude bepaling gunstiger is voor de verdachte, past de rechtbank die toe op grond van artikel 1, tweede lid. Zij wijst erop dat ook de oude regeling alleen al voor de feiten tegen [slachtoffer 1] een gevangenisstraf tot zestien jaar mogelijk maakte.
Bronpassages bij deze uitleg
Artikel 57 van het Wetboek van Strafrecht is per 1 juli 2026 gewijzigd, en bij meerdaadse samenloop geldt tegenwoordig bij cumulatie een zwaarder mogelijk strafmaximum dan voorheen, wat duidt op een gewijzigd inzicht van de wetgever daaromtrent.
Derhalve dient op grond van artikel 1, lid 2 van het Wetboek van Strafrecht de oude bepaling als voor de verdachte meest gunstige bepaling te worden toegepast, dus artikel 57 zoals het luidde ten tijde van de feiten.
biedt de mogelijkheid om alleen al ten aanzien van slachtoffer [slachtoffer 1] ten hoogste 16 jaar gevangenisstraf op te leggen.
Twaalf jaar cel: hoger dan de eis en zonder termijnkorting
De officier van justitie eiste acht jaar gevangenisstraf, maar de rechtbank legt twaalf jaar op, met aftrek van voorarrest. Zij gaat boven de eis vanwege het buitensporige geweld, de langdurige vrijheidsberoving, de vier slachtoffers en de gewetenloosheid van de daders. De achtergrond van georganiseerde drugscriminaliteit weegt extra zwaar. Bovendien komt zij voor een van de slachtoffers tot een zwaardere bewezenverklaring dan de officier had gevraagd. Strafkorting wegens tijdsverloop blijft uit. Hoewel de termijn van twee jaar met elf maanden is overschreden, vindt de rechtbank dat in deze zaak te rechtvaardigen door de meerdere verdachten, het omvangrijke dossier en de getuigenverhoren bij de rechter-commissaris.
Bronpassages bij deze uitleg
De officier van justitie heeft gevorderd dat de verdachte wordt veroordeeld tot een gevangenisstraf van 8 jaren.
veroordeelt de verdachte voor de onder feit 1, feit 2 primair, feit 3 en feit 4 bewezenverklaarde feiten tot een gevangenisstraf voor de duur van 12 jaren;
beveelt dat de tijd die door de veroordeelde vóór de tenuitvoerlegging van deze uitspraak in voorarrest is doorgebracht, bij de uitvoering van deze gevangenisstraf in mindering zal worden gebracht;
Gelet op het buitensporige geweld, de langdurige vrijheidsberoving, het aantal slachtoffers en de gebleken gewetenloosheid van de daders vindt de rechtbank het noodzakelijk boven de eis van de officier van justitie uit te gaan.
Strafverzwarend acht de rechtbank voorts dat een en ander zich heeft afgespeeld tegen de achtergrond van de georganiseerde drugscriminaliteit.
Tenslotte geldt dat de rechtbank onder feit 2 ten aanzien van [slachtoffer 1] met het primaire tot een bewezenverklaring van een zwaarder feit komt dan de officier van justitie vorderde ten aanzien van hem.
De rechtbank ziet (ambtshalve) geen reden korting op de straf te geven vanwege de schending van de redelijke termijn van twee jaren, waarbinnen een strafzaak in eerste aanleg in beginsel zou moeten worden afgerond.
Met dit vonnis van 5 november 2026 is die termijn met 11 maanden overschreden.
In een zaak als de onderhavige met meer verdachten, een omvangrijk dossier en de omstandigheid dat meerdere getuigen bij de rechter-commissaris moesten worden gehoord, is die overschrijding te billijken.
Geen nieuwe schorsing; eerdere taakstraf wordt uitgevoerd
De voorlopige hechtenis wordt niet opnieuw geschorst. Na de veroordeling neemt de rechtbank opnieuw de schokgrond aan en blijft zij herhaling vrezen. Voor een nieuwe schorsing zijn volgens haar geen voldoende zwaarwegende persoonlijke omstandigheden gebleken. Ook gelast zij dat een eerder voorwaardelijk opgelegde taakstraf van zestig uur alsnog wordt uitgevoerd. De verdachte heeft namelijk tijdens de proeftijd opnieuw strafbare feiten gepleegd.
Bronpassages bij deze uitleg
- wijst af het verzoek tot schorsing van de voorlopige hechtenis;
In deze zaak ziet de rechtbank, alles beschouwend, bij voortschrijdend inzicht als eerste grond voor de voorlopige hechtenis thans opnieuw de zogeheten schokgrond.
ook de vrees gerechtvaardigd blijft dat de verdachte wederom misdrijven zal begaan waarop 6 jaren of meer gevangenisstraf is gesteld, dan wel waardoor de algemene veiligheid of gezondheid van personen in gevaar kan worden gebracht.
Bij het wederom vigeren van de schokgrond zouden dat overigens bijzondere nijpende persoonlijke belangen moeten zijn, waarvan niet is gebleken.
Gebleken is dat de verdachte zich voor het einde van de proeftijd aan strafbare feiten heeft schuldig gemaakt en zich zo niet gehouden heeft aan de (algemene) voorwaarde van het eerdere vonnis.
- gelast dat de voorwaardelijk opgelegde straf, te weten een taakstraf van 60 uren, subsidiair 30 dagen hechtenis, opgelegd bij vonnis van 22 augustus 2022 van de politierechter te Limburg, alsnog zal worden tenuitvoergelegd.
Verhouding tot eerdere rechtspraak
Er zijn geen volledige andere uitspraken aangeleverd waarmee dit vonnis inhoudelijk kan worden vergeleken.
Reikwijdte en beperkingen
- Dit is een vonnis in eerste aanleg. Uit de aangeleverde uitspraak blijkt niet of hoger beroep is ingesteld of de veroordeling onherroepelijk is.
- Er zijn geen volledige andere uitspraken aangeleverd. De bespreking bevat daarom geen beoordeling van de verhouding tot andere rechtspraak.
- De historische en huidige wetsversies zijn niet afzonderlijk geverifieerd. De bespreking volgt de toepassing in dit vonnis, waaronder de oudere versie van artikel 57 van het Wetboek van Strafrecht en de door de rechtbank beschreven wetswijziging.
Uitspraken en wetsartikelen
- ECLI:NL:RBLIM:2026:12199
- Artikel 1 Sr
- Artikel 45 Sr
- Artikel 47 Sr
- Artikel 56 Sr
- Artikel 57 Sr
- Artikel 282 Sr
- Artikel 301 Sr
- Artikel 303 Sr
De gekoppelde wetsbron heeft geen gecontroleerde tijdsversie voor deze zaak. Raadpleeg voor toepassing de relevante historische tekst en eventuele overgangsregels.
Deze bespreking is met AI voorbereid. De rechterlijke brontekst en de redactionele uitleg zijn afzonderlijke teksten.